บทที่ 81 มอบไข่มุกอุ่นจิตให้เป็นของขวัญ

ยังมีอีก ประโยคครึ่งท่องหลังของเขาหมายความว่าอะไร?

กู้ชูหน่วนเหลือบตาขึ้น สังเกตอาจารย์ใหญ่ อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก แต่กลับเห็นว่าบนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่แขวนไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน และไม่ได้มีอะไรต่างไป

เพียงแต่ขณะที่มองไปที่เย่เฟิง ในดวงตาที่แก่ชราคู่นั้นมีร่องรอยแห่งความเจ็บปวดแวบผ่าน ยื่นมืออันเหี่ยวย่นออกมาด้วยความสั่นเทา หยิบไข่มุกอุ่นจิตออกมาจากหน้าอก ส่งไปในมือของเย่เฟิง

กระทั่งลูบศีรษะของเขาด้วยความรักความห่วงใย กล่าวด้วยความสงสารว่า “เด็กผู้น่าสงสาร ที่ผ่านมาเจ้าจะต้องได้รับความลำบากอย่างมากเป็นแน่ พวกเราไม่กลัว เข้าวิทยาลัยแล้ว เจ้าก็ไม่ได้โดดเดี่ยวเดียวดายอีกแล้ว”

กู้ชูหน่วนหรี่ตา

คาดเดาความหมายในคำพูดของอาจารย์ใหญ่

คนในวิทยาลัยทั้งหมดก็ตกใจกันทั้งหมด

คาดไม่ถึงว่าอาจารย์ใหญ่จะมอบไข่มุกอุ่นจิตให้กับเย่เฟิง.......

ไข่มุกอุ่นจิตเป็นของศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงเชียว เพียงแค่ขยับไข่มุกอุ่นจิต ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใด ก็สามารถหายสนิทได้อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้นที่สุด

ใต้หล้านี้มีไข่มุกอุ่นจิตเพียงแค่สองเม็ดเท่านั้น เม็ดหนึ่งอยู่ในมือของฮองเฮาแคว้นฉู่ เม็ดหนึ่งอยู่ในมือของอาจารย์ใหญ่

โดยปกติแล้วอาจารย์ใหญ่จะหวงแหนไข่มุกอุ่นจิตมาก ไม่เคยหยิบออกมาอย่างง่ายดาย คนอื่นอยากดูแวบหนึ่งก็เป็นเรื่องยาก แต่ตอนนี้กลับมอบให้คนผู้หนึ่งที่เคยพบหน้ากันแค่ครั้งเดียวอย่างง่ายดาย

นี่.......

นี่ก็ช่างใจกว้างไปแล้วนะ

อาจารย์สวีกล่าวเตือน “อาจารย์ใหญ่ นี่เป็นไข่มุกอุ่นจิตเชียวนะขอรับ ท่านหยิบผิดไปแล้วหรือไม่”

“ข้ายังไม่ได้แก่จนเลอะเลือนนะ”

มือที่ถือไข่มุกอุ่นจิตของเย่เฟิง ราวกับมีน้ำหนักห้าร้อยกิโลกรัม

เขาเงยหน้าขึ้น กลับเห็นอาจารย์ใหญ่ในชุดคลุมขาวทั้งตัว ผมขาวโพลนผ่านบนไหล่ไปอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และไม่มีการคิดเล็กคิดน้อยแม้สักนิด มีเพียงความสงสารอย่างสุดหัวใจเท่านั้น

เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น ก้นบึ้งหัวใจที่สงบนิ่งของเขา ราวกับถูกก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนโยนหนึ่งลงไป ไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

ความเป็นห่วงเป็นใยที่ไม่ได้พบเจอมานานชนิดนี้ ในช่วงชีวิตของเขาแทบจะไม่เคยปรากฏขึ้น

“ไข่มุกอุ่นจิตล้ำค่าเกินไปขอรับ เย่เฟิง......ไม่สามารถรับไว้ได้ขอรับ”

เขาเอาไข่มุกอุ่นจิตคืนให้อาจารย์ใหญ่

“ก็เพียงแค่ไข่มุกอุ่นจิตเม็ดเล็กๆแค่นั้น ถือว่าเป็นของขวัญในการพบหน้ากันที่ข้ามอบให้เจ้า”