บทที่ 974 เปิดเรียน

ในขณะที่เงาดำกำลังก้าวมาใกล้นางทีละก้าว กู้ชูหน่วนพลิกตัว หาท่านอนที่สบายแล้วก็นอนต่อ ปากก็พูดอุบอิบขึ้นว่า “เจ้าผีเสื้อ ไม่ต้องกลัว พวกเราปลอดภัยแล้ว”

เวินเส้าหยียกฝ่ามือขึ้นมา กำลังจะฟาดตบกู้ชูหน่วนให้ตาย

จู่ๆเวินเส้าหยีก็พูดห้ามว่า “ช่างเถอะ เก็บชีวิตของนางฝากไว้ก่อน เราไปกันเถอะ”

“ขอรับ”

“ซิ้ว...”

ราวกับลมพัดผ่าน เวินเส้าหยีกับลูกน้องของเขาหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่หายไปยังไงก็ไม่รู้

กู้ชูหน่วนค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วก็พรวดลุกขึ้นมานั่ง

ฮู้.....

ยังดีที่นางฉลาดพอ ไม่งั้นหัวสมองบนขอคงไม่มีแล้ว

เจ้าผีเสื้อไปแล้ว นางอยู่ที่นี่ ต่อให้กระโดดลงไปในแม่น้ำเหลือง ก็อธิบายกับพวกชนพื้นเมืองไม่รู้เรื่องแน่

กู้ชูหน่วนจึงแอบหลบหนีออกไปเช่นกัน

ชนพื้นเมืองมีคนเฝ้าเวรยาม โชคดีที่ในมือกู้ชูหน่วนยังมีผงหลอนประสาทอยู่บ้าง ทำให้ชนพื้นเมืองสลบ แล้วค่อยหลบหนีไป

เสียดาย

นางหนีออกมาจากชนพื้นเมืองได้ กลับออกไปจากหุบเขาใหญ่ไม่ได้

หุบเขาที่นี่เชื่อมกันอย่างต่อเนื่อง นางเดินมาสองวันก็ออกไปไม่ได้ จนตัวเองแทบหมดแรง ยังดีที่เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กับเจ้าเสือน้อยมาทันเวลา แล้วพานางออกไป

“นายหญิง วิทยาลัยอี้เหอเปิดเรียนแล้ว ท่านจะไปวิทยาลัยอี้เหอไหม?”

“เปิดเรียนวันแรกหรือ? งั้นก็แสดงว่าพลาดช่วงเวลาสอบเข้าแล้วสิ?”

“คนอื่นต้องสอบเข้าวิทยาลัยอี้เหอ ส่วนท่าน อาศัยเส้นสายเดินเข้าไปได้เลย ข้าไปดูรายชื่อแล้ว มีชื่อของท่าน”

“ฮ่าๆ ตาเฒ่าของตระกูลหนิงพอใช้ได้ ไป เราไปยังวิทยาลัยอี้เหอ”

“นายหญิง ต่อไปเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์สามารถติดตามข้างกายท่านได้ไหม?”

“ยังไม่ได้ ตระกูลไป๋หลี่ยังไม่ล้มละลาย”

“อ๋า?”

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์นิ่งอึ้ง

พวกเขาหลอกลวงเงินของตระกูลไป๋หลี่มาตั้งมากมายขนาดนั้นแล้ว ยังไปหลอกอีกหรือ?

ไปหลอกลวงอีก หนังงูของมันก็จะถูกถลอกแล้ว

“นายหญิง เอาแหวนมิติมาเมื่อครั้งที่แล้ว ก็หลอกลวงเงินของคนอื่นมาตั้งมากมายขนาดนั้น เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลับไปไม่ได้แล้ว”