บทที่776 อย่าฝืนเลย

พวกผู้อาวุโสมองไปยังมือของกู้ชูหน่วน

มือที่เนียนขาวคู่นั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยบาดแผล และยังมีเลือดไหลออกจากบาดแผลไม่หยุด ไม่รู้ว่านางกรีดไปเท่าไหร่แล้ว

พวกผู้อาวุโสเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร

ผู้อาวุโสหกพูด “อาหน่วน ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ อย่าฝืนตัวเองเลย”

เหอะ……

อย่าฝืนงั้นเหรอ?

ชาวบ้านมากมายเฝ้ารออยู่นอกห้องหลอมยาหลายวันหลายคืน เพื่อรอข่าวดีของการหลอมมุกมังกรสำเร็จของนาง

ทุกคนในเผ่าฝากความหวังไว้กับนาง

เสียสละชีวิตของเผ่าน้ำแข็งไปเยอะขนาดนั้น

หรือว่าจะตายไปเปล่าๆเหรอ?

ถึงแม้จะไม่ทำเพื่อชาวบ้าน ก็ต้องทำเพื่อเผ่าน้ำแข็งกับพี่เฉินเฟยนะ นางต้องทำสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลวเด็ดขาด

“ผู้อาวุโสใหญ่ ข้าขอถามท่านหน่อย ใช้เลือดของนางหยกลงในเบ้าหลอมยา และใช้ลมปราณหลอมยา จะหลอมมุกมังกรได้จริงเหรอ”

“จริงแท้แน่นอน……”

ผู้อาวุโสใหญ่ไม่เข้าใจ ทำไมนางถึงถามซ้ำๆ

นี่เป็นวิธีที่บรรพบุรุษสืบทอดต่อกันมา เขาทำผิดได้ทุกเรื่อง เว้นแต่เรื่องนี้เรื่องเดียวที่ไม่มีทางผิดแน่นอน

“เป็นไปได้หรือเปล่าว่าต้องใช้เลือดจากหัวใจของข้า?”

ซี๊ด……

ทุกคนตกใจกันหมด

“พี่สาวหลอมมุกมังกรจนบ้าไปแล้วหรือเปล่า ถ้าคว้านเลือดจากหัวใจออกมา พี่ก็ต้องตายน่ะสิ อย่าพูดเล่นสิ เรื่องนี้ไม่ขำเลยนะ”

ผู้อาวุโสหกก็พูดอย่างร้อนใจว่า “อาหน่วน เจ้าอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ม้วนหนังแกะโบราณที่สืบทอดมาไม่ได้บันทึกไว้อย่างชัดเจนว่าจะต้องใช้เลือดจากหัวใจ ถ้าเจ้าใจร้อนคว้านเลือดจากหัวใจออกมาจริงๆ แล้วหลอมมุกมังกรไม่ได้ล่ะ งั้นโลกนี้ก็จะไม่มีใครหลอมมุกมังกรได้อีกแล้วนะ เพราะการหลอมมุกมังกรจะต้องเป็นลูกสาวแท้ๆของหัวหน้าเผ่าเท่านั้น และจะต้องเป็นธิดาเทพของเผ่าหยกเท่านั้นด้วย แต่เชื้อสายของเจ้า ตอนนี้เหลือแค่เจ้าคนเดียวแล้วนะ”