บทที่ 30 ดอกกุหลาบ

เมื่อเห็นหลังของ หยางถิงที่เดินออกไป ตงเฟยก็อดไม่ได้ที่จะทุบพวงมาลัยอย่างรุนแรงและด่าต่อว่า: "บ้าเอ๋ย เป็ดต้มสุกแล้วกลับปล่อยมันหลุดมือ"

เพื่อเกลี้ยกล่อมให้หยางถิงขึ้นเตียง ตงเฟยใช้เงินเป็นจำนวนมาก ค่อยตามตื้อเป็นเวลาหนึ่งเดือนรวมทั้งของขวัญล้ำค่า เงินและความโรแมนติกทุกชนิด ไหนๆก็ถึงหน้าประตูโรงแรมละแต่เธอกลับวิ่งหนีไป

......

ในอีกด้านหนึ่งหลังจากที่ ซูเฉิน ส่ง หลิวอี้อี้ ไปที่ประตูหมู่บ้านแล้วเขาก็กำลังจะเข้าไป แต่หลิวอี้อี้ บอกว่า "นายไม่จำเป็นต้องส่งฉันเข้าไปเหรอ ในเวลานี้มันยากที่จะหาแท็กซี่ได้ กลับไปที่โรงเรียนเถอะ"

"อืม ได้" ซูเฉินกล่าว

เมื่อเห็นด้านหลังของหลิวอี้อี้ ซูเฉินก็ถอนหายใจยาว ๆ

ในทางกลับกันซูเฉินยังคงมีเหตุผลมากเขาสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจนถึงการพึ่งพาและการต่อต้านของหลิวอี้อี้ ในตัวเอง

ถ้าเขาครอบครอง หลิวอี้อี้ ซูเฉินก็คงทำมันได้ แต่เขากลัวว่าถ้าเขาครอบครองหลิวอี้อี้แล้ว ความสัมพันธ์จะจบลงหลังจากที่ได้ครอบครอง ... แทนที่จะเป็นเช่นนี้ ซูเฉินยิ่งชอบการที่ค่อยจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้อย่างนี้ยังดีกว่า

"เธอยังคงมีปมในใจที่ยังไม่ได้รับการปลอปล่อย ก่อนหน้านั้นเธอทำได้แค่คลุมเครือและไม่สามารถมีความสัมพันธ์ได้จริงๆ” ซูเฉินพูดกับตัวเองในใจ

ในไม่ช้าซูเฉินก็กลับไปที่โรงเรียนแล้ว

หลังจากดื่มเหล้ามาทั้งวันเมื่อเขากำลังจะเข้านอนมีคนแปลกหน้าส่งข้อความมาว่า: เจ้าตัวเล็กนายกำลังทำอะไรอยู่? "

เจ้าตัวเล็ก? ชื่อนี้ทำให้ซูเฉินขมวดคิ้วราวกับว่าไม่มีใครเรียกตัวเองแบบนั้นมาก่อนเขาจึงตอบกลับด้วยข้อความว่า "คุณคือ?"

"ลืมพี่สาวไปเร็ว จริง ๆอุตสาขอเบอร์นายจากอี้อี้มา" อีกฝ่ายตวาด

เมื่อเห็นข้อความนี้ซูเฉินเข้าใจว่าคน ๆ นี้คือหยางถิงเขาจึงมีความสุขและตอบกลับไป: "พี่ถิงคุณไม่ได้อยู่กับตงเฟยเหรอ?"

"ฉันเพิ่งเลิกกันไปต่อไปนี้พี่สาวจะเป็นของนายแค่คนเดียวบอกพี่สาวสิว่านายกำลังทำอะไรอยู่" หยางถิงถาม

"อยู่หอพัก ... " หลังจากที่ซูเฉินพิมพ์คำไปสองสามคำเขาก็ลบมันและเปลี่ยนเป็น: "กำลังคิดถึงคุณ แบบที่คิดถึงมากๆ!"

"คิดถึงแล้วไง แต่น่าเสียดายที่นายอยู่ที่บ้านอี้อี้ ไม่งั้นพี่สาวจะไปรับคุณไปที่โรงแรมและให้คุณหายคิดถึง" หยางถิง ตอบ

เมื่อเห็นข้อความนี้ซูเฉินไม่สามารถควบคุมมันได้ในทันทีและตอบกลับไปว่า: "ฉันอยู่ที่หอพักฉันไม่ได้ไปหาพี่ชาย"

ข้อความถูกส่งไปและไม่กี่วินาทีต่อมาหยางถิงก็โทรมา

ซูเฉินดีใจมากและรีบเลื่อนเพื่อตอบและพูดว่า "พี่ถิง"

"เจ้าตัวเล็ก ทำไมนายกลับไปโรงเรียนไม่บอกฉันเร็วกว่านี้ละ" หยางถิงบ่นอย่างเจ้าเล่ห์

"อ๋อ ป้าของฉันอยู่ที่นั้นเธออยู่กับพี่สะใภ้ของฉัน ดังนั้นฉันจึงกลับมา" จากนั้นซูเฉินก็สร้างเหตุผลขึ้นมาสำหรับความตั้งใจของ เฉินซู่ชิว ที่จะให้เขาไปมีเพศสัมพันธุ์กับหลิวอี้อี้นั้น พูดออกมาไม่ได้.

นั้นพี่สาวไปรับนายที่โรงเรียน?" หยางถิงพูด

"ไม่ ไม่ต้องคุณบอกสถานที่ให้ฉันแล้วฉันจะนั่งแท็กซี่ไปหาคุณ" ซูเฉินพูดอย่างเจ้าเล่ห์

หลังจากที่หยางถิงได้ยินสิ่งนี้เธอก็เงียบไปสองวินาทีแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตุ้งติ้ง: "อืม ... แต่บอกล่วงหน้านะ ... "

"หือ?" ซูเฉินถามอย่างสงสัย

"ฉันเป็นประจำเดือน!" หยางถิงพูดอย่างเขินอาย

เธอคิดว่าซูเฉินอยู่ที่บ้านของหลิวอี้อี้เธอจึงจะส่งข้อความไปหาเขาเล่นๆ แต่เมื่อเธอคุยกันเธอก็พบว่าซูเฉินอยู่ที่โรงเรียนและเธอวางแผนที่จะมาหาตัวเองเพื่อ "ปความรักที่จริงๆจังๆ" ดังนั้นเธอจึงต้อง

บอกตามตรง.

"หือ?” จู่ๆซูเฉินก็รู้สึกผิดหวัง