บทที่ 29 เพื่อความรักที่แท้จริง

ใกล้ชิดสนิทสนมกับ หลิวอี้อี้, หยางถิง และ จ้าวซี มานาน ซูเฉินจึงอยากมี "ความรักแบบจริงๆจังๆ" มานานแล้ว

แต่ก็ไม่มีโอกาสได้สักที เมื่อเห็น หยางถิงความกล้าตอนนี้ ในห้องน้ำ ใจของซูเฉินเต้นเร็วมากและตรงกับความปรารถนาในใจของเขา

แรงกระตุ้นดั้งเดิมที่สุดได้ก่อตัวขึ้นพร้อมกัน

ซูเฉินหยิบกระโปรงของหยางถิงขึ้นแล้วหาจุดที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ

หยางถิงร้องออกเสียง "อื้อหือ ...จากนั้นก็ถอดกางเกงของซูเฉินลง

แตกต่างจากการต่อต้านของ หลิวอี้อี้ หยางถิง ให้ความร่วมมือกับซูเฉิน เป็นอย่างดี ซูเฉิน ดึงชั้นในสีขาวเซ็กซี่มาที่หัวเข่าของเธอ

"หึ."

ซูเฉินหายใจเข้าลึก ๆ อย่างประหม่าแม้ว่าเขาจะมีความคลุมเครือกับผู้หญิงมาระยะหนึ่งแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำได้ดีจริงๆ

หยางถิง ก็ถอดกางเกงของ ซูเฉินลง จากนั้นก็นั่งบนโถส้วมเธออมโดยไม่ลังเลเลย

ซูเฉินไม่คาดคิดว่าหยางถิงจะเล่นแบบนี้และเมื่อเธอขึ้นมาเธอก็ช่วยตัวเองเปิดเลยชั่วครู่เธอรู้สึกเพียงว่าร่างโคลนตัวน้อยถูกห่อหุ้มด้วยความนุ่มนวลอบอุ่น

ซูเฉินขยับตัวเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

หยางถิ่งมองไปที่ใบหน้าของ ซูเฉินที่เต็มไปด้วยความสะดวกสบายและดวงตาขนาดใหญ่ของก็ยิ้มเป็นเสี้ยว

หลังจากอมอยู่สองสามครั้งหยางถิงก็พ่นร่างโคลนตัวน้อยของซูเฉินออกมาจากนั้นก็พูดว่า: "เจ้าหนู เวลาใกล้จะหมดแล้ว มอบให้พี่สาว"

หลังจากพูดจบหยางถิงก็นอนลงบนชักโครกบั้นท้ายของเธอตื่นตระหนกเบา ๆตรงไป ที่ซูเฉิน ไม่ต้องพูดเลยว่ามันล่อใจแค่ไหน

"หึ!”

ซูเฉินไม่สามารถทนได้อีกต่อไปเสียงคำรามดังออกมาในลำคอของเขาจากนั้นเขาก็จับบั้นท้ายราวกับหิมะสองกลีบของหยางถิงด้วยมือทั้งสองข้างแล้วแทงเข้าไป!

หยางถิงถูกนิ้วของซูเฉินลูบไล้ในขณะนี้ไม่มีการต่อต้านใด ๆ ในขณะนี้และเธอรู้สึกว่าด้านล่างได้รับการเสริมแต่ง

"เจ้าตัวเล็ก ... อืม!" หยางถิงอย่างสบายใจแล้วพูดว่า: "ฉัน ฉันควรเรียกว่าเจ้าตัวใหญ่!"

ซูเฉินรู้สึกเพียงว่าร่างอวตารตัวน้อยถูกห่อหุ้มด้วยความแน่นหนาความรู้สึกนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับตอนที่อม แต่เพราะมันเป็นครั้งแรกเขาจึงไม่กล้าที่จะขยับตัวหลังจากที่เขาแทงเข้าไป

ความรู้สึกที่เปรี้ยวและซ่ายังคงกระตุ้นสมอง และซูเฉินรู้สึกว่าเขากำลังจะทดไม่ไหวละ

"เจ้าตัวโตทำไมมันไม่ขยับ" หยางถิงยังคงส่ายก้นของเธอด้วยความไม่อดทน

"ฉัน ... ฉันไม่ไหว ... " ซูเฉินกัดฟันของเขาจับลูกบอลกลมทั้งสองข้างที่หน้าอกของหยางถิงด้วยมือทั้งสองข้างจากด้านหลังแล้วบีบอย่างแรงและก็ควบม้า

ทันใดนั้นหยางถิงก็ถูกแทงเข้าไปในความอ่อนไหวที่ลึกที่สุดเธอขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้และกระซิบเบา ๆ : "โอ้ ... เอ่อ ... เจ้าบ้า ... พี่สาว... "

เมื่อได้ฟังคำพูดที่ยั่วยวนของหยางถิงแล้วในที่สุดซูเฉินก็ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกและกระแสก็ส่งผลกระทบโดยตรง

แม้ว่าเวลาในครั้งแรกจะสั้นมาก แต่ซูเฉินก็อาศัยความสามารถของเขาและวิ่งตรงและรุนแรงเพื่อปลอบโยนหยางถิง

"โอ้ตาย!" หยางถิงก็เหยียดขาแน่นสั่นอย่างรุนแรงแล้วบ่น

"หึ ~!" ลำคอของซูเฉินถอนหายใจยาว ๆ อย่างสบาย ๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ารู้สึกสบายมาก

อย่างไรก็ตามครั้งนี้เร็วเกินไปรู้สึกเหมือนว่าซงบาจีกำลังกินผลโสม เมื่อมองไปที่หยางถิงผู้มีเสน่ห์ซูเฉินเพิ่งปลดอาวุธเพียงหนึ่งนาทีจากนั้นเขาก็ตอบสนองทันที

"นาย ...เจ้าตัวเล็กเป็นครั้งแรกเหรอ" หยางถิงถามขณะที่ซูเฉินเริ่มโบกธงอีกครั้ง

ซูเฉินหน้าแดงและพยักหน้า แต่แล้วก็พูดว่า: "แต่ฉันไม่ใช่ชายบริสุทธิ์อีกต่อไป ... "

“ครั้งแรกก็แรงขนาดนี้แล้ว อนาคตจะไม่ถูกนายเอาให้ตายเลยเหรอ?” เมื่อหยางถิงได้ยินว่าซูเฉินเป็นครั้งแรกเธอก็มีความสุขมากจนไม่สามารถปิดปากได้เธอหันกลับมากอดซูเฉินอีกครั้ง กล่าวว่า: "น้องชายเอ๋ที่ดีคุณให้น้องสาวของคุณเป็นครั้งแรกที่คุณขึ้นเครื่องพี่สาวมีความสุขมาก?"

ด้วยคำพูดนั้นหยางถิงจึงย่อตัวลงอีกครั้งอ้าปากเพื่ออมร่างโคลนของซูเฉินอย่างสะอาดและจูบสองสามครั้งอย่างรักใคร่ก่อนที่เธอจะกล่าวอย่างไม่เต็มใจ "รอโอกาสต่อไป เดี๋ยวพี่สาวจะพาไปเที่ยวโรงแรมให้สนุกนะ”

"โอเค" ซูเฉินรู้สึกเหมือนหยางถิงทำให้ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง แต่เขาก็รู้ด้วยว่าเขาเพิ่งแตกเป็นครั้งแรกและถ้าเขาทำอีกครั้งมันจะต้องใช้เวลาอีกนาน ดังนั้นเขาจึงต้องล้มเลิกความคิดนี้ไป

หลังจากยกกางเกงขึ้นแล้วซูเฉินก็เห็นหยางถิงใส่กระดาษทิชชู่สองสามชิ้นเข้าไปในชุดชั้นในของเธอ เขารู้ว่าการสั่นสะเทือนครั้งนี้ไม่ทำให้ผู้หญิงยังไม่พอใจ เขาจึงรอคอยที่จะมีโอกาสต่อสู้อีกครั้งในอนาคต!

......

ย้อนกลับไปในห้องส่วนตัว ตงเฟย กำลังร้องเพลง "นางสาว ตง " ด้วยไมโครโฟนเมื่อซูเฉิน และหยางถิง เดินเข้ามาตงเฟย ก็ร้องเพลงด้วยน้ำเสียงสงบ: "ตกหลุมรักม้าป่า แต่ไม่มีทุ่งหญ้าในบ้านของฉัน ฉันรู้สึกหมดหวัง ... "

โห่ เข้าห้องน้ำนานจัง แล้วพวกคุณก็กลับมาพร้อมกันด้วย" อันเสี่ยวหยู้พูดอย่างติดตลกเมื่อทั้งสองกลับมาทีละคน

"ตอนที่ฉันออกมาฉันบังเอิญพบพี่ถิงกำลังไปห้องน้ำดังนั้นฉันจึงรอเธออยู่ที่ประตูสักพัก" ซูเฉินอธิบาย

"จริงเหรอ?” อันเสี่ยวหยู่มองไปที่ซูเฉินและแสดงให้เห็นว่าเขาไม่เชื่อ

"ไม่งั้นละ?" ซูเฉินถามกลับ

ในขณะนั้น อันเสี่ยวหยู้ไม่รู้จะตอบอย่างไร เมื่อผู้หญิงทั้ง 4 คนอยู่ด้วยกันพวกเขามักจะชอบล้อกันเล่นๆและพูดเรื่องตลกเล็กน้อย ในเวลานี้เธอเห็นเด็กผู้ชายอย่างซูเฉิน ที่อยู่ข้างๆ เธอก็อดไม่ได้ที่จะล้อเล่นกับเขา

"อืม ฉันแค่ดูถามเฉยๆ" อันเสี่ยวหยู้ตอบกลับจากนั้นก็ไปร้องเพลง