บทที่ 800 เกลาฝีมือ

“ไปเถอะ ลงต่อไปอีกชั้น”

กู้ชูหน่วนกล่าวโดยแสร้งทำเป็นหวังดีว่า “ข้าเห็นท่านบาดเจ็บไม่เบา ต้องการจะพักผ่อนสักครู่หรือไม่?”

พักผ่อน?

เขาเสียเวลาไปมากมายขนาดนี้ มีเวลาพักผ่อนอีกที่ไหนกัน

ทุกนาทีที่เสียไป เขาก็กังวลมากขึ้นหนึ่งระดับ

เขาไม่กล้าจินตนาการจริงๆ หากว่าเส้าหยีเกิดอะไรขึ้นที่นี่ เขาควรจะทำอย่างไร

“เอาเถอะ ท่านบอกว่าลงไปต่อก็ลงไปต่อ”

กู้ชูหน่วนกระโจนพรวดไปด้านหน้า กระโดดลงไป

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยก็กระโดดตามลงมาเช่นกัน

เผชิญกับสิบหกชั้นก่อนหน้านั้น เขาก็รู้อยู่ลึกๆว่า ทุกชั้นที่ลงไปอันตรายก็มากขึ้นหนึ่งเท่าตัว

ชั้นที่สิบเจ็ดจะต้องบุกผ่าไปได้ยากเป็นแน่

สิบหกชั้นก่อนหน้านั้นทันทีที่ลงไปก็ได้ประสบกับอันตรายทันที

ทว่าชั้นที่สิบเจ็ดหลังจากที่เขาลงไปแล้ว อันตรายก็ยังไม่มาสักที

ความสงบก่อนเกิดพายุโหมกระหน่ำเช่นนี้ ทำให้จิตใจของสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยยิ่งเป็นกังวล

เขาไม่เชื่อว่าชั้นที่สิบเจ็ดจะไม่มีอันตรายอะไรเลย

กู้ชูหน่วนจ้องมองไปทางซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง และรู้สึกเหมือนว่าชั้นที่สิบเจ็ดจะต่างออกไป

สามารถลากให้สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยตาแก่อมตะนี่ไปสู่ความตายได้หรือไม่นั้น ก็ทำได้เพียงอาศัยสองชั้นสุดท้ายนี้แล้ว หากว่าชั้นที่สิบเจ็ดไม่มีอันตรายใดๆ นางก็ไม่มั่นใจว่าชั้นที่สิบแปดจะสามารถลากเขาไปสู่ความตายโดยสมบูรณ์ได้หรือไม่

“ไม่ถูก ในนี้มีกลิ่นอายของเส้าหยี แต่กลิ่นอายอ่อนเกินไป และล้วนลอยขึ้นไปด้านบนทั้งหมด เส้าหยีเคยมาที่เหวลึกอนันต์ แต่เขาจากไปแล้วถูกต้องหรือไม่?” สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยเปิดปากเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

กู้ชูหน่วนตกตะลึงอยู่ในใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีการแสดงออกใด