บทที่1239 สินสอด

ภายใต้บันไดสูง นอกจากขุนนางที่ยืนเรียงอยู่สองฝั่งแล้ว ยังมียอดฝีมือเผ่าเทียนเฟิ่นมากมาย

เทียบกับความเรียบเฉยของขุนนาง สีหน้าของเผ่าเทียนเฟิ่น บ้างก็กังวล บ้างก็ดีใจ บ้างก็ตื่นเต้น บ้างก็อดไม่ได้

เผ่าเทียนเฟิ่นมองท่านอาวุโสแล้วพูดขึ้นอย่างกังวล “รองหัวหน้าเผ่า หัวหน้าเผ่าไม่ชอบราชินี พวกเราให้หัวหน้าเผ่าแต่งงานกับราชินี คงจะไม่……”

ผู้อาวุโสหงที่นั่งอยู่ก็พูดว่า “การแต่งงานครั้งนี้เป็นสัญญาของหัวหน้าเผ่าคนก่อนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ตอนนั้นหัวหน้าเผ่าสัญญาเองกับปากว่า จะแต่งงานกับราชินี ตอนนี้ก็แค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ จะกังวลไปทำไม”

“ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน ถ้าเกิดหัวหน้าเผ่า……”

“ไม่มีถ้าเกิด อยู่กันไปก็รักกันเอง ตอนนี้ไม่รักกัน ต่อไปก็ค่อยสานสัมพันธ์ก็ได้ ผู้อาวุโสฉีอย่าลืมล่ะว่า นี่ไม่ได้เป็นแค่คำสัญญาของหัวหน้าเผ่า แต่ยังเป็นหน้าที่ของพวกเรา อีกอย่าง บนโลกนี้มีเพียงราชินีที่คู่ควรกับหัวหน้าของพวกเรา พวกเขาเป็นคู่บุพเพสันนิวาส”

ผู้อาวุโสฉีมองรองหัวหน้าเผ่าด้วยสายตาร้องขอ หวังให้รองหัวหน้าเผ่าออกหน้า อาจจะช่วยอะไรกลับมาได้

ทุกคนต่างก็รู้กันดีว่า หัวหน้าเผ่าไม่ได้ชอบราชินีเลย

ราชินีไม่คู่ควรกับหัวหน้าเผ่า

ไม่เพียงแค่เพราะอายุของนาง แต่นางยังโหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าคนตาไม่กะพริบ ยังชอบเล่นกับความรู้สึกผู้ชาย

หัวหน้าเผ่ามีเมตตา รักประชาชน เรียบง่ายใจเย็น จะอยู่กับนางได้อย่างไร?

เขากลัว กลัวว่าต่อไปราชินีจะรังแกหัวหน้าเผ่าของพวกเขา

และกลัวว่าหัวหน้าเผ่าจะยอมอดทนฝืนอยู่กับนางตลอดชีวิตเพื่อปกป้องเผ่าเทียนเฟิ่น

นึกถึงสามเดือนก่อนที่หัวหน้าเผ่าเกือบโดนราชินีทำร้ายจนตาย ผู้อาวุโสฉีก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

ครั้งหน้าถ้าไม่ใช่เพราะรองหัวหน้าเผ่าไปถึงทันเวลา เกรงว่าหัวหน้าเผ่าของพวกเขาคงจะตายไปนานแล้ว

“รองหัวหน้าเผ่า เรื่องนี้ยังมีวิธีแก้ไข……”

รองหัวหน้าเผ่าปัดมือ บอกให้เขาหุบปาก

“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้วล่ะ ตอนที่หัวหน้าเผ่ารับตำแหน่ง เขาก็น่าจะคิดถึงข้อนี้แล้วนะ นี่เป็นหน้าที่ของเผ่าเทียนเฟิ่น ไม่ว่าใครก็แก้ไม่ได้ ถึงจะเป็นหัวหน้าเผ่าก็ตาม”

“แต่……แต่ถ้าเกิด……”

“ไม่มีถ้า”