บทที่ 969 เขาเป็นคู่หมั้นของข้า

กู้ชูหน่วนเดินมาด้านข้างหัวหน้าเผ่า เปิดดูตรงขาของเขา

แล้วบนขาของเขาก็มีรอยงูกัดจริงๆ

เขาถูกงูกัด แต่พิษไม่ร้ายแรง

พูดอย่างไม่น่าฟังหน่อย ก็คือฟ้าร้องน่ากลัว แต่ฝนตกเล็กน้อย ขอเพียงถอนพิษออกหมดก็สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ไม่รู้ว่าทำไมหมอดูของพวกเขาถึงได้กระจอกขนาดนี้ พิษงูเล็กน้อยก็ถอนไม่ได้

กู้ชูหน่วนใช้เข็มเงินบีบเลือดพิษของเขาออกมา

เอายาชั้นเลิศออกมาจากในแหวนมิติสองเม็ด ให้หัวหน้าเผ่ากินลงไปหนึ่งเม็ด อีกเม็ดบดละเอียดแล้วทาบนขาของเขา

อาต้าพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่ต้องดูดเลือดพิษออกมาหรือ?”

“ดูดอะไร เลือดของเขามีพิษ เจ้าอยากให้คนที่ดูดถูกพิษไปด้วยหรือ?”

“เมื่อก่อนคนของเราที่นี่ถูกพิษกัด ใช้ปากก็สามารถดูดพิษออกมาได้”

“นั่นเป็นเพราะโชคดี หากเจองูพิษชนิดรุนแรง เจ้าคอยดูว่าจะสามารถมีชีวิตรอดไหม”

เป็นแค่เด็กน้อย ยังกล้าใช้น้ำเสียงโอหังขนาดนี้พูดกับอาต้า พวกชนพื้นเมืองต่างไม่พอใจ

ในขณะที่จะพูดต่อว่า ก็ได้ยินเสียงคนคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“พวกเจ้าดู สีหน้าของหัวหน้าเผ่าดีขึ้นมากแล้ว เลือดที่ไหลออกมาก็กลายเป็นสีแดงแล้ว”

“โย้ จริงๆด้วย ทำไมถึงได้อัศจรรย์ขนาดนี้? สามารถรักษาให้หายได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ? เก่งกว่าหมอดูของเราเสียอีก?”

“พ่อ พ่อรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ข้า....ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ร่างกายก็ไม่ชาแล้ว”

ผู้สูงอายุในเผ่าคนหนึ่ง จับดูชีพจรของหัวหน้าเผ่า แล้วก็พูดขึ้นอย่างแปลกประหลาดใจว่า “อัศจรรย์จริงๆ พิษงู....ไม่มีแล้ว....”

“ฮู้.....ฮู้.....ฮู้...”

ชนพื้นเมืองพวกนั้น เปลี่ยนความคิดไม่ดีที่มีก่อนหน้านี้ อุ้มกู้ชูหน่วนขึ้นมาโยนขึ้นฟ้า ปากก็ร้องอยู่อย่างต่อเนื่อง

“แม่นาง เจ้าเป็นเทพของเผ่าทู่”

“ขอบใจที่ช่วยหัวหน้าเผ่าของเรา”

“...”

กู้ชูหน่วนแทบหัวใจวายเพราะพวกเขา

ก็แค่ถอนพิษงู จากศัตรูกลายเป็นผู้สร้างโลกเลยหรือ?

“หยุดๆหยุด ข้าเวียนหัว”

อาต้าหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าช่วยชีวิตพ่อของข้า เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของอาต้า และก็เป็นผู้มีพระคุณของเผ่าทู่ทุกคน แม่นาง เจ้าอยากได้อะไร ขอเพียงเจ้าพูดมา พวกเรารับปากเจ้าทุกอย่าง”