บทที่ 956 สัตว์เลี้ยงของอาหน่วน

“แฮ่มแฮ่ม.......”

กู้ชูหน่วนแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง

หนิงเทียนโย่วก็ตกใจจนแทบไม่ไหว

“ท่านปู่......ทำไมแค่ยาไม่กี่เม็ดท่านก็ขายข้าซะแล้วล่ะ”

“นี่เป็นยาไม่กี่เม็ดหรือ? นี่เป็นยาร้อยกว่าเม็ดเกือบสองร้อยเม็ดเลยนะ อีกอย่าง แม่นางมู่ก็หน้าตางดงาม อ่อนโยนว่านอนสอนง่าย ไม่คู่ควรกับเจ้าตรงไหน”

หน้าตางดงามจุดนี้ยังสามารถรับได้

แต่อ่อนโยนว่านอนสอนง่าย?

ท่านปู่ตาบอดหรือ?

นางอ่อนโยนตรงไหน?

ว่านอนสอนง่ายตรงไหน?

หนิงเทียนโย่วกำลังคิดจะปฏิเสธคำพูดนี้ กู้ชูหน่วนก็กระแอมเบาๆแล้วกล่าว “อันนั้น ผู้เฒ่าหนิง เรื่องการหมั้นหมายพวกเราไม่เอ่ยถึงแล้ว”

“ถูกแล้ว เจ้ายังมีการหมั้นหมายอยู่กับซ่างกวนหมิงหลาง เช่นนี้ละกัน วันหน้าข้าไปที่ตระกูลซ่างกวนแทนเจ้ารอบหนึ่ง ช่วยเจ้าถอนหมั้นด้วยตัวเอง”

กู้ชูหน่วนกลอกตาขาว ผู้เฒ่านี่ เอาจริงแล้วใช่หรือไม่?

“ตระกูลซ่างกวนเป็นตระกูลชั้นสูง ถอนหมั้นตรงๆ ไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของพวกเขาน่ะสินะ”

“วางใจได้ ข้าจะคิดหาวิธีที่เอื้อประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่ายเอง ทั้งไม่ทำให้พวกเขาเสียหน้า และไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”

“ตามใจท่านละกันว่าจะทำยังไง แต่ตอนนี้ยังไงข้าก็ยังไม่อยากแต่งงานกับผู้ใดทั้งสิ้น”

ช่วยนางจัดการแก้ไขปัญหาการหมั้นหมายก็ดี ซ่างกวนหมิงหลางอะไรนั่น นางไม่ได้สนใจแม้สักนิด

แหวนมิติยังคงเพิ่มราคาอยู่ต่อไป

เย่จิ่งหานโมโหเล็กน้อยแล้ว “ไปบอกตระกูลไป๋หลี่ หากยังกล้าเพิ่มราคา ก็ให้พวกเขาชั่งใจเอง”

“ขอรับ” ชิงเฟิงรับคำสั่งแล้วจากไป

เจี่ยงเสวียกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย “นายท่าน ไม่ว่าอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่แคว้นเย่ หาก.....หากเพิ่มต่อไป พวกเราก็ไม่มีเงินแล้ว”

“ไปเอาเงินจากหัวหน้าตระกูลของตระกูลไป๋หลี่มา”

“แต่ว่าตระกูลไป๋หลี่ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะได้แหวนมิติวงนั้นด้วยหรือขอรับ? เขาจะให้เงินพวกเราหรือขอรับ?”

“วางใจเถอะ เขาจะให้” ใบหน้าของเย่จิ่งหานเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ในห้องส่วนตัวตระกูลไป๋หลี่