บทที่896 ทะลุระดับเจ็ด

สุดยอดผู้อาวุโสยังพูดไม่ทันจบ รอบกายจอมมารก็มีแสงสว่างจ้า ไม่เพียงแต่คลายจุดทั้งตัวของออกได้ ขนาดม่านอาคมที่แข็งแกร่งก็ยังถูกดอกไม้ทลายได้

“ปังๆ…”

แสงสว่างระเบิดออก คนที่ถูกขังอยู่ภายในม่านอาคมถูกปล่อยตัวออกมา

ขณะเดียวกันก็มีพลังอันยิ่งใหญ่ครอบงำพวกเขาไว้ จนพวกเขาหายใจไม่ออก

พลังนี้…ยิ่งใหญ่เหลือเกิน…

จอมมารทะลุจากระดับห้าไปถึงระดับเจ็ด…

ยกระดับทีเดียวสองขั้น…

นี่มันน่ากลัวมากจริงๆ…

ไม่รอพวกเขาตกใจเสร็จ แสงสีแดงรอบกายจอมมารก็หายไป เขาพูดทิ้งท้ายแค่ว่า “พี่สาว รอข้าก่อนนะ…”

“สุดยอดผู้อาวุโส…”

“นั่นเป็นวิชาดอกไม้ผลิบานอีกครั้ง เขาใช้วิชาต้องห้าม ยกระดับวิทยายุทธตัวเองไปจนถึงขั้นสูงสุด”

สุดยอดผู้อาวุโสอยากรีบวิ่งไปยังห้องหลอมยา แต่แค่ขยับนิดเดียว เลือดบนร่างกายก็ไหลไม่หยุด แล้วล้มลงไปกับพื้น

มีคนพุ่งเข้าไปในห้องหลอมยาตาม บ้างก็เข้าไปพยุงสุดยอดผู้อาวุโสและผู้อาวุโสใหญ่ที่บาดเจ็บสาหัส

สุดยอดผู้อาวุโสพูด “เร็ว รีบเข้ามาพยุงข้าเข้าไป ภายในครึ่งชั่วโมงนี้ ถ้าทำให้จอมมารคืนวิชาดอกไม้ผลิบานอีกครั้งกลับไปได้ จอมมารอาจจะไม่ต้องตาย ไม่งั้น…ไม่งั้น…”

สุดยอดผู้อาวุโสไม่อยากจะคิดเรื่องราวหลังจากนั้นเลยจริงๆ

อาหน่วนมีเพื่อนแค่ไม่กี่คน จอมมารเป็นหนึ่งในเพื่อนที่นางเชื่อใจและรักมากที่สุด ก่อนไปนางยังฝากให้เขาดูแลจอมมารดีๆ

เขารักษาอาหน่วนไว้ไม่ได้ จะต้องรักษาจอมมารไว้ให้ได้

“สุดยอดผู้อาวุโส ท่านบาดเจ็บสาหัส ถ้าท่านไม่รีบรักษาแผล…”

“พูดมากความจริงๆ รีบพาข้าไปห้องหลอมยา…”

“ขอรับ…”

ภายในห้องหลอมยา กู้ชูหน่วนสร้างค่ายกลไว้มากมายเพื่อห้ามพวกเขาไม่ให้เข้ามา

ค่ายกลพวกนี้ถูกยอดฝีมือฝืนกฎธรรมชาติทำลายจนหมด

สุดยอดผู้อาวุโสรู้ว่า นอกจากจอมมารแล้ว ไม่มีใครทำลายค่ายกลของอาหน่วนได้

ทางไปห้องหลอมยาเละเทะไปหมด ไม่รู้ว่าจอมมารรีบร้อนแค่ไหน ถึงทำลายห้องหลอมยาจนพังเละขนาดนี้

ในที่สุด…

พวกเขาก็ไปถึงห้องหลอมยา

และได้ยินเสียงร้องครวญครางของจอมมาร