บทที่ 968 ข้าสามารถช่วยเขาได้

“ใครส่งพวกเจ้ามา? ทำไมถึงบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเรา”

ชนพื้นเมืองพวกนี้ แต่ละคนถือคันธนูลูกศรโบราณ เล่งมาทางกู้ชูหน่วน

เพราะเวินเส้าหยีขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ จึงถูกชนพื้นเมืองใช้ส้อมจ่อไปที่ลำคอ หากพวกเขาออกแรงเพียงนิดเดียว คอของเวินเส้าหยีก็จะทะลุ

กู้ชูหน่วนชี้ไปที่บนเหว พร้อมพูดขึ้นว่า “พวกเราหล่นตกลงมาจากข้างบน ถูกแม่น้ำพัดมาที่นี่ ไม่ได้ตั้งใจบุกรุกอาณาเขตของพวกเจ้า”

ชนพื้นเมืองนับสิบคนพูดเยอะแยะมากมาย สุดท้ายยังคงพูดขึ้นว่า

“ไม่ว่าเจ้าจะตกลงมาจากข้างบนหรือไม่ ในเมื่อบุกรุกอาณาเขตของเรา ถือเป็นศัตรูของเผ่าทู่ จับตัวนางไว้”

กู้ชูหน่วนลังเลว่าจะชิ่งหนีดีไหม หรือจะยอมจำนน

ถึงแม้ชนพื้นเมืองพวกนี้ แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่ พกคันธนู แต่ถ้านางอยากหนี ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

เพียงแต่.....

หากนางหนีไปแล้ว งั้น....ผู้ชายสวมหน้ากากผีเสื้อคนนั้นก็ต้องตายแน่

เหมือนเปรียบเทียบกันแล้ว กู้ชูหน่วนเลือกที่จะไม่หนี เลือกที่จะอยู่ต่อ

แล้วแบบนี้ กู้ชูหน่วนกับเวินเส้าหยีถูกพวกชนพื้นเมืองพวกนั้นจับตัวกลับมาอย่างง่ายดาย

ชนพื้นเมืองพวกนั้นตกยุคยิ่งกว่าที่นางคิดไว้อย่างมาก ตอนนี้ก็ยังคงอาศัยอยู่ในกระท่อมมุงจากเห็ด ใช้อาวุธดั้งเดิมที่สุด อย่างเช่นมีด ส้อม ไม้ ค้อนกระดูกต่างๆ

คนในเผ่ามีค่อนข้างเยอะ

เห็นพวกเขาจับคนแปลกหน้ากลับมา ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็กเล็กคนแก่ทั้งหมดล้วนวิ่งมามุงดู

เด็กหลายคนล้อมเป็นวงกลมอยู่อย่างตื่นเต้น

“มีเนื้อกินแล้ว ท่านปู่ คืนนี้เรามีเนื้อกินแล้ว”

“ดูพวกเขาผิวนุ่มนวลเนียนอ่อนนุ่มนิ่ม จะต้องอร่อยกว่าสัตว์ในป่าแน่”

กู้ชูหน่วนกลอกตามองบน

ต่อให้นางโง่แค่ไหนก็สามารถมองออก

คนพวกนี้จับตัวพวกเขา ไม่ได้เพื่ออย่างอื่น แต่เห็นพวกเขาเป็นอาหาร

ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้น เด็กอายุสิบสามสิบสี่คนหนึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อน พร้อมพูดขึ้นว่า “อาต้า พ่อของเจ้าถูกงูพิษกัด ตอนนี้สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤติ ทำยังไงดี?”