บทที่ 931 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“จวนมู่ถูกขโมยขึ้น จับขโมยสิ”

ด้านนอกมีเสียงตะโกนดังเข้ามา ทั้งจวนมู่วุ่นวายไปหมด ผู้ชายหลายคนในบ้านเคลื่อนไหวหยิบคบเพลิงไปตามหาหัวขโมยกันทุกที่

จิตใจของกู้ชูหน่วนรู้สึกตระหนก

คงไม่ใช่ผู้ชายสวมหน้ากากมาที่นี่แล้วหรอกนะ?

ความเร็วเช่นนี้จะเร็วเกินไปหน่อยแล้วรึเปล่า?

มู่ซินเอ่ยถามว่า “เกิดอะไรขึ้นด้านนอก?”

“เรียนเจ้าบ้านใหญ่ มีหัวขโมยเข้ามาในจวน ขโมยน้ำนมที่ฮูหยินสามปั๊มออกมาด้วยความลำบากไปหมดแล้วขอรับ”

มู่ซิน “.......”

กู้ชูหน่วน “........”

“นอกจากน้ำนม ยังมีของอย่างอื่นหายไปอีกหรือไม่?”

“ไม่มีขอรับ”

มู่ซินรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย

นี่เป็นโจรอะไร ของที่มีค่าไม่ขโมย ดันขโมยน้ำนมอะไรนั่น?

สมองของกู้ชูหน่วนคิดได้อย่างฉับพลัน

ผู้ที่ขโมยน้ำนม คงจะไม่ใช่เจ้าเสือน้อยหรอกนะ

เหมือนว่าเจ้าเสือน้อยตัวนี้ก็ยังไม่ได้หย่านมซะด้วย

กู้ชูหน่วนยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้

นอกจากมัน ผู้ใดจะอยากได้นมกัน

หาโจรขโมยนมไม่เจอ แต่กลับมีหัวของเจ้าเสือน้อยตัวหนึ่งโผล่ออกมาจากหน้าต่างห้องของมู่ซิน

สายตาอันเฉียบคมของกู้ชูหน่วนสังเกตเห็นแล้ว นางกระแอมเบาๆสองสามที “เอ่อ ข้ามีธุระเล็กน้อยจำเป็นต้องออกไปสักสองสามวัน ถ้ามีใครถามถึงเบาะแสของข้า ท่านแค่บอกว่าไม่รู้ก็ได้แล้ว”

ไม่รอให้มู่ซินเปิดปากพูด กู้ชูหน่วนก็หายตัวไป

มู่ซินกุมน้ำค้างแห่งสวรรค์ไว้แน่น ยิ่งรู้สึกได้เรื่อยๆว่าลูกสาวของตัวเองมีความเปลี่ยนแปลงมากเกินไป

มากจนเขาแทบจะไม่รู้จักแล้ว

และไม่รู้ว่านิสัยเช่นนี้นั้นดีหรือร้ายกันแน่

นอกห้อง

กู้ชูหน่วนลากเจ้าเสือน้อยเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

ทั้งตัวของเจ้าเสือน้อยเป็นกลิ่นน้ำนม มุมปากยังมีคราบนมอีกด้วย ไม่ต้องสอบสวนก็รู้ว่าน้ำนมของฮูหยินสามต้องเป็นมันที่ขโมยไปเป็นแน่

“ไม่ได้ให้เจ้ารออยู่ด้านนอกหรือ? ทำไมถึงได้ขโมยของจนมาขโมยของที่บ้านข้าล่ะ?”