บทที่774 ไม่สามารถหลอมได้

ผู้อาวุโสหกอยากเกลี้ยกล่อม แต่ถูกผู้อาวุโสใหญ่ห้ามไว้ก่อน

นางกับอี้เฉินเฟยรักกัน พวกผู้อาวุโสในเผ่าต่างก็ดูออก

ถึงแม้นางจะเสียความทรงจำไป แต่ความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้จางหายไปเลย

การตายของอี้เฉินเฟยมีผลกระทบต่อนางมาก การสละชีพร้อยกว่าชีวิตของเผ่าน้ำแข็งกระทบนางมากกว่า ตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร นางก็ไม่ฟังหรอก ให้นางลองสักตั้งยังจะดีกว่าอีก ขอแค่หลอมมุกมังกรได้ ความรู้สึกผิดที่มีต่ออี้เฉินเฟยกับเผ่าน้ำแข็งอาจจะลดน้อยลงก็ได้

พวกผู้อาวุโสถอยออกมา ช่วยปกป้องค่ายอาคมของนางนอกเบ้าหลอมยา

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เบ้าหลอมยาจะกลายเป็นสถานที่ที่เผ่าหยกคุ้มกันแน่นหนามากที่สุด

จอมมารไม่ได้ออกห่างจากเบ้าหลอมยา

เขารู้ว่าการหลอมมุกมังกร จำเป็นต้องใช้เลือดของนาง

เขากลัวว่ากู้ชูหน่วนจะไม่สนใจชีวิตตัวเองเพื่อหลอมมุกมังกร แล้วปล่อยเลือดตัวเองจนหมดตัว ดังนั้นไม่ว่าคนอื่นจะไล่เขายังไง เขาก็ไม่ยอมไปไหน

กู้ชูหน่วนลูบเบ้าหลอมยาทั้งสอง มุมปากยิ้มอย่างขมขื่น

“พี่เฉินเฟยและพี่น้องทุกคนในเผ่าน้ำแข็ง ข้าจะหลอมมุกมังกรให้ได้ จะไม่ให้ทุกคนสละชีพไปเปล่าๆเด็ดขาด ทุกคนจะต้องปกปักรักษาข้านะ”

คนร้อยกว่าชีวิตต้องมาตายจากไป ตอนนี้เหลือแค่เบ้าหลอมยาสองตัว กู้ชูหน่วนจะบอกว่าไม่เสียใจคงไม่จริง

โดยเฉพาะเบ้าหลอมยาหยาง

ในนั้นมีคนที่นางเคยรักมาก่อน

นางในเมื่อก่อน เพราะอี้เฉินเฟยมีร่างหยางบริสุทธิ์ นางกลัวว่าตัวเองจะสนิทกับเขามากเกินไป เขาอาจจะยอมสังเวยเพื่อนาง และเพราะหน้าที่ของนาง ดังนั้นนางจึงต้องจำใจปฏิเสธเขาไป

และเขาก็รู้ว่าตัวเองจะต้องสังเวยชีวิตตัวเอง ดังนั้นจึงตั้งใจรักษาระยะห่างกับนาง เข้าหากันด้วยฐานะพี่น้อง

นึกถึงเรื่องราวในอดีต กู้ชูหน่วนก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา

นางกรีดมือตัวเอง หยดเลือดลงไปในเบ้าหลอมยา ต่อมาก็ใช้กำลังภายใน เริ่มทำการหลอมมุกมังกร

มุกมังกรทั้งเจ็ดหมุนเวียนอยู่บนเบ้าหลอมยา มุกมังกรหมุนอย่างต่อเนื่องตามการกระตุ้นของนาง จ้องนานแล้วเวียนหัวมาก

จอมมารจ้องเบ้าหลอมยาโดยไม่กะพริบตาเลย ตื่นเต้นกว่ากู้ชูหน่วนเป็นพันเท่า

เขาไม่สนความเป็นความตายของเผ่าหยกหรอกนะ

เขาสนแค่พี่สาว