บทที่ 27 วันเกิด

เมื่อเห็นซูเฉินจ้องมองตัวเองอย่างไร้ยางอายเช่นนี้หัวใจของ หลิวอี้อี้ ก็ยิ่งสับสน

เธอไม่สามารถที่จะขัดถูต่อไปได้ เธอรีบถอดกางเกงในที่เข่าออก แล้วไปเปลี่ยนตัวใหม่

"เจ้าบ้า"หลิวอี้อี้ ด่าอย่างเขินอาย หลังจากใส่เสื้อผ้าเสร็จเธอก็รีบขึ้นไปบนเตียงและคลุมตัวให้แน่น

"พี่สะใภ้ไหนบอกจะให้ฉันนอนกอดต่อ" ซูเฉินกล่าว

"ใครให้นายไม่เชื่อฟังฉันละ ให้นายกอดต่อ เดี๋ยวไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นอีก รีบนอนเถอะ” หลิวอี้อี้้เร่ง

"ฉันไม่ ... เรื่องที่คุยกันไว้แล้ว พูดแล้วทำไม่ได้ได้ยังไง " ซูเฉินพูดและไปดึงผ้าห่มของหลิวอี้อี้ ออก

อย่างไรก็ตามหลิวอี้อี้ ก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าถ้าเขายังทำเรื่องแบบนี้ต่อไป เธอจะทนไม่ไหวมอบตัวให้กับ ซูเฉิน จริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นแล้วพูดว่า: "โอเคโ อเค กอดนอน แต่นายต้องหยุดทำอะไรบ้าๆได้ยินไหม"

"อืม อืม " เมื่อซูเฉินได้ยินเช่นนี้ เขาก็รีบอุ้มหลิวอี้อี้ไว้ในอ้อมกอดของเขาและพูดเบา ๆว่า : "ฉันจะไม่ทำอะไรละ ความปรารถนาทั้งหมดของฉันเพิ่งพุ่งออกไปแล้ว และในใจของฉันก็สามารถควบคุมมันได้ละ... ตอนนี้ฉันแค่อยากกอดคนที่ฉันชอบและนอนหลับอย่างสบายๆ”

เมื่อฟังคำพูดที่ไพเราะของซูเฉินแล้ว หลิวอี้อี้ รู้สึกเพียงว่าเธอหลงรักกับผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเขาเพียงไม่กี่ปีแล้ว

......

วันรุ่งขึ้น หลิวอี้อี้ ตื่น ตั้งแต่เช้า

ซูเฉินยังคงนอนหลับอยู่ ที่เธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะเธอกังวลเรื่องเฉินซู่ชิวและซูเจิ้ง

เมื่อเห็นซูเฉินข้างหมอนยังคงหลับอยู่ หลิวอี้อี้ ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปจูบเขา ในความเป็นจริงรูปร่างหน้าตาของ ซูเฉิน นั้นก็ค่อนข้างหล่อ เขาชอบเล่นกีฬาและเป็นชายที่สดใส แม้ว่าเขาจะดูมีเจ้าเล่ห์เล็กน้อย แต่เขาก็เป็นคนที่เข้าใจคนอื่น

ยิ้มอย่างเบาๆ หลิวอี้อี้ ทนไม่ได้ที่จะไม่จูบใบหน้าของ ซูเฉิน เธอรีบจัดการกับความสั่นไหวในใจของเธอจากนั้นก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากเปลี่ยนเสร็จแล้ว หลิวอี้อี้ ก็เตรียมตัวที่จะไปทำอาหารเช้า ใครจะรู้ว่าทันทีที่เขามาถึงห้องนั่งเล่นเขาก็เห็นว่า ซูเจิ้ง กำลังยุ่งอยู่ในครัว

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวอี้อี้ ก็หยุดก้าวเท้านต่อ เธอยังไม่ต้องการเผชิญหน้ากับ ซูเจิ้ง ในแง่หนึ่งมันเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนที่ตัวเองและซูเฉินคลุมเครือกัน และในทางกลับกันเธอด็โกรธ ซูเจิ้ง

"เมียจ้ะ คุณตื่นแล้วเหรอ?” ซูเจิ้งหันศีรษะและมองดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

เมื่อเห็นสภาพของซูเจิ้งเมื่อคืนเขาคงนอนไม่หลับ ถุงใต้ตาดำๆและดวงตาแดงก่ำที่หนาแน่น

เนื่องจากภาระงานที่ค่อนข้างหนักดวงตาของซูเจิ้งจึงมีดวงตาแดงก่ำตื้นอยู่เสมอ แต่วันนี้ดวงตาแดงก่ำที่หนาแน่นดังกล่าวปรากฏออกมาเป็นครั้งแรก

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวอี้อี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอ่อนลงอีกครั้ง“ อาเจิ้ง ... ”

"อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้วรออีกสักครู่" ซูเจิ้งกล่าว

หลิวอี้อี้เปิดปากของเธอลังเลที่จะพูดและ กำลังจะเดินไปนั้น เฉินซู่ชิวก็ตื่นมาพอดี

เมื่อเห็นแม่ยายของเธอเดินออกมา ใจของหลิวอี้อี้ ที่เพิ่งจะอ่อนลงก็จมลงอีกครั้ง หากเฉินซู่ชิวไม่มาสิ่งต่างๆก็คงไม่เกิดขึ้น

เอาตัวเองเป็นอะไร เครื่องมือในการคลอดลูกเหรอ?

หลังจากมองไปที่เฉินซู่ชิว หลิวอี้อี้ ก็รู้สึกอึดอัด แต่เธอก็ไม่สามารถเป็นศักตรูกับ เฉินซู่ชิวได้ดังนั้นเขาจึงเรียกด้วยเสียงเบา : "แม่!"

"เฮ้!" เฉินซู่ชิว ตอบ จากนั้นก็เดินไปจับมือเล็ก ๆ ของ หลิวอี้อี้ และถามเธอว่า "เมื่อคืนนอนเป็นไงบ้าง?"

"ยัง ... ยังโอเค" หลิวอี้อี้กล่าว

"นั่นก็ดี ก่อนอื่นจงสร้างความสัมพันธ์กับซูเฉินสักสองสามวันจากนั้นความเขินอายก็ค่อยๆลดลงละ แล้วก็จะท้องได้ง่าย" เฉินซูฉิวกล่าว

คราวนี้ หลิวอี้อี้ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

"อี้อี้ เธออย่าว่าแม่ที่ค่อยจู้จี้เลย ความหวังของบ้านเหล่าซูอยู่ที่เธอทั้งหมดแล้วนะตอนนี้" เฉินซู่ชิวกล่าว

หลิวอี้อี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อยกัดริมฝีปากของเธอแล้วทันใดนั้นก็พูดว่า "แม่ เคยคิดไหมว่าถ้าฉันมีลูกกับซู ... ซูเฉิน ฉันจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไงในอนาคต"

พูดเสร็จ หน้าของหลิวอี้อี้ก็ แดงขึ้นอีกครั้ง และเธอไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดคำพวกนี้ออกมาได้

"ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ... ซูเจิ้งและซูเฉินต่างก็เดินออกจากชนบทแล้ว และโอกาสที่จะกลับไปในอนาคตก็มีน้อยลงเรื่อย ๆ ตอนนี้เขากำลังเรียนอยู่ เขาจึงมักจะมาที่บ้านของเรา หลังจากที่เขาเรียนจบเขาก็สามารถหาที่ต่างๆได้ ... "เฉินซู่ชิว กล่าว

หลิวอี้อี้ หยุดอยู่ในใจ แต่เขาไม่มีความสุขมาก

หลังจากนั้นไม่นานในที่สุดเธอก็ถอนความกล้าแล้วพูดว่า "แม่หรือ ... หรือฉันกับซูเจิ้งไปรับเด็กมาเลี้ยง?"

"ทำอย่างนั้นได้อย่างไร!" สีหน้าของ เฉินซู่ชิวเปลี่ยนไปในทันที: "เด็ก ๆ ที่รับเลี้ยงจากด้านนอกไม่รู้ว่านามสกุลคืออะไรบ้าง ซูเฉิน เป็นตระกูลเดียวกับสามีของเธอ ถ้าเธอไม่อยากมีกับซูเฉิน ... งั้น งั้น ฉันก็ จะ กลับไปที่หมู่บ้านแล้วไปตามหาต้าจ้วงมา!”

ต้าจ้วง เป็นลูกชายของบ้านคุณลุงซูเจิ้ง ตอนมอต้นเขาไม่ได้จบการศึกษาเพราะเขาเคยดึงกระโปรงของครูผู้หญิงและถูกขับไล่กลับบ้าน แม้ว่าเขาจะแต่งงานและมีลูกแล้ว แต่บุคลิกของเขาก็ยังแย่มากเขาชอบล้อพวกแม่ม่ายและล้อสะใภ้ของคนอื่นเพราะแบบนี้เลยถูกทุบตีบ่อยครั้ง!

ทุกครั้งที่ถึงวันปีใหม่เมื่อซูเจิ้งพาหลิวอี้อี้กลับไปที่บ้านของลุงเพื่ออวยพรปีใหม่ซูต้าจ้วงมักจะจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา

สายตาแบบนั้นแตกต่างจากสายตาที่ซูเฉินมาก แม้ว่าสายตาที่ ซูเฉินมองจะมีความปรารถนา แต่มันเป็นสายตาที่อ่อนโยนและหลงไหล

......

แต่ซูต้าจ้วงแตกต่างออกไปในสายตาเขามีแต่ความปรารถนา ความหื่นกระหายราวกับไฟ เหมือนกับหมาป่าที่หิวโหยมานานที่เห็นเนื้อชั้นดี!

เมื่อนึกถึงท่าทางที่น่าสมเพชของซูต้าจ้วง และพุงเบียร์อ้วน หลิวอี้อี้ ก็รู้สึกคลื่นไส้!

ถ้าจะให้มีลูกกับคนแบบนั้น หย่ากันไปยังดีกว่าเลย ในความคิดตอนนั้น ความคิดมากมายก็แวบเข้ามาในใจของ หลิวอี้อี้ เมื่อการความคิดเริ่มจะชัดขึ้นเรื่อยๆ ขณะนั้นซูเจิ้งก็เดินมาตรงหน้าแล้วพูดอย่างเบาๆว่า : "อาหารเช้าพร้อมแล้วไปเรียกซูเฉินมาเดี๋ยวฉันจะตักโจ๊กให้เธอ!"

“ ……เฮ้.”

หลิวอี้อี้ ถอนหายใจข้างในใจ คนที่ร้องขอเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลนี้คือ เฉินซู่ชิว ไม่ใช่สามีของตัวเองนี้