บทที่ 82 เจ้ากำลังดึงดันอะไร?

เย่เฟิงกำไข่มุกอุ่นจิตไว้แน่น บนใบหน้าที่เย็นชาเฉยเมยมีรอยยิ้มที่ไม่ได้มีมานานปรากฏขึ้น ชำเลืองมองแสงสว่างโชติช่วงที่เปล่งประกายบนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่ เหมือนดั่งจิตใจที่เย็นเป็นน้ำแข็ง ก็มีความอบอุ่นขึ้นมาแล้ว

“ขอบคุณขอรับ”

การขอบคุณที่สั้นกระชับมากคำหนึ่ง แต่เปล่งออกมาจากจิตใจ

กู้ชูหน่วนกลับเอียงหน้าไปทางเซียวหยู่เซวียน กล่าวเสียงต่ำ “ทำไมถึงรู้สึกว่าตาแก่นี่ดูลึกลับจัง? นอกจากว่าเขาจะเป็นอาจารย์ใหญ่แล้ว ยังมีที่มาอะไรอีก?”

“แม้แต่ตัวตนของอาจารย์ใหญ่เจ้าก็ไม่รู้? เขาเป็นถึงราชครูแห่งแคว้นเย่ของพวกเราเชียวนะ สามารถรู้ถึงอดีตและอนาคตได้ ในเมื่ออาจารย์ใหญ่พูดว่าเย่เฟิงได้รับความลำบากมามาก เช่นนั้นที่ผ่านมาชีวิตของเขาก็ไม่ได้เท่าไหร่เป็นแน่”

“พูดซะจนลี้ลับซับซ้อน จริงหรือเท็จ?”

“แน่นอนว่าเป็นความจริง ยัยขี้เหร่ ในใจของเจ้าดึงดันเรื่องอะไรอยู่? ทำไมอาจารย์ใหญ่ถึงได้ว่าเจ้าเช่นนี้?”

ดึงดัน?

นางจะดึงดันเรื่องอะไรได้?

ฟื้นคืนสภาพของโฉมหน้า?

นี่ก็ไม่ได้นับว่าเป็นการดึงดันหรือเปล่า

“คำพูดที่ลี้ลับซับซ้อนเช่นนี้เจ้าก็เชื่อ? ถ้าเขาเก่งกาจขนาดนี้ เช่นนั้นเขารู้หรือไม่ว่าตัวเองจะตายเมื่อไหร่?”

เซียวหยู่เซวียนอยากอุดปากของนางไว้

ผู้หญิงคนนี้ทำไมอะไรก็พูดออกมาหมด?

อาจารย์ใหญ่อยู่ที่แคว้นเย่ ได้รับความรักใคร่เทิดทูนอย่างลึกซึ้งจากประชาชน จากหนึ่งประโยคนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ประชาชนของแคว้นเย่ตำหนิว่ากล่าวจนนางจมน้ำลายตายได้

“เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าหมอดูสามารถคำนวณให้คนอื่นได้ แต่กลับคำนวณของตัวเองออกมาไม่ได้น่ะ?” เซียวหยู่เซวียนกลอกตาขาวใส่นางอย่างโมโห

“พวกเจ้าสองคนกำลังกระซิบอะไรกัน?” อาจารย์หรงเอ่ยปากขึ้นอย่างฉับพลัน

เซียวหยู่เซวียนยืดเอวบิดขี้เกียจ หาเหตุผลแย่ๆมาเหตุผลหนึ่ง “เมื่อคืนข้ากับยัยขี้เหร่นอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ยืนก็ละเมอได้แล้ว พวกเราจะมีวิธีการอะไรอีกล่ะขอรับ”

“......”

บนหัวของกู้ชูหน่วนมีอีกาบินผ่านไปกลุ่มหนึ่ง

เหตุผลชนิดนี้ไม่ต้องอธิบายยังจะดีซะกว่า

เป็นดังคาด อาจารย์หรงกล่าวตำหนิอย่างเฉียบคม “ไม่รักดี นอกจากเจ้าจะกินดื่มเที่ยวเล่น สำมะเลเทเมาแล้ว เจ้ายังจะทำอะไรได้อีก? เจ้าด้วย อย่าคิดว่าได้ที่หนึ่งงานชุมนุมแข่งขันบุ๋น ทำให้วิทยาลัยมีหน้ามีตาแล้วก็จะทำอะไรโดยไม่ยำเกรง อวดดีไม่เคารพผู้อาวุโสได้ วันนี้หลังจากเลิกเรียน พวกเจ้าสองคนวิ่งรอบวิทยาลัยสิบรอบ”