บทที่ 970 สามีภรรยาคำนับกันและกัน

กู้ชูหน่วนอึ้ง

เวินเส้าหยีก็ยิ่งอึ้ง

เข้าห้องหอ?

ได้อย่างไร?

กู้ชูหน่วนพูดขึ้นว่า “โบราณว่าการแต่งงานต้องเป็นไปตามพ่อแม่เป็นคนจัดการ แม่สื่อเป็นคนดำเนินการ แต่งงานกันเลยแบบนี้ ไม่ดีมั่ง”

“พ่อแม่เป็นคนจัดการ แม่สื่อเป็นคนดำเนินการอะไร คนของเราที่นี่ขอเพียงรักชอบพอใจกันและกัน ก็แต่งงานกันเลย และผู้หญิงคนหนึ่งสามารถมีผู้ชายได้หลายคน”

“วัขนบธรรมเนียมของพวกเจ้าที่นี่ค่อนข้างเปิดกว้าง แต่ขนบธรรมเนียมท้องถิ่นต่างกัน เรายังคงอยากได้ความเห็นชอบของพ่อแม่”

“เจ้าแก้ตัวบ่ายเบี่ยงตลอด หรือว่าพวกเจ้าไม่ใช่คู่หมั้นกัน เขาเป็นไส้ศึกของเผ่าเค่อล่อ?”

พูดคำว่าไส้ศึกออกมา คนชนพื้นเมืองทั้งหมดถืออาวุธขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมเล่งไปที่เวินเส้าหยี

“จะเป็นไปได้อย่างไร”

กู้ชูหน่วนหันไปมองเวินเส้าหยีอย่างฝืนยิ้ม แทบจะกัดฟันพูดขึ้นว่า “ยังไงเราสองคนก็รักชอบพอใจกันและกัน พวกเจ้าอยากช่วยจัดงานแต่งงานให้พวกเรา เราจะปฏิเสธได้อย่างไร แต่งงานเสียที่นี่ก็ได้”

เวินเส้าหยีขมวดคิ้ว

เขากำลังอยากพูดอะไรบ้าง กู้ชูหน่วนก็แย่งพูดขึ้นว่า “หัวหน้าเผ่า ไม่ทราบว่าอีกสามวันค่อยจัดงานแต่งดีไหม”

อีกสามวันร่างกายของเขาก็หายชาแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยช่วยกันคิดหาวิธีหนีออกไปจากชนพื้นเมือง

“เลือกวันสู้วันที่เหมาะสมไม่ได้ จัดคืนนี้เลย”

“อะไรนะ? คืนนี้? เร็วเกินไปไหม พวกเรายังไม่ได้เตรียมความพร้อมเลย”

“เตรียมความพร้อมอะไร ที่ควรมีที่นี่เรามีหมด เอาตามนี้แหละ คืนนี้จัดงานแต่งงาน”

กลุ่มชนพื้นเมืองโอบอุ้มพากู้ชูหน่วนกับเวินเส้าหยีกลับไป แต่ละคนยกอาวุธขึ้นมาพร้อมร้องฮู้

กู้ชูหน่วนไม่เข้าใจความคิดของพวกเขา

คนพวกนี้เดี๋ยวก็เห็นพวกเขาเป็นศัตรู เดี๋ยวก็เห็นพวกเขาเป็นผู้มีพระคุณ

นางดิ้นรน แต่ก็สู้ความกระตือรือร้นของพวกเขาไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนพูดขึ้นว่า “หัวหน้าเผ่า เขาบาดเจ็บ ไม่สามารถขยับเคลื่อนไหมได้ ยังน้อยก็รอให้ร่างเขาดีขึ้นหน่อยค่อยจัดงานแต่งงานดีไหม”

อาต้าอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “ทำไมเจ้าเรื่องมากจังเลย เรื่องเข้าห้องหอ ใช่ว่าต้องให้ผู้ชายออกแรงคนเดียว ผู้หญิงเริ่มก่อนก็หมดเรื่อง”

“ฮือ?”