บทที่ 38: มันสมควรโดนแล้ว!

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของหลิวอี้อี้ซูเฉินก็รู้ว่าซูเจิ้งไม่มีโอกาสแก้ตัวแล้ว

"เฮ้อ" เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวและพูดว่า "ถ้าเป็นแบบนี้ ผมก็จะบอกพี่ทุกเรื่อง....ถ้าพี่ต้องการหย่าจริงๆ ถ้าเล่าเรื่องนี้ก็จะเป็นประโยชน์กับพี่ อย่างน้อยเรื่องนี้ก็จะทำให้ป้ารองไม่กล้ามายุ่งกับพี่อีก แต่พี่ต้องเก็บไว้เป็นความลับและอย่าให้ญาติของผมรู้นะ"

"อืม..." แม้ว่าหลิวอี้อี้จะไม่เข้าใจคำพูดของซูเฉินแต่เขาก็พยักหน้า

“เรื่องเป็นแบบนี้... ”

ซูเฉินกระแอมเล็กน้อย และเล่าเรื่องที่เขาไปหาซูเจิ้งและหลิวอี้อี้เมื่อวานนี้ แต่บังเอิญได้ยินเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างหมอจางและเฉินซูชิว และยังบอกหลิวอี้อี้เกี่ยวกับบทสนทนาทั้งหมดของหมอจางและเฉินชูซิว

"อะไรนะ?" หลิวอี้อี้ขมวดคิ้ว ดูเหมือนเชื่อ: "นายบอกว่าซู ซูเจิ้งเป็นลูกชายของหมอจางงั้นเหรอ?"

"ใช่" ซูเฉินพยักหน้าและพูดว่า: มันคือเรื่องจริงครับ หลังจากผมรู้ว่าพวกเขาวางแผนจัดการกับคุณ ผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดวีดีโอส่วนหนึ่งไว้ เพื่อเอาไว้เป็นหลักฐานเอาผิดพวกเขา"

เมื่อพูดแล้วซูเฉินก็หยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาและคลิกที่โฟลเดอร์ส่วนตัว

ในนั้นมีคลิปโป๊จำนวนมากที่เพื่อนที่หอพักส่งมา หลังจากที่คลิกเข้ามาเห็นวีดีโอพวกนี้ซูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

ใบหน้าสวยของหลิวอี้อี้แดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อห็นมันเช่นกัน หลังจากที่ซูเฉินเลื่อนไปจนพบคลิปที่เขาบันทึกไว้ เขาก็คลิกเปิดมัน

ภาพในวีดิโอค่อนข้างชัดเจน แม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้าของเฉินซูชิวในนั้น แต่ทันทีที่เปิดวิดีโอเสียงของเธอก็ดังออกมาจากร่างที่หันหลังเห็นบั้นท้ายที่เปลือยเปล่า "ฉันกลัวว่าหลิวอี้อี้จะไม่เห็นด้วย"

และจากนั้นเป็นเสียงของหมอจาง

“เรื่องยา คราวหน้าจะจัดยานอนหลับให้นะ!”

"แม่สามีที่ไม่ทันสมัย ให้กำเนิดลูกสาวสามคนแต่ตอนนี้เธอกำลังหวังให้อาเจิ้งมีลูกสืบสกุล...ผลเป็นไงล่ะ ฉันก็ต้องมาด้วยตัวเอง! "

เมื่อฟังการสนทนาระหว่างทั้งสอง หลิวอี้อี้เคยสงสัยเรื่องที่ซูเฉินพูด แต่เมื่อได้เห็นคนทั้งสองในวิดีโอได้ฟังแผนที่พวกเขาต้องการทำอะไรกับเธอ หลิวอี้อี้ก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ มือของเธอสั่นจนเกือบจะทำโทรศัพท์มือถือของซูเฉินหล่นพื้น

เฉินซู่ชิวก่นด่าขณะที่มองหาเสื้อผ้าโดยที่บั้นท้ายเปลือยเปล่า: "ไอ้ตูดหมึก แกคิดจะทำทายาทสืบสกุลหรือว่าอยากจะแอ้มลูกสะใภ้คนสวยกันแน่"

ลูกสะใภ้?

ไอ้ไอ้！

ใบหน้าของหลิวอี้อี้เปลี่ยนเป็นเย็นชา เธอพูดว่า "ซูเฉิน ปิดโทรศัพท์ไปเถอะ"

"เอ่อ" ซูเฉินเมื่อเห็นอาการโกรธของหลิวอี้อี้ จึงรีบรับมือถือมาแล้วยัดลงกระเป๋า หลังจากทิ้งช่วงเวลาสักพัก เขาก็พูดว่า: "พี่สะใภ้ เมื่อวานนี้ไอ้หมอจางมันยังไม่ได้ทำอะไร แถมมันยังโดนผมกับพี่ต้าจ้วงอัดซะน่วม แถมพี่ต้าจ้วงยังแบล็คเมล์เอาเงินไอ้หมอเลวนั่นมาได้อีกห้าพันหยวนแน่ะ”

"มันสมควรโดนแล้ว!" หลิวอี้อี้สบถเบา ๆ เธอยังดูสับสนเล็กน้อย

หลิวอี้อี้ถามอีกครั้ง "แล้วนายล่ะ...เรื่องนี้จะทำให้นายเดือดร้อนไปด้วยรึเปล่า?"

ซู่เฉินส่ายหัวและตอบว่า "ไม่ครับ พี่ต้าจ้วงรับเอาความดีความชอบทั้งหมดให้ตัวเอง เพื่อที่เขาจะได้รับประโยชน์ ส่วนผมก็แค่บอกให้เขาเลิกมาก่อกวนพี่อีก ผมไม่ได้รับเงินนั้นมา"

"นายทำถูกแล้วล่ะ" หลิวอี้อี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า "ไม่ว่าจะยังไง สิ่งที่ซูต้าจ้วงทำก็คืออาชญากรรมโดยการข่มขู่แบล็กเมล์ เงินที่ได้มาอย่างไม่สุจริตนั้นอยู่ไม่นานหรอก เพราะไม่มีความลับใดๆ ในโลก"

"ผมรู้แล้วครับ พี่" ซูเฉินรู้ว่าหลิวอี้อี้พูดด้วยความห่วงใย เขาจึงตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หลิวอี้อี้ก็กล่าวว่า: "อีกสักพักฉันจะไปหาเพื่อนที่เป็นทนายความ จะปรึกษาบางอย่าง และจะพาเธอไปเลี้ยงอาหารเที่ยง นายกลับบ้านและทำตัวดีๆ ตอนเย็นฉันจะพานายไปกินอาหารมื้อใหญ่ในภัตตาคาร"

"พี่จะฟ้องร้องเหรอ... " ซูเฉินถามด้วยความงุนงง

"เปล่า แค่ขอให้เธอช่วยทำเอกสารรับรองทรัพย์สิน" หลิวอี้อี้ถอนหายใจเล็กน้อยและพูดว่า "แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก เพราะหลังจากที่แต่งงานกัน ต่างคนก็ใช้เงินของตัวเอง ก็แค่ต้องการเตรียมทุกอย่างล่วงหน้า เพื่อตัดปัญหาจุกจิกน่ะ”