บทที่ 83 ทวงขอหยกเสี้ยวจันทร์

กู้ชูหน่วนยิ้มอย่างเย็นชา

ไทเฮาเช่นนี้คือยิ่งปกปิดความจริงก็ยิ่งเผยออกมาอย่างชัดแจ้งหรือ?

หากว่าหยกชิ้นนี้ธรรมดาขนาดนี้จริงๆ เช่นนั้นนางจะร้อนใจอะไร?

ฮ่องเต้องค์ก่อนประทานให้องค์หญิงตังตังก็ไม่ได้มีสิ่งของเพียงชิ้นเดียว ในเงินตำลึงของนางที่องค์หญิงตังตังได้คืนให้ มีสิ่งของหลายสิ่งที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทิ้งไว้ให้นางเชียวนะ

กู้ชูหน่วนไม่ได้พูดจา

เหมือนว่าไทเฮาจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว ยิ้มและกล่าว “แน่นอน ข้าจะไม่เอาเปล่าๆ ไม่ใช่ว่าตังตังแพ้เจ้าอยู่เป็นเงินสิบเอ็ดล้านตำลึงหรือ? ข้าจะแลกหยกเสี้ยวจันทร์กับเจ้าด้วยเงินยี่สิบสี่ล้านตำลึง”

ตื้ด.......

ทั้งเหตุการณ์ล้วนเป็นการสูดหายใจด้วยความตกใจ

ยี่สิบสี่ล้านตำลึง........

นี่ก็ช่างมากเกินไปแล้วล่ะมั้ง?

องค์หญิงตังตังกระโดดขึ้นมาโดยตรง “เสด็จแม่ หยกเสี้ยวจันทร์อันหนึ่งเท่านั้น คุ้มค่ากับเงินยี่สิบสี่ล้านตำลึงที่ไหนกันเพคะ”

ไทเฮาตะคอกตำหนิ “เจ้าจะรู้เรื่องอะไร นั้นเป็นถึงของขวัญที่ฮ่องเต้องค์ก่อนมอบให้”

“แต่ว่า.......”

องค์หญิงตังตังยังอยากจะพูดอะไรอีก สีหน้าของไทเฮาไม่พอใจขึ้นมาทันที ในแววตานั้นเห็นการเตือนอย่างชัดเจน องค์หญิงตังตังตกใจจนไม่กล้าพูด

นางไม่เข้าใจจริงๆ

แค่หยกชิ้นเดียว ต้องร้อนใจขนาดนั้นเชียวหรือ?

หยกร้ายๆชิ้นนั้น นางอยากโยนทิ้งไปตั้งนานแล้ว

เซียวหยู่เซวียนตกใจมากจนเกือบกระโดดขึ้นมา พยายามดึงแขนเสื้อของกู้ชูหน่วนอย่างแรง กล่าวอย่างรีบร้อย “ยัยขี้เหร่ เจ้ายังจะตะลึงอะไรอยู่ รีบตอบรับสิ ยี่สิบสี่ล้านตำลึง ไม่น้อยแล้ว”

กู้ชูหน่วนสะบัดมือของเขาออก

ไม่กลัวคู่ต่อสู้เหมือนกับเทพเซียน กลัวเพียงเพื่อนร่วมขบวนที่เหมือนหมู คำพูดนี้ไม่ผิดสักนิด

ยิ่งไทเฮาร้อนใจ ก็พิสูจน์ได้ว่าหยกชิ้นนี้ยิ่งไม่ธรรมดา

ถ้าหากเป็นเพียงความสงสัยก่อนหน้านี้ เช่นนั้นตอนนี้ นางก็มั่นใจได้ว่าหยกเสี้ยวจันทร์ชิ้นนั้นไม่ธรรมดา