บทที่ 788 บุกทะลวงม่านอาคม

ผู้อาวุโสหกกล่าว “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ดีมาก ทั้งยังเป็นราชางูเก้าหัวมรกตอีกด้วย การบำเพ็ญฌานของมันถึงขีดสุด มีความเป็นไปได้ที่ศักยภาพจะทะยานขึ้นสู่ระดับเจ็ดได้ คนมากมายบนโลกนี้ทุ่มเททุกสิ่งอย่างคิดจะครอบครองราชางูเก้าหัวมรกตก็หาไม่ได้ ทำไมเจ้าถึงได้ละทิ้งอีก”

“ท่านต้องการก็เก็บไว้”

“ข้าก็อยากได้อยู่หรอก แต่ดูแล้วเจ้านี่ก็จดจำเจ้านายมาก ข้าเห็นว่านอกจากเจ้าแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่เข้าตามัน”

กู้ชูหน่วนเหลือบมองผู้อาวุโสหกแวบหนึ่ง แบกเวินเส้าหยีแล้วเดินหน้าต่อไป

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลัวว่าถ้าพันขึ้นไปบนข้อมือนางอีก จะทำให้กู้ชูหน่วนรำคาญมากขึ้นเรื่อยๆ ทำได้เพียงติดตามอยู่ด้านหลังของนางด้วยความระมัดระวัง สัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่ตะกละอีก ไม่ขี้เซาอีก

ผู้อาวุโสหกปวดใจแทนเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์

และปวดใจแทนกู้ชูหน่วน

ตั้งแต่หลังจากที่อี้เฉินเฟยและบรรดาเผ่าน้ำแข็งเสียชีวิตไป เหมือนว่านิสัยจิตใจของอาหน่วนก็เปลี่ยนไปมาก

เปลี่ยนไปจนนิ่งเฉยพูดน้อยลง การปฏิบัติตัวต่อคนรอบข้างก็เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ

ไม่.....

นางไม่ได้เย็นชาไร้ความรู้สึก

หากว่านางเย็นชาไร้ความรู้สึกแล้วจะไปช่วยเวินเส้าหยีโดยไม่สนใจทุกสิ่งอย่างได้อย่างไร

ผู้อาวุโสหกตักเตือน “อาหน่วน หากว่ากระดูกสะบักของเจ้าหมานั่นไม่หัก พวกเราสามารถช่วยเขาได้ แต่ตอนนี้.....ข้ากลัวว่าหลังจากนี้เขาจะแก้แค้นเจ้า ไม่งั้นพวกเราฆ่าเขาไปตรงๆเลยยังจะดีซะกว่า เขาบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะมีชีวิตรอดได้”

คำพูดนี้เหมือนกับเย่จิ่งหานทุกประการ

กู้ชูหน่วนเพียงแค่ฟัง แต่ไม่ได้ตอบกลับ

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยถามว่า “นอกจากเส้นทางเส้นนั้นที่เราใช้เป็นประจำแล้ว เผ่าหยกยังมีเส้นทางไหนที่สามารถทะลุไปภายนอกได้อีก”

“ยังมีทางที่พวกเจ้าเข้ามาเส้นทางนั้น แต่เส้นทางนั้นยังมีพวกตาแก่อมตะของเผ่าเทียนเฟิ่นที่กำลังระเบิดถล่มกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ เกรงว่าจะผ่านไปได้ไม่สะดวก ส่วนทางเส้นที่สาม.....บางทีอาจจะมีเพียงสุดยอดผู้อาวุโสและผู้อาวุโสใหญ่เท่านั้นที่รู้”

แน่นอน อาหน่วนก็อาจจะรู้เช่นกัน

แต่นางสูญเสียความทรงจำ แม้แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าทางเส้นที่สามอยู่ที่ไหน

“เดินทางเส้นที่สอง”