บทที่ 37 การวางตัว?

ไม่นานรถบัสก็มาถึง หลิวอี้อี้และซูเฉินขึ้นรถไปทีละคน จากนั้นซูเจิ้งก็ขับรถกลับไปที่หมู่บ้าน

ขณะเดินทาง ซูเฉินมองไปยังหลิวอี้อี้ที่ดวงตาแดงก่ำ เขาพูดด้วยจิตใจเป็นทุกข์ว่า : "พี่ ไม่เป็นไรแล้วนะหลังจากกลับเมืองแล้วจะไม่มีใครทำร้ายพี่ได้อีก"

หลังจากฟังคำพูดของซูเฉิน หลิวอี้อี้ก็มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเศร้าโศก จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ : "ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว"

“คิดอะไรเหรอ?” ซูเฉินถาม

หลิวอี้อี้หันหน้ามามองตาของซูเฉินและพูดเน้นเสียงทีละคำ: "ฉันจะหย่ากับพี่ของนาย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ซูเฉินก็ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร!

เนื่องจากซูเจิ้งไม่ใช่ลูกแท้ๆของลุง จึงมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับซูเฉินไม่มากนัก แม้ว่าความความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องจะยังคงอยู่เหมือนเดิม แต่เมื่อเห็นท่าทางที่พึ่งพาไม่ได้ของเขา ซูเฉินก็ไม่อยากให้หลิวอี้อี้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิต

ควรยุ่งหรือไม่ควรยุ่ง ซูเฉินไม่ใช่คนโง่

"ถ้าอย่างนั้น... " ซูเฉินลังเลเล็กน้อยและกล่าวว่า "แล้วพี่จะยังเห็นผมเป็นน้องอยู่ไหม?"

"แน่นอนสิ" หลิวอี้อี้จับมือใหญ่ของซูเฉินเบา ๆ และพูดว่า "ถ้าไม่มีนาย ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง ซูเฉิน... แม้ว่าฉันจะไม่เกี่ยวดองกับพี่ของนาย หรือว่าป้ารองของนาย ก็จะไม่มีวันลืมว่านายเป็นน้องชายที่ดีที่สุดของฉัน"

คำพูดเหล่านี้ทำให้ซูเฉินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขาจับมือเล็ก ๆ ของหลิวอี้อี้ไว้และพูดอย่างหนักแน่นว่า: "ผมด้วย"

ซูเฉินไม่ได้บอกหลิวอี้อี้เกี่ยวกับเรื่องราวชีวิตของซูเจิ้ง เพียงแค่บอกให้เธอระวังเฉินซูซิ่ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากเกี่ยวกับการหย่าร้าง ถึงอย่างไรหลิวอี้อี้ก็ได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพูดถึงเรื่องนี้หรือให้คำแนะนำที่เหมาะสม เพราะมีเพียงหลิวอี้อี้และซูเจิ้งเท่านั้นที่รู้คำตอบอยู่ในใจ

เมื่อขึ้นทางด่วน รถก็ติดมาก หลิวอี้อี้หลับโดยพิงไหล่ของซูเฉิน หลังจากเกิดเรื่องราววุ่นวายขึ้น เธอก็รู้สึกเหนื่อยทั้งกายและใจ

ซูเฉินไม่ง่วง เขารู้สึกถึงหลิวอี้อี้กำลังพิงไหล่ของเขาอยู่ ลมหายใจของเธอที่รดลงบนไหล่เขาทำให้ข้างในใจรู้สึกแปลกพิกล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีกลิ่นมาแตะจมูกของซูเฉิน เขาสูดมันเบา ๆ รู้สึกถึงความหอมหวานอย่างไม่น่าเชื่อ กลิ่นแบบนี้ที่ทำให้ผู้ชายหลงใหลและเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนอื่นไม่มี

เพื่ออดทนต่อความวุ่นวายในหัวใจของเขา ซูเฉินก้มศีรษะลงเล็กน้อย

อากาศในช่วงนี้ไม่ร้อนจนเกินไป แต่หลิวอี้อี้กลับสวมเสื้อที่ค่อนข้างเปิดและดูเย็นสบาย เธอสวมกระโปรงปักสีอ่อนและเสื้อลูกไม้สีขาว เผยให้เห็นที่ร่องอก เห็นไหปลาร้าที่มีเสน่ห์ของเธอ ไล่มาถึงจี้สร้อยคอขนาดเล็กที่สวยงามเข้าคู่กัน เพียงแค่นี้แม้จะเห็นเธอจากที่ไกลๆ ก็ยังสามารถหลงใหลกับภาพนี้ได้

ขณะที่กำลังสับสนอยู่นั้น หลิวอี้อี้ก็ละเมอพึมพำออกมาว่า "ซูเฉิน" เธอขยับตัวเข้ามาใกล้เขา หลังจากนั้นก็กอดแขนของเขาไว้โดยที่ยังไม่รู้สึกตัว ใบหน้าของเธอดูมีความสุข

ซูเฉินมองไปยังใบหน้าของหลิวอี้อี้และกระซิบเบา ๆ ว่า "ผมอยู่นี่"

แต่หลิวอี้อี้ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา และยังคงหลับต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน รถก็มาถึงสถานีขนส่งในเมือง ซูเฉินปลุกหลิวอี้อี้ล่วงหน้า จากนั้นทั้งสองก็ลงจากรถ

"พี่สะใภ้มืดแล้ว เราไปหาที่กินข้าวก่อนแล้วค่อยกลับบ้านเถอะ กระเป๋าก็ไม่ได้เยอะอะไร!" ขณะที่เขาพูด ท้องก็เริ่มร้องด้วยความหิว

หลังจากผ่านอะไรมาทั้งวัน หลิวอี้อี้ก็รู้สึกเหมือนกัน เธอจึงถามว่า: "นายอยากกินอะไร พี่จะพาไปเอง"

"กินอะไรก็ได้ ถ้าไปกับพี่ กินอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละ" ซูเฉินพูดพร้อมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์