บทที่ 960 ตกตะลึง

มือที่ถือยาของหัวหน้าตระกูลมู่เกิดอาการสั่นเทา

แม้แต่ยาจื่อหยางเม็ดเดียวเขาก็ซื้อไม่ได้ เพราะว่ายาจื่อหยางแค่เม็ดเดียวก็ถูกประมูลกันอย่างคึกคักอยู่ด้านนอก

และตอนนี้.....

ในมือของเขากลับมีอยู่ห้าสิบเม็ดเต็มๆ......

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คิดไม่ถึงว่ายังจะมียาพั่วหยวนยี่สิบเม็ดและยาเสริมธาตุหยาง

โอ้พระเจ้า.....

เขาไม่ได้มองผิดไปหรอกนะ

เจ้าบ้านรองและเจ้าบ้านสามก็อึ้งไปแล้ว

พวกเขาทำให้แน่ใจอีกครั้ง ยาเหล่านี้ล้วนเป็นของชั้นดีในของชั้นดีอย่างไร้ข้อสงสัย

หัวหน้าตระกูลมู่กล่าวด้วยความหวาดระแวง “หัวหน้าตระกูลหนิง ตระกูลมู่ของพวกเรามีความดีมีความสามารถอะไร จะรับของขวัญชิ้นใหญ่เช่นนี้จากท่านได้อย่างไร”

ดวงตาของผู้เฒ่าหนิงจ้องเขม็งแล้ว แทบอยากจะแย่งชิงยาเหล่านั้นมาให้หมด โดยเฉพาะยาเสริมวิญญาณ นั่นเป็นถึงยาระดับสองเชียวนะ ระดับสองเต็มๆเลยนะ

ผู้เฒ่าหนิงกระแอมเบาๆทีหนึ่ง “หากว่าตระกูลมู่ไม่อยากได้ ข้าก็ไม่ถือสาที่จะรับไว้”

อะไร......

หัวหน้าตระกูลมู่และคนอื่นๆตะลึงแล้ว

ที่หัวหน้าตระกูลหนิงพูดหมายความว่าอะไร?

ไม่ใช่ว่ามอบให้พวกเขาหรือ?

กู้ชูหน่วนจ้องไปที่ผู้เฒ่าหนิง จ้องจนผู้เฒ่าหนิงรู้สึกเขินอาย

“ในเมื่อให้ท่านแล้ว ท่านรับไปก็ได้แล้ว จะพูดไร้สาระมากมายอะไร อาการบาดเจ็บของท่านพ่อข้าจำเป็นต้องใช้ยาจื่อหยางอย่างเร่งด่วน ท่านรีบเอายาจื่อหยางกลับไปรักษาพ่อข้าเถอะ”

“แต่ว่า......ของขวัญสำคัญขนาดนี้ นี่......หัวหน้าตระกูลหนิง ไม่รู้ว่าจวนมู่ของพวกเรามีอะไรที่สามารถทำให้ท่านได้บ้าง ขอให้ท่านโปรดชี้แนะสักหน่อย”

“อันนี้น่ะเหรอ....ข้ามีเรื่องอยากจะหารือกับเจ้าอยู่บ้างพอดี หัวหน้าตระกูลมู่คิดว่าหลานชายของข้าหนิงเทียนโย่วเป็นอย่างไรบ้าง?”

“แน่นอนว่า....ดีที่สุด” หัวหน้าตระกูลมู่สีหน้ากังวลใจ

ตระกูลหนิงมอบยาอันล้ำค่าขนาดนี้มาให้ เกรงเพียงแค่.....เรื่องที่ขอคงจะทำได้ไม่ง่ายนักนะ

“ในเมื่อหัวหน้าตระกูลมู่ก็คิดว่าหนิงเทียนโย่วเป็นคนดี งั้นพวกเราทั้งสองตระกูลก็ลงนามหมั้นหมายกันซะเลยเป็นอย่างไร?”

“ลงนามหมั้นหมาย? กับมู่อิน หรือมู่หลิน?”

แววตาของเจ้าบ้านรองและเจ้าบ้านสามเปล่งประกาย

มู่อินเป็นลูกสาวของเจ้าบ้านรอง

มู่หลินเป็นลูกสาวของเจ้าบ้านสาม

หากสามารถเป็นครอบครัวเดียวกับตระกูลหนิงได้ เช่นนั้นก็เป็นโชคดีของพวกเขาแล้วจริงๆ