บทที่ 26 ภายใต้ของแสงพระจันทร์

ภายใต้ความผสมผสานของเหตุผลและความปรารถนาในที่สุด หลิวอี้อี้ ก็พูดคำนนั้นออกมา

"อยาก!"

"อยากเรื่องอะไร" ซูเฉินยิ้มเยาะ แต่ก็ยังไม่ได้ให้ความสุขที่เหลิวอี้อี้ต้องการ

ภายใต้ความกดดันของซูเฉินใบหน้าของหลิวอี้อี้ก็แดงระเรื่อราวกับว่าเธอกำลังจะมีเลือดพุ่งออกมาริมฝีปากสีแดงของเธอเปิดออกเล็กน้อยและก็พูโประโยคนั้นอกกมาด้วยความอับอาย

"ฉันอยากนายนอนทับฉันแล้วขยี้มันอย่างรุนแรงจนกว่าฉันจะพอใจ ... ซู ซูเฉินทำให้ฉันมีความสุขที!

เธอไม่รู้ว่าเธอพูดประโยคนี้ออกมายังไง ทั้งตัวของเธอเร่าร้อนและเธอรู้สึกละอายใจมากราวกับว่ารูขุมขนทุกรูเปิดออกมาเลย!

พอได้ยินเช่นนี้ในใจเขาก็มีความสุขมากเช่นกันความต้องการของเขาก็ไม่น้อยไปกว่าหลิวอี้อี้เช่นกัน นี่เป็นเหมือนความสุขของการเป็นผู้ชายเหมือนเป็นชัยชนะและความปรารถนาที่จะได้พิชิต!

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วนิ้วของซูเฉินก็เร่งเร็วขึ้น

"อ๊า อ๊า ... อ๊ะ!" ในที่สุดภายใต้ของความอับอายที่ซูเฉินการกระตุ้นนั้น หลิวอี้อี้ ก็กัดริมฝีปากของเธอไว้และส่งเสียงร้องแหลมสูงในลำคอ

ทันทีที่เปล่งเสียงออกมาหลิวอี้อี้ ก็รีบปิดปากของเธอ ถึงจะเป็ฯเสียงที่ออกมาลำคอ แต่เธอก็รู้สึกว่ามันเสียงดังเกินไป

ในที่สุดความต้องการที่หายไปนานก็ถูกระบายออกมา แม้ว่าร่างโคลนเล็ก ๆ ของ ซูเฉิน จะไม่ได้เจาะเข้าไปในร่างกายของ หลิวอี้อี้ ในระหว่างกระบวนการทั้งหมด และความอับอายนี้ ก็มีความสุขมากกว่าการถูกทำในแบบปกติ

หลิวอี้อี้ นอนอยู่บนเตียงและหอบ เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอเปียกไปทั้งตัว มีเหงื่อหอม และโคลนที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างโคลนองซูเฉินด้วย

"อี้อี้" ซูเฉินนอนทับหลิวอี้อี้ไว้ใต้ร่างกายของเขา รู้สึกถึงกลิ่นหอมร้อนที่ออกมาจากร่างกายของเธอ อ้างปากของเธอเล็กน้อยและจูบที่หน้าผากจมูกปากและแก้มของ หลิวอี้อี้!

จูบที่อบอุ่นแบบนี้ทำให้ หลิวอี้อี้ รู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังมีความรักที่เร่าร้อนอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ฟื้นแรงกลับมาอีกครั้งและก็เริ่มตำหนิซูเฉินว่า "เจ้าบ้า ถ้าครั้งหน้ายังเป็นแบบนี้อีก ฉันจะไม่นอนกับนายอีกแล้วนะ"

"อย่าสิ" ซูเฉินยังคงจับมือเล็ก ๆ ของ หลิวอี้อี้ไว้ และพูดว่า: "อี้อี้ คุณมีความสุขแล้ว ... แต่ฉันกลับไม่สบายใจอ่ะดิ!"

เมื่อได้ฟังซูเฉินพูดแบบนี้ หลิวอี้อี้ ก็รู็ตัวได้ว่ามือของเธอยังจับร่างโคลนเล็กๆของ ซูเฉินอยู่ โดยเฉพาะตอนที่เธอกำลังหลงใหลอยู่นั้นเธอก็ขยี้มันโดยไม่ได้ตั้งใจและ ... ตอนที่เธอกำลังสั่น ดูเหมือนว่าเธอจะจับมันแรงเกินไป

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ใบหน้าของหลิวอี้อี้ก็แดงขึ้นอีกครั้งแล้วเธอก็พูดว่า "เมื่อกี้ฉันจับมันแรงเกินไปหรือป่าว"

"ไม่ๆ มันแข็งแรงอยู่!" ซูเฉินพูดอย่างเจ้าเล่ห์

หลิวอี้อี้จิบเขาแล้วหน้าก็แดงอีกครั้งแล้วก็เริ่มช่วย ซูเฉิน

ตอนที่หลิวอี้อี้ควบคุมตัวเองไม่ได้นั้น อารมณ์ของ ซูเฉิน ก็ควบคุมไม่ได้เชนกันและถูกกระตุ้นอย่างมากในเวลานี้ร่างโคลนตัวน้อยก็อ่อนไหวมากเช่นกันและตอนนี้ร่างโคลนตัวน้อยของเขาก็ถูกหลิวอี้อี้จับไว้เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า ทนไม่ไหวมาตั้งนานละ

ดังนั้น ในเวลาที่เธอกำลังช่วยให้ตัวเองสบายนั้น ซูเฉิน รู้สึกได้ว่ามีเหงือที่ออกมาจากผมที่เปียกร่วงหล่นลงบนหน้าอกของเขาและมันทำให้เขาจั๊กจี้มาก

เธฮจับหน้าอกที่กลมๆขาวราวกับหิมะของ หลิวอี้อี้ ไว้ในมือ และวางจมูกลงบนคอของ หลิวอี้อี้ ดมกลิ่นหอมในร่างกายเธอและยังรู้สึกถึงความอ่อนโยนของหลิวอี้อี้ด้วย

ค่อยๆ.

ค่อยๆ

อารมณ์ของซูเฉินก็เริ่มเพิ่มขึ้น และเขาก็ส่งเสียงคำรามออกมา "อี้อี้!"

ทันทีที่เรียกสองคำนี้ออกมาซูเฉินก็อ้าปากกัดคอของหลิวอี้อี้จากนั้นก็จูบและดูดต่อไปและคลำไปรอบ ๆ หลิวอี้อี้ด้วยมือทั้งสองข้าง

เมื่อรู้สึกถึงความบ้าคลั่งของซูเฉินแล้วหลิวอี้อี้ รู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นและมือเล็ก ๆ ของเธอก็เร่งอย่างรวดเร็วขึ้น

อย่างรวดเร็ว……

ขาของซูเฉินหนีบแน่นขึ้นและกระสุนในร่างโคลนตัวเล็กก็ระเบิดออกมา

หยดหนึ่งหยดสอง ... อย่างต่อเนื่อง แล้วทั้งหมดก็กระจ่ายบนขาของ หลิวอี้อี้

น้ำร้อนๆที่กระจ่ายลงบนต้นขา หลิวอี้อี้รู้สึกเขินอายอย่างมากและสักพักถึงรู็สึกได้ว่า ซูเฉินเอาปากของเขาออกจากคอเธอ

"เหอะ!" ซูเฉินหายใจออกยาว ๆ และพูดว่า "สบายจัง!"

"เจ้าบ้า กระจ่ายลงาฉันหมด ... ” หลิวอี้อี้โวยวายและแสร้งทำเป็นโกรธ

"ที่ไหน เธอยังกระจ่ายใส่มือฉันเลย ตอนนั้น!" ซูเฉินพูดอย่างเจ้าเล่ห์และเอานิ้วไปแตะที่จมูกของเขาและดมมันเบา ๆ

แม้ว่าแสงในห้องจะมืดสลัว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะมองไม่เห็นมือตัวเอง เมื่อเห็นซูเฉิน เอาไปดม หลิวอี้อี้รู้สึกละอายใจมาก แล้วเธอก็ได้เธอเช็ดน้าของซูเฉิน เล็กน้อยมาจากต้นขาของเธอและพูดว่า "ดมเลย ดมดิ!”

"อี้อี้อ อย่า ...อย่าเล่น ฉันยอมแพ้ละ!" ซูเฉินเห็นว่าหลิวอี้อี้กำลังเอาน้ำของตัวเองไปดมที่จมูกแล้วลัวเว่าเธอจะทำมันเข้าปากโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงยอมในทันทีนั้น