บทที่ 916 ไปภูเขาเจียงเจ๋อด้วยกัน

เซียวหยู่เซวียนเดินมาพูดขึ้นว่า “เถ้าแก่ เจ้าตีอาวุธลับนี้เป็นได้อย่างไร?”

“แม่นางคนนี้ใช้ให้ตี”

เถ้าแก่ช่างตีเหล็กชี้ไปยังกู้ชูหน่วนที่ยืนพิงเสาไม้อยู่อย่างเกียจคร้าน สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมยินดี

หากไม่ใช่เพราะภาพเป็นของนาง เขายังอยากที่จะตีออกมาหลายชุดเพื่อขาย

เซียวหยู่เซวียนขมวดคิ้ว

พลังของนางอยู่แค่ชีพจรยุทธ์ชั้นหนึ่ง ด้อยจนไม่รู้จะด้อยยังไงอีกแล้ว กลับรู้จักอาวุธลับที่ดีขนาดนี้

และอาวุธลับนี้ก็คล้ายกับอาวุธลับของนางมาก

เป็นเรื่องบังเอิญ?

หรือว่า.....

ไม่....

เป็นไปไม่ได้

ตอนนั้นเผ่าหยกทั้งหมดช่วยกันตามหาดวงจิตกู้ชูหน่วนที่หายไป

กระทั่งใช้วิชาต้องห้าม

หามาสามปีแล้ว สุดท้าย....

ดวงจิตดวงนั้นหายสาบสูญไปแล้ว

ไม่มีใครหล่อเลี้ยงดวงจิต มีเพียงดวงเดียว จึงหายไปโดยธรรมชาติตามกาลเวลา นางไม่มีทางเป็นดวงจิตดวงนั้นแน่

ต่อให้ใช่ ดวงจิตเพียงดวงเดียวเล็กๆ จะเกิดใหม่ได้ยังไง?

เกิดใหม่แล้ว นางจะไม่รู้จักตนเองได้ยังไง?

“เจ้าอยากได้? งั้นข้ายกให้เจ้าหนึ่งชุด”

ช่างตีเหล็กเพิ่งตีเสร็จ กู้ชูหน่วนโยนให้เขาหนึ่งชุดอย่างไม่เกรงใจ แล้วค่อยเก็บของของตนเอง พร้อมก้าวเดินจากไป

ก่อนไป นางกะพริบตาให้กับเซียวหยู่เซวียน พร้อมหัวเราะพูดขึ้นว่า “เสี่ยวเซวียนเซวียน จำไว้นะ ข้าชื่อมู่หน่วน”

ร่างกายเซียวหยู่เซวียนสั่นสะท้าน ทั้งโกรธทั้งโมโหทั้งพูดไม่ออก

เสี่ยวเซวียนเซวียนอีกแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ ทุกกิริยาท่าทางทำไมถึงได้เหมือนผู้หญิงคนนั้นเลย?

เซียวหยู่เซวียนเก็บอาวุธลับ แล้วก็ตามนางไป

“เจ้าจะไปไหน?”

“ภูเขาเจียงเจ๋อ”

“เจ้าไปทำอะไรที่ภูเขาเจียงเจ๋อ?”

“ไปชมวิวทิวทัศน์ ได้ยินมาว่าวิวทิวทัศน์ที่นั่นมีสวยงามมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แล้วเจ้าล่ะ”

“ข้าก็ไปภูเขาเจียงเจ๋อ”