บทที่ 787 ไร้ประโยชน์แล้ว

เหวลึกมืดมาก กู้ชูหน่วนจุดตะบันไฟ ใช้แสงสว่างของตะบันไฟเดินไปด้านหน้าตลอดทาง

ข้างหูในทุกๆที่ล้วนได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูร

และอีกหลายตัวก็ยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูงที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วย แต่ไม่รู้ทำไม สัตว์อสูรเหล่านี้ถึงไม่ได้โจมตีนาง

ตอนที่เห็นนางจากระยะไกล ทีแรกก็อยากจะฉีกนาง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในตัวของนางมีเลือดของเผ่าหยกไหลเวียนอยู่หรือไม่ สัตว์อสูรเพียงแค่ดม แล้วก็รวมกลุ่มกันเดินจากไป

ตลอดทางที่ผ่าน มีซากศพอยู่ทุกหนทุกแห่ง มีบางศพถูกทิ้งไว้ก่อนหน้านี้นานมากแล้ว มีบางศพถูกทิ้งไว้ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา เห็นแล้วน่าสยดสยอง

และไม่รู้ว่าในห้องขังนี้มีคนตายไปมากน้อยเพียงใดแล้วกันแน่

ในที่สุดนางก็ได้เห็นเวินเส้าหยีตรงสุดเส้นทาง

สีหน้าของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก นั่นเป็นสถานการณ์เช่นไร

สัตว์อสูรไม่กี่ตัวกำลังฉีดกัดเวินเส้าหยีอย่างต่อเนื่อง กัดจนเลือดสดบนร่างกายของเขาไหลริน

บนตัวของเขามีเลือดเนื้อหลายที่ที่ถูกกัดออกมาเป็นชิ้นๆ ดูแล้วทำให้คนโกรธจนตาแทบจนถลน

กู้ชูหน่วนโกรธจัด ทันทีที่ชัดกระบี่ออกมาก็เปลี่ยนเป็นดาบบุปผาสองสามดอก กวาดไปทางสัตว์อสูรเหล่านั้น

ทีแรกสัตว์อสูรคิดอยากจะสู้กลับ แต่เมื่อเห็นนางก็ถอยไปทีละตัว สุดท้ายก็วิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง

“เวินเส้าหยี.....เจ้าฟื้นสิ....”

ไม่รู้ว่าเจ็บปวดเกินไปหรือไม่ หรือว่าเสียเลือดมากเกินไป เวินเส้าหยีจึงหมดสติไปแล้ว

มืออันสั่นเทาของกู้ชูหน่วนช่วยเขาห้ามเลือดไว้

นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่ง นางจะทำร้ายเวินเส้าหยีจนน่าอนาถได้เพียงนี้

ผู้อาวุโสหกเพิ่งจะจัดการค่ายกลสังหารเสร็จสิ้น วิ่งหอบเข้ามาไม่หยุด พูดพล่ามตลอดทาง

“ข้าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว แทบจะเอาชีวิตแก่ๆนี่พ่วงเข้าไปด้วย ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนจัดตั้งค่ายกลสังหารเหล่านั้น ช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว หากว่าข้าไม่เคยเรียนรู้เคล็ดวิชาการฝึกฝนค่ายกลมาบ้าง วันนี้เจ้าก็ไม่ได้เห็นข้าแล้ว เอ๊ะ......ทำไมเจ้าหมานั่นถึงได้บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ คงไม่ได้ถูกสัตว์อสูรกินไปแล้วหรอกนะ”

“ท่านไม่ได้บอกว่าใต้เหวลึกอนันต์นี้เป็นห้องศิลาคุมขังเป็นห้องๆ และไม่ได้มีอันตรายอะไรหรอกหรือ?”

ทำไมถึงได้มีสัตว์อสูรมากมายขนาดนี้มาฉีกกัดเขาได้?

หากว่านางมาช้าไปอีกหน่อย เวินเส้าหยีก็ถูกกลืนกินเข้าท้องไปโดยตรงแล้วใช่หรือไม่?

ผู้อาวุโสหกรู้สึกน้อยใจเป็นที่สุด

“ใช่แล้ว แม้ว่าเหวลึกอนันต์จะน่ากลัว แต่การคุมขังคน ทุกคนที่ถูกคุมขังล้วนถูกขังเพียงลำพังในห้องศิลา ข้าก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เป็นข้อยกเว้น”

“......”

จิตใจของกู้ชูหน่วนกำลังมีเลือดออก

พันบาดแผลของเวินเส้าหยีได้แล้ว แต่ชิ้นเลือดเนื้อมากมายบนร่างหายของเขาที่ถูกกัดออกมา เขาจะต้องเจ็บปวดมากเพียงใด และจะต้องใช้เวลานานเพียงใดจึงจะสามารถงอกออกมาใหม่ได้

ถึงกระทั่ง....

เลือดเนื้อเหล่านั้นอาจจะไม่สามารถงอกกลับออกมาได้อีกแล้ว.....

ฉีกเสื้อที่เป็นเลือดของเขาออก นางเริ่มดูกระดูกสะบักของเวินเส้าหยี

กระดูกสะบักของเขาผู้อาวุโสหกออมมือแล้ว ไม่ได้ดึงหักทั้งหมด เหลือโอกาสเล็กน้อยให้สามารถต่อกระดูกและฝึกซ้อมวิทยายุทธได้ใหม่อีกครั้ง

แต่ว่า……

ด้วยการฉีกกัดของสัตว์อสูร กระดูกสะบักของเขาก็ถูกกระชากหักไปโดยสมบูรณ์แล้ว

เวินเส้าหยี......

กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ผู้หนึ่งไปจริงๆแล้ว

กระดูกสะบักหักจนหมดสิ้น ทั้งชีวิตนี้ของเขาไม่มีความเป็นไปได้ใดที่จะสามารถฟื้นฟูวิทยายุทธได้อีกแล้ว......

สีหน้าของผู้อาวุโสหกไม่น่าดูขึ้นมาในพริบตา

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? เห็นได้ชัดว่าข้าออมมือแล้ว.....อาหน่วน ข้าไม่รู้จริงๆว่าเบื้องล่างของเหวลึกอนันต์จะมีสัตว์อสูรมากมายขนาดนี้ หากข้ารู้ ตีให้ตายข้าก็ไม่แนะนำให้เจ้าเอาเจ้าหมานี่มาขังที่นี่”

“เหวลึกอนันต์ไม่มีสัตว์อสูรจริงๆ มีเพียง......ชั้นล่างสุดเท่านั้น”

และชั้นล่างสุด ก็มีไว้คุมขังคนของเผ่าเทียนเฟิ่นโดยเฉพาะ

ผู้อาวุโสหกมองดูโครงกระดูกที่อยู่ทั่วทุกหนแห่ง

โครงกระดูกเหล่านี้บางโครงยังมีเสื้อผ้าที่สามารถเห็นได้ชัดเจน เสื้อผ้าบนร่างศพทุกศพล้วนเป็นแบบของเผ่าเทียนเฟิ่น

และท่าทางการตายของพวกเขา ส่วนใหญ่ก็เพราะถูกฉีกกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายมือแขนขาและร่างกายก็ถูกกระชากขาดและตายทั้งเป็น

ความสำนึกผิดและความรู้สึกผิดชนิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจของผู้อาวุโสหก