บทที่ 930 เอายามาให้

กู้ชูหน่วนหันไปมองทางด้านที่พลัดพรากจากเซียวหยู่เซวียนเมื่อกี้ สักพักหนึ่งแล้วค่อยพูดขึ้นว่า “ไปเถอะ กลับบ้าน”

เซียวหยู่เซวียนตามหานางไม่เจอ จึงน่าจะกลับไปแล้วแหละ

แต่หากนางยังไม่รีบจากไป รอผู้ชายที่สวมหน้ากากผีคนนั้นฟื้นคืนพลัง นางก็จะต้องตายอย่างเดียว

ได้ยินคำว่ากลับบ้าน แววตาเจ้าเสือน้อยเป็นประกาย ลากถุงกระสอบวิ่งตามกู้ชูหน่วนไปอย่างตื่นเต้น

คนหนึ่งคนเสือหนึ่งตัวแบบถุงกระสอบที่ใหญ่กว่าพวกเขา ดูยังไงก็น่าขำ

ตลอดทางพวกเขาหลบๆซ่อนๆ หลบหลีกฝูงคน ในที่สุดก็ออกมาจากภูเขาเจียงเจ๋อ กลับมาถึงจวนมู่อย่างปลอดภัย

ยาสมุนไพรเต็มถุงกระสอบใหญ่ขนาดนั้น กู้ชูหน่วนไม่มีทางเอากลับไปยังจวนมู่แน่นอน หาถ้ำใกล้ๆภูเขาเจียงเจ๋อ แล้วเอายาสมุนไพรไปซ่อนไว้ รอหลังจากทุกอย่างสงบเงียบลง ค่อยเอาออกไปขายในร้านขายยา

ภายในจวนมู่

กู้ชูหน่วนไม่ได้เดินเข้าทางประตูหลัก แต่ปีนกำแพงเข้าไป หลบๆซ่อนๆจนมาถึงห้องของมู่ซิน

เวลากลางดึก จวนมู่ยังคงเปิดไฟส่องสว่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางมีเรื่องกับตระกูลไป๋หลี่หรือเปล่า ทั่วทั้งจวนมู่ดูหวาดหวั่นไปหมด

“ใคร ใครอยู่ข้างนอก” จู่ๆมู่ซินก็พูดขึ้นมา

“ข้าเอง มู่หน่วน”

กู้ชูหน่วนเดินย่องมาเปิดประตู ยื่นน้ำค้างแห่งสวรรค์ให้กับมู่ซิน

“นี่คืออะไร?”

มู่ซินรับมา เปิดดูอย่างสงสัย หลังจากสูดดมกลิ่นน้ำค้างแห่งสวรรค์ ก็รู้สึกตื่นเต้นไปทั้งตัว แทบพรวดลุกขึ้นมานั่ง กรีดร้องอย่างตกใจ

“เบาๆ หากตาเฒ่ามู่กับพวกเจ้าบ้านสองเจ้าบ้านสามรู้เข้า น้ำค้างแห่งสวรรค์นี้คงถูกพวกเขาแย่งไป”