บทที่ 955 ข้ายกหลานชายให้เจ้า

กู้ชูหน่วนวางแก้วชาในมือลงแล้วยิ้ม “ผู้เฒ่าคิดอยากจะร่ำรวยอย่างฉับพลันหรือ?”

“ทำไม เจ้ามีวิธีทำให้รวยอย่างฉับพลันได้รึไง?”

หนิงเทียนโย่วกล่าวอย่างเหยียดหยาม “หากว่านางมีวิธีที่สามารถรวยได้อย่างฉับพลัน ตระกูลมู่จะยากจนถึงขั้นนั้นหรือ”

รอยยิ้มของผู้เฒ่าหนิงชะงัก

ใช่สิ ตระกูลมู่ย่ำแย่กว่าตระกูลหนิงของพวกเขามากมายหลายเท่าจนนับไม่ได้ ได้ยินมาว่าตอนนี้ในจวนแม้แต่ทางทำมาหากินในชีวิตประจำวันก็ประคองให้รอดต่อไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของกู้ชูหน่วน นางหยิบแหวนมิติออกมา ใช้ความคิดขับเคลื่อน พริบตาเดียวในตอนนี้ยาจื่อหยางและยาพั่วหยวนกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้เฒ่าหนิง

“แหวนมิติ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีแหวนมิติ? เป็นแค่ตระกูลมู่ตระกูลเล็กๆจะมีของล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าคงไม่ได้ไปขโมยจากที่ไหนมาหรอกใช่หรือไม่” หนิงเทียนโย่วกล่าว

กู้ชูหน่วนเท้าคาง ไม่ได้สนใจคำพูดของเขาโดยสิ้นเชิง เพียงแค่บุ้ยปาก “แหวนมิติของข้ามาจากไหนไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ พวกเจ้าดูสิว่าของเหล่านี้มีมูลค่าหรือไม่”

ผู้เฒ่าหนิงหยิบขวดออกมาขวดหนึ่งด้วยความสงสัย เปิดฝาขวด กลิ่นหอมของยาฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องส่วนตัว

“ยาจื่อหยาง ยาจื่อหยางที่ไม่มีสารเจือปนใดๆ ยานี่บริสุทธิ์ซะยิ่งกว่ายาที่หลอมจากตระกูลซ่างกวนซะอีก”

“นี่คือยาพั่วหยวน เป็นยาพั่วหยวนระดับหนึ่งจริงๆ สิ่งนี้สามารถพัฒนาศักยภาพได้อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะคนที่อยู่ในชีพจรยุทธ์ขั้นที่เก้า เพียงแค่กินลงไปเม็ดเดียว โดยพื้นฐานแล้วก็สามารถบรรลุระดับที่หนึ่งได้”

ผู้เฒ่าหนิงคำนวณคร่าวๆ ยาจื่อหยางบวกกับยาพั่วหยวนอย่างน้อยก็มีร้อยกว่าเม็ด

ตระกูลหนิงก็เป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียง ทว่าพวกเขาก็เห็นยามากมายขนาดนี้ได้น้อยมาก

หนิงเทียนโย่วกลืนน้ำลาย “มู่หน่วน เจ้าคงไม่ได้ไปขโมยของตระกูลซ่างกวนมาหรอกนะ?”

“หากว่าไปขโมยมาจากตระกูลซ่างกวน เจ้าคิดว่าด้วยนิสัยอันฉุนเฉียวของซ่างกวนชิง จะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายจนดังสนั่นไปทั้งพระนครหรือ?”

“เช่นนั้นเจ้าไปเอามาจากที่ไหน?”

“อันนี้น่ะหรือ กฎสวรรค์ไม่อาจเปิดเผยได้ ข้าจะถามพวกเจ้าเพียงแค่ ต้องการยากองนี้หรือไม่”

“แน่นอนว่าต้องการ” แต่อย่างน้อยก็ต้องมีที่มาชัดเจนรึเปล่า

“พวกเจ้าอยากได้ เช่นนั้นก็มอบให้พวกเจ้าละกัน”

ไม่เพียงหนิงเทียนโย่วเท่านั้นที่ตกตะลึง