บทที่ 895 ไหกักวิญญาณ

“นี่คือไหล็อกวิญญาณ ขอแค่ยอดฝีมือขั้นสูงสุดระดับหกขึ้นไปใช้พลังดึงวิญญาณนางออกมา แล้วใส่ลงไปในไหล็อกวิญญาณนี้ ก็จะเก็บรักษาวิญญาณของนางไม่ให้สลายไปได้”

สุดยอดผู้อาวุโสเอาไหเจ็ดสีเล็กๆออกมาอย่างระมัดระวัง หางตาเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

เขาคิดไว้แล้ว ตอนที่อาหน่วนสังเวย เขาจะสละชีพตัวเองเพื่อรักษาวิญญาณของนางไว้ หวังอยากให้นางได้เกิดใหม่อีกครั้ง

แต่เขาไม่คิดเลยว่า ตัวเองออกจากการจำศีลก็ต้องบาดเจ็บสาหัสหลายครั้งหลายคราว

ตอนนี้…

เขาไม่มีกำลังมากพอที่จะดึงวิญญาณของอาหน่วนมาแล้ว

มองไปยังเผ่าหยก นอกจากผู้อาวุโสใหญ่ที่อาจจะทำได้แล้ว คนอื่นๆก็ไม่มีความสามารถนั้นเลย

แต่ผู้อาวุโสใหญ่ก็บาดเจ็บสาหัสเหมือนกัน

สุดยอดผู้อาวุโสนั่งลงพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก พริบตาเดียวเหมือนแก่ลงอีกสิบปี

จอมมารนึกอะไรขึ้นมาได้

มิน่าล่ะ…

มิน่าล่ะเผ่าหยกตอนนั้นกำลังเผชิญกับความเป็นความตาย ตาแก่นี่ก็ไม่ยอมออกจากการจำศีลภาวนาง่ายๆ ที่แท้เขาก็กำลังคิดหาวิธีรักษาชีวิตของพี่สาวไว้

เขาถามอีก “บนโลกนี้มีวิชาใช้ศพคืนวิญญาณไหม?”

“ข้าไม่รู้ แต่ข้าเคยอ่านเจอบนม้วนหนังแกะโบราณของบรรพบุรุษ เผ่าหยกเคยมีคนต่อต้านสวรรค์เปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต เก็บวิญญาณไว้ สุดท้ายฟื้นคืนชีพได้”

“ข่าวนี้เป็นจริงหรือไม่?”

“บรรพบุรุษบอกไว้ น่าจะเป็นเรื่องจริง แต่ทำยังไงนั้น ไม่ได้เขียนบันทึกไว้ ข้าวิจัยมานานหลายปี ก็วิจัยไม่ได้สักที ข้าเชื่อว่า ขอแค่วิญญาณของอาหน่วนไม่ดับสลาย นางจะกลับมามีชีวิตอีกครั้งแน่นอน”

ใบหน้าที่ตึงเครียดของจอมมารก็ผ่อนคลายลง และยิ้มออกมาอ่อนๆ

“ขอแค่มีความหวัง ข้าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด” ถึงแม้เขาต้องตาย ถึงแม้จะต้องใช้ชีวิตคนทั้งโลกแลก

เขาก็จะทำให้พี่สาวของเขากลับมาชีวิตให้ได้

“ตอนนี้พวกเราทลายม่านอาคมยังไม่ได้เลย แล้วจะไปห้ามนางได้ยังไง” สุดยอดผู้อาวุโสก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก ในใจรู้สึกท้อแท้

“งั้นเหรอ…”

จอมมารแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยใบหน้าอันหล่อเหลา

สายตาที่เจ้าเล่ห์ของเขาแฝงไปด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มนั้นก็ทำให้คนรู้สึกกังวลไปด้วย

ทุกคนต่างพากันอึ้ง