บทที่80 ข้ากลัวอายุสั้น

ซ่างกวนฉู่เพิ่งพูดจบ ด้านนอกก็มีคนตะโกนเสียงดังว่า “อาจารย์ใหญ่ เทพหมากกระดาน อาจารย์สวี อาจารย์หรงมาถึงแล้ว……”

ทุกคนตกใจ

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมอาจารย์ใหญ่ก็มาด้วย ต้องรู้ว่าน้อยครั้งมากที่อาจารย์ใหญ่จะปรากฎตัวขึ้น

“ท่านอาวุโสเทพหมากกระดานเชิญขอรับ” ทุกคนในโรงเรียนต่างก็เชิญเทพหมากกระดานเข้ามาอย่างเคารพ

ขนาดอาจารย์ใหญ่ยังต้องเกรงใจเขาเลย

กู้ชูหน่วนกุมขมับ

นางไม่สนใจว่าใครจะมา แต่ได้ยินคำว่าเทพหมากกระดาน นางก็รู้สึกหัวโตขึ้นมา

“เคารพอาจารย์ใหญ่ เทพหมากกระดาน……”

ทุกคนต่างทำความเคารพกันหมด กู้ชูหน่วนก้มหน้าลงทำความเคารพ ขออย่าให้เทพหมากกระดานเห็นนางเลย

แต่เทพหมากกระดานกลับตาใสเกินใคร แวบแรกก็เห็นนางแล้ว เขาตะโกนขึ้นอย่างดีใจว่า “ท่านอาจารย์ ท่านอยู่ที่นี่จริงด้วย เมื่อวานข้ารอท่านตั้งนานท่านก็ไม่มา ข้าร้อนใจมากเลย”

ไร้สาระ

งานชุมนุมแข่งขันบุ๋นจบ ก็เอาแต่บอกให้นางสอนวิชาทฤษฎีเกมให้เขา นางจะไม่หลบได้ยังไง?

ทุกคนมองกู้ชูหน่วนอย่างอิจฉา

เทพหมากกระดานเรียกนางว่าอาจารย์ ทำไมนางถึงโชคดีอย่างนี้นะ

“อาจารย์ เมื่อวานท่านทลายเกมหมากหลิงหลงได้ยังไง สอนข้าสักหน่อยได้หรือไม่ อีกอย่าง ท่านสามารถเล่นกับพวกเราหลายๆคนพร้อมกันได้อย่างไร?”

เทพสงครามมีตำแหน่งที่สูงศักดิ์ ไม่ว่าไปไหนก็เป็นคนใหญ่คนโตผู้สูงส่ง แต่เขาที่เป็นคนแก่แล้วกลับเหมือนเด็กน้อยที่ต้องการการศึกษาตรงหน้ากู้ชูหน่วน ถามคำถามมากมายไม่หยุดหย่อน ยังเรียกอาจารย์อาจารย์ไม่หยุด ไม่สนใจตำแหน่งตัวเองเลยด้วยซ้ำ

พริบตาเดียว ทุกคนก็มองเทพหมากกระดานอย่างตะลึงงัน

พวกเขาไม่ตกใจไม่ได้ ต่างกับภาพลักษณ์ของเทพหมากกระดานที่พวกเขาคิดไว้มาก พวกเขาคิดว่าเทพหมากกระดานจะเย็นชาเสียอีก

กู้ชูหน่วนพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ไม่เห็นอาจารย์ใหญ่กับพวกอาจารย์หรือไง? พวกเขาเรียกเจ้าท่านอาวุโส เจ้าเรียกข้าอาจารย์ ข้าเรียกพวกเขาว่าอาจารย์ ตำแหน่งสลับปนกันไปหมดแล้ว”

ที่นางจะพูดคือ อย่าเรียกนางว่าอาจารย์แล้ว นางกลัวอายุสั้น

แต่เทพหมากกระดานไม่สนใจ เขาปัดมือแล้วพูดขึ้นว่า “ได้ๆ ต่อไปข้าจะเรียกพวกเขาว่าอาจารย์ปู่แล้วกัน”