ตอนที่ 1189
บทที่1238 งานแต่ง
October 21, 2026
“เจ้าว่าไงนะ? เวินเส้าหยีกับราชินีโหดจะแต่งงานกัน?” กู้ชูหน่วนคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
“ใช่ พวกเขาควรจะแต่งงานกันนานแล้ว แต่เวินเส้าหยีป่วย ก็เลยยื้องานแต่งงานออกไปเรื่อยๆ แต่วันนี้……เห้อ……นายหญิง ท่านจะไปไหนน่ะ รอเสี่ยวจิ๋วเอ๋อร์ด้วย หมูย่างของข้าล่ะ……ท่านยังไม่ได้ย่างให้ข้าเลยนะ”
เสียงการต่อสู้นอกเมืองว่านจี เสียงคำราม การต่อสู้ และเสียงอาวุธที่ปะทะกัน กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่วพื้นที่ และมีแขนขาขาดอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง
ในเมืองหลวงกลับเต็มไปด้วยเสียงเฮฮา ความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส ผู้คนพลุกพล่าน ทั่วทุกแห่งหนมีการตกแต่งด้วยกระดาษสีแดง ช่างแตกต่างจากเมืองว่านจีมาก
พวกชาวบ้านต่างก็แอบซุบซิบกัน
“ตอนนี้มีเหตุสงคราม อ๋องเสวี่ยสู้มาถึงเมืองว่านจีแล้ว ราชินียังมีใจมาจัดงานแต่งอีก แล้วที่น่าสงสัยคือ เงินที่จัดงานแต่งก็มาจากท้องพระคลังทั้งนั้น เก็บภาษีจากพวกเราไป เงินที่ข้าหามาได้หนึ่งปียังไม่พอจ่ายค่าภาษีเลย ทั้งครอบครัวจะเอาอะไรกินล่ะ”
“นั่นน่ะสิ เจ้าดูบรรยากาศนี้สิ แค่สินสอดก็ยกไปเป็นสิบถนนแล้ว จักรพรรดิองค์ก่อนของแคว้นน้ำแข็งยังไม่จัดอลังการขนาดนี้เลย”
“เจ้าว่า ราชินีคงไม่ได้เอาเงินทองทั้งหมดในท้องพระคลังมาเป็นสินสอดหรอกนะ ดังนั้นก็เลยมาเก็บภาษีจากพวกเราเพื่อไปจัดงานแต่ง”
“น่าจะไม่ใช่นะ ข้าได้ยินว่าราชินีให้ขุนนางทั้งหมดในแคว้นน้ำแข็ง ทุกคนบริจาคของมาสามอย่าง เพื่อเอามาเป็นสินสอด เงินภาษีที่ราชินีเก็บไป ก็ใช้เพื่อการสู้รบ”
“ถึงแม้จะให้ขุนนางบริจาค แต่พวกขุนนางก็ยังมารีดไถจากพวกเราอยู่ดี เอาไปเอามา ก็เป็นพวกเราที่ซวยแทน”
“ภาษีเยอะขนาดนั้น ราชินียังอารมณ์ขึ้นๆลงๆอีก ฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่หยุด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราไม่โดนนางฆ่า ก็คงได้อดตายกันพอดี ข้าอยากให้อ๋องเสวี่ยฉินบุกเข้ามายึดครองเมืองหลวง และสู้กับราชินีได้ แบบนี้พวกเราก็จะได้มีอนาคต”
“ชวู่ เจ้าอยากตายหรือไง? กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร เดี๋ยวก็โดนโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรหรอก”
“คุณพระ ข้าพูดอะไรออกไปกันนะ ไม่มีใครได้ยินที่ข้าพูดใช่ไหม”
ชาวบ้านอีกคนพูดอย่างไม่พอใจ “ได้ยินอะไร ไม่ใช่แค่เจ้าที่พูดหรอก ทุกคนก็คิดกันแบบนี้หมด แต่น่าเสียดายที่แม่ทัพเสิ่นอยู่ อ๋องเสวี่ยอยากยึดครองเมืองหลวงคงจะยากมากขึ้น”
“แม่ทัพเสิ่นเป็นผู้ปกปักรักษาแคว้นน้ำแข็งของเรา ขอแค่มีเขาอยู่ ไม่ว่าใครก็รุกรานแคว้นน้ำแข็งของเราไม่ได้ เมื่อก่อนข้ารู้สึกว่าเขาเป็นเทพ แต่ตอนนี้……เห้อ……”
“ได้ยินว่าเจ้าบ่าวเป็นนายท่านตระกูลเวิน หน้าต่างหล่อเหลามาก แถมยังเก่งกาจด้านการต่อสู้”
“หนึ่งในหัวหน้าตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ตระกูลเวินเหรอ? ชายหนุ่มพรสวรรค์ที่ทะลุขั้นสูงสุดระดับห้าได้น่ะเหรอ?”
“ใช่แล้ว ชายหนุ่มผู้มากความสามารถไม่คิดว่าจะแต่งงานกับราชินี ทั้งเมืองหลวง และหญิงสาวทั้งแคว้นน้ำแข็งคงจะเสียใจ แอบร้องไห้กันใหญ่”
“ถึงว่าราชินียอมใช้สมบัติมากมายเพื่อแต่งงานกับเขา ถ้าเป็นข้า ข้าคงคิดหาทางแต่งงานกับเขาให้ได้”
“ยิ่งพูดก็ยิ่งเลยเถิดไปไกลแล้ว ถ้ามีคนได้ยินเข้า พวกเราทุกคนคงได้ถูกจับไปประหารกันหมดแน่”
“ไม่พูดแล้วๆ เอาชีวิตให้รอดสำคัญสุด อย่างไรราชินีแต่งงานกับใครก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรานี่”
กู้ชูหน่วนยืนอยู่ในตรอกซอย นางได้ยินทุกอย่างที่พวกเขาพูด
กู้ชูหน่วนมองดูขบวนแห่ขันหมาก
ยังไม่พูดเรื่องสินสอดของราชินี แต่สินสอดของเวินเส้าหยีเยอะจริงๆ ไม่รู้ว่ายกไปนานเท่าไหร่กว่าจะไปถึงวังหลวง
เสี่ยวจิ๋วเอ๋อร์เลื้อยไปบนตัวนาง ปากก็หายใจหอบไม่หยุด
“นายหญิง นายหญิง เมืองว่านจี……ยึดครองสำเร็จแล้ว อ๋องเสวี่ยกับอาโม่กำลังบุกมาทางเมืองหลวงแล้ว”
กู้ชูหน่วนตกตะลึง
เมืองว่านจีอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ?
ยึดครองได้เร็วขนาดนั้นเชียว?
นางไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม
“แม่ทัพเสิ่นอยู่ที่เมืองว่านจีไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยึดครองง่ายขนาดนั้นล่ะ?”
“ไม่ง่ายเลย พวกเขาสู้อยู่ที่เมืองว่านจีเป็นเดือน นายหญิง ท่านรู้ไหมว่าใครไปที่เมืองว่านจี?”
“ใคร?” หรือว่าเซียวหยู่เซวียนจะหนีออกมาเองได้?
“คนในใจของท่านไง”
“เจ้ารู้เหรอว่าคนในใจของข้าคือใคร”
“รู้สิ อย่างไรก็ต้องเป็นเขาอยู่ดี”