บทที่1240 เมืองแตก

ว่าแล้ว ราชินีก็ยื่นมือไปเชยคางของเวินเส้าหยีเบาๆ

เวินเส้าหยีเอียงตัวหลบมือของนาง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ยังไม่เสร็จพิธีเลย ท่านอย่าใจร้อนไปสิ”

ราชินีเข้าใกล้เวินเส้าหยี กระซิบพูดกับเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ดูสิ ถึงเจ้าจะไม่ชอบข้ามากแค่ไหน ก็ต้องแต่งงานกับข้าอยู่ดี”

“เกรงว่าท่านคงจะไม่มีโอกาสได้เข้าเรือนหอหรอกนะ”

“วางใจได้ ข้าเตรียมไว้หมดแล้ว รับรองว่าเจ้าจะต้องถูกใจแน่นอน”

ว่าแล้ว ราชินีก็เป่าหูของเขาเบาๆ

ยืนอยู่กับราชินี เวินเส้าหยีรู้สึกรังเกียจมาก และกลิ่นกายของนางอีก

ถึงแม้จะไม่พอใจมากแค่ไหน เวินเส้าหยีก็ยังเก็บซ่อนความรู้สึกไว้อย่างดี

เขาไม่อยากแต่งงาน แต่ราชินีเอาแต่บีบบังคับ เผ่าเทียนเฟิ่นมีคำสั่งให้แต่งงานกับราชินีอีก เขาจำเป็นต้องทำตามหน้าที่นั้น

บวกกับที่พวกเขาสัญญากันว่าเอาวิญญาณของกู้ชูหน่วนเป็นสินสอดชิ้นหนึ่ง

เวินเส้าหยีก็ถึงตกลง

เพราะไม่ว่าจะมีวิญญาณนั้นหรือไม่ ขอแค่เขายังเป็นหัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่น ก็ต้องแต่งงานกับราชินี งั้นก็……ตกลงไปเลยดีกว่า

กวาดตามองรอบๆ พิธีแต่งงานเต็มไปด้วยทหารถืออาวุธ เรียงแถวกัน ล้อมพิธีนี้ไว้ไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ

นอกจากนั้นแล้ว บนหลังคายังมีมือธนูซ่อนอยู่ด้วย รวมไปถึงยอดฝีมือระดับสี่ขึ้นไปคอยล้อมเอาไว้

“ฝ่าบาทจัดการรอบคอบขนาดนี้ แล้วที่อื่นล่ะ ควบคุมเข้มงวดขนาดนี้หรือเปล่า”

เวินเส้าหยีพูดจบ ก็มีขันทีคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานหน้าตาแตกตื่น

“ฝ่า……ฝ่าบาท กะ……กบฏบุกเข้ามาในเมืองแล้ว กำลังมุ่งหน้ามาที่วังหลวง”

ฮือฮา……

พอคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็เบิกตาโพลงอย่างตกใจ

และยังมีขุนนางไม่น้อยลุกขึ้นยืน

“บุก……บุกเมืองเหรอ? เป็นไปได้อย่างไร เสวี่ยเจี้ยนโย่วยังอยู่ที่เมืองว่านจีไม่ใช่เหรอ? ถึงจะขี่ม้าเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางบุกมาถึงเมืองหลวงได้เร็วขนาดนั้นหรอก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีทหารมากมายขนาดนั้นอีก”

“นั่นน่ะสิ เมืองว่านจีห่างจากเมืองหลวงมาก นอกจากว่าพวกเขาจะมีวิชาหายตัว ไม่งั้นไม่มีทางมาถึงเมืองหลวงได้เร็วขนาดนั้นแน่”