บทที่ 986 ระบายอารมณ์

เซียวหยู่เซวียนไม่เพียงทำร้ายอาจารย์บาดเจ็บ ยังทำร้ายนักเรียนหลายคนตลอดจนทำร้ายไป๋หลี่หมิงบาดเจ็บสาหัส

ทุกคนคิดว่า เซียวหยู่เซวียนจะต้องถูกไล่ออกแน่ แล้วก็ถูกตระกูลไป๋หลี่ตามฆ่า

กลับคิดไม่ถึงว่าวิทยาลัยอี้เหอไม่เพียงไม่ไล่เขาออก ยังย้ายอาจารย์คนนั้นไปยังห้องอื่น

แม้แต่ตระกูลไป๋หลี่ก็ไม่ได้ยินข่าวตามไล่ฆ่าเซียวหยู่เซวียน ไม่รู้ว่าตระกูลไป๋หลี่ลอบฆ่าไม่สำเร็จ หรือว่าตระกูลไป๋หลี่ไม่เอาเรื่อง

กู้ชูหน่วนซึมเศร้า จ้องมองดูไหกักวิญญาณอย่างเหม่อลอย

หยางโม่กับหยางม่านมายังด้านข้างกู้ชูหน่วน พร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มว่า “แม่นางมู่ ไหกักวิญญาณนี้คืออะไรหรือ ดูจากวัสดุแล้วมีลักษณะพิเศษ ไม่เหมือนสิ่งของแคว้นน้ำแข็ง”

กู้ชูหน่วนเบ้มือ พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าถามข้า ข้าจะไปถามใคร”

เพราะทำให้ไหบ้านี้แตก นางถูกชายสวมหน้ากากข่มขู่ จะต้องรวบรวมดวงจิตวิญญาณทั้งหมดในขวดนี้กลับมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นชีวิตของนางก็จะไม่ได้อยู่นาน นางจะไปรวบรวมดวงจิตวิญญาณมาจากไหน?

ตอนนี้เซียวหยู่เซวียนก็คิดอยากจะฆ่านางเพราะไหอันนี้.....

ซ่างกวนหมิงหลันพูดขึ้นอย่างโกรธเคืองว่า “มู่หน่วน อย่าเสียมารยาท เจ้ารู้ไหมว่าพวกเขาสองคนเป็นใคร? พวกเขาเป็นจวิ้นจู่กับองค์ชาย เจ้าถือว่าเจ้าเป็นใคร กล้าไม่ไว้หน้าพวกเขาเช่นนี้”

“แล้วเจ้าถือว่าตนเองเป็นใคร พวกพูดคุยกัน เจ้าควรที่จะมาพูดแทรกหรือ?”

“น่าโมโหมากเลย องค์ชายรอง ผู้หญิงคนนี้กำเริบเสิบสานจองหอง หากไม่สั่งสอนเสียบ้าง นางก็จะไม่รู้ว่าความตายคืออะไร ขอโปรดให้ข้าได้สั่งสอนนางสักรอบ”

กู้ชูหน่วนกำหมัดจนส่งเสียงดัง พร้อมพูดขึ้นอย่างเยาะเย้ยว่า “อยากต่อสู้ใช่ไหม ข้าจะสงเคราะห์”

หยางโม่พูดขึ้นว่า “เรื่องเล็กเท่านั้น อย่าโกรธกันเลย ช่างเถอะ เรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเล็ก เรื่องเล็กก็ช่างเถอะ”

“องค์ชายรอง ท่านใจดีเกินไป ทำให้ผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา กล้าหาญอย่างสุดขีด”

“จะพูดมากทำไม เจ้าจะสู้ไหม”

“ซัว.....”

ซ่างกวนหมิงหลันดึงแส้ยาวออกมาจากตรงเอว พร้อมพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “วันนี้หากไม่ได้สั่งสอนเจ้าสักตั้ง ข้าก็จะไม่แซ่ซ่างกวน”