บทที่ 6 ยา

"ซูเฉิน!" ภายใต้ความสับสนและความตกใจ หลิวอี้อี้ไม่สามารถทนกับเรื่องนี้ได้อีกต่อไปและตะคอกด้วยความโกรธ

เสียงตะคอกนี้ทำให้ซูเฉินตกใจมาก ตั้งแต่คืนวานที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าหลิวอี้อี้จะไม่เห็นชอบกับการกระทำขของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาอย่างชัดเจน สิ่งนี้ทำให้ใจที่ไม่ซื่อของซูเฉินค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ

แต่เสียงตะคอกนี้ทำให้ซู่เฉินตระหนักถึงสัญาณเตือนบางอย่างโดยทันที

ใบหน้าของเขาแดงด้วยความอับอายและร้อนผ่าว เขาไม่รู้ว่าจะมองหน้ากับหลิวอี้อี้ได้อย่างไร

ในบรรยากาศอันน่าอึดอัดมีเสียงบิดกลอนประตูห้องนั่งเล่นสองครั้ง

ทั้งสองคนต่างก็ประหลาดใจ ซูเจิ้งกลับมาแล้ว

วันนี้ซูเจิ้งกลับมาค่อนข้างเร็ว เรื่องนี้ทำให้หลิวอี้อี้ประหลาดใจในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกขอบคุณตัวเองที่หนักแน่น หากเขาเห็นว่าซูเฉินกอดเธออยู่เธอจะอธิบายกับสามีของเธอได้อย่างไร?

“ ซูเฉิน กำลังช่วยพี่สะใภ้ทำอาหารเหรอ” ซูเจิ้งวางกระเป๋าเอกสารและยิ้มอย่างร่าเริง

"โอ้ ... เอ่อผมซุ่มซ่าม ยิ่งผมช่วย พี่เขาก็ยิ่งลำบากครับ" ใบหน้าของซูเฉินแดงระเรื่อ ภายในใจเต็มไปด้วยความละอายและเดินกลับไปที่ห้องนอนของเขาด้วยความรู้สึกผิด

ซูเจิ้งก็ไม่ได้สังเกตอะไรกับท่าทางนั้น เขาหมกมุ่นอยู่กับงานทั้งวัน นิสัยของเขาค่อนข้างเรียบง่ายและเขาไม่ชอบคิดอะไรมาก

หลังจากเปลี่ยนรองเท้าแตะแล้วซูเจิ้งก็ทักทายหลิวอี้อี้ก่อนจะไปอาบน้ำ

ในห้องครัว หลิวอี้อี้ มองไปที่ด้านหลังของสามีหลังจากนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวและกระซิบด้วยเสียงต่ำ: "ทำไมคุณไม่เข้าใจหัวอกของผู้หญิงบ้างนะ เฮ้อ ... "

ในขณะที่ถอนหายใจเธอมองไปที่ห้องที่ซูเฉินกลับเข้ามาอีกครั้งรู้สึกถึงความเศร้าที่อธิบายไม่ได้ในใจของเธอ: "เมื่อกี้ฉันตะคอกใส่ เด็กหนุ่มนั่นเสียงดังเกินไปหรือเปล่า?"

หลิวอี้อี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อยจากนั้นส่ายหัวเบา ๆ และกระซิบว่า "ไปทำอาหารก่อนเถอะ"

ในไม่ช้าอาหารเลิศรสก็มาวางบนโต๊ะซูเจิ้งก็อาบน้ำเช็ดผมสั้น ๆ ที่เปียกชื้นและมองไปที่จานบนโต๊ะเขาอดไม่ได้ที่จะชมว่า

"อืมรีบโทรหาซูเฉินให้ออกมากินข้าวกันเถอะ"หลิวอี้อี้ วางบนโต๊ะอาหารและพูด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ซูเจิ้งก็รีบเคาะประตูของซูเฉินและตะโกนว่า "ซูเฉินออกมาทานอาหารเย็นเร็ว ๆ นี้คุณมีซี่โครงหมูตุ๋นของโปรดนายด้วย!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของลูกพี่ลูกน้อง ซูเฉินก็รีบออกไป แต่เขาเพิ่งถูกหลิวอี้อี้ตะคอกใส่ ในใจจึงยังคงรู้สึกอายและรู้สึกผิด เมื่อเดินไปถึงโต๊ะเขาก็ไม่กล้ามองหลิวอี้อี้อีกเลย

ซูเจิ้งไม่รู้ถึงบรรยากาศความอึดอัดที่นี่ เขายิ้มขณะตักซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งให้ซูเฉิน "นี่! รีบกินเร็วเข้า พรุ่งนี้นายก็ต้องกลับไปโรงเรียนแล้ว อาหารในโรงอาหารไม่อร่อยเท่าฝีมือพี่สะใภ้นายหรอก"

"ครับ เข้าใจแล้วพี่" ซูเฉินพยักหน้าและกินอย่างเงียบๆ

อาหารมื้อนี้ค่อนข้างตึงเครียดสำหรับซู่เฉินและหลิวอี้อี้ ดูเหมือนจะเกิดช่องว่างระหว่างพวกเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเฉินเก็บเสื้อผ้าของเขาและพูดว่า "พี่สะใภ้ ผมต้องกลับโรงเรียนแล้ว"

หลิวอี้อี้ค่อนข้างประหลาดใจ และถามว่า "ปกตินายกลับช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ...มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"อ่า ผมมีนัดเล่นบาสเก็ตบอลกับเพื่อนวันนี้ ผมขอตัวกลับก่อน" ซูเฉินเกาหัวอย่างอึดอัด เมื่อเขาหาเหตุผลได้แล้วหนึ่งข้อ ก็ควรจะรีบออกไปจากที่ได้แล้ว

"เฮ้... " หลิวอี้อี้อยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ซู่เฉินได้ผลักประตูและออกไปแล้ว ชั่วครู่ประตูก็ปิดลงอีกครั้ง

เมื่อคืนซูเจิ้งกลับมาบ้านเร็วก็จริง แต่วันนี้ก็ออกไปทำงานเร็วมากเช่นกัน เช้าวันนี้เขารับโทรศัพท์ตอนตีห้าและรีบออกไปทำงานทันที จึงมีเพียงหลิวอี้อี้คนเดียวที่อยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้

"เจ้าตัวแสบนั่น ก็กลัวหัวหดจนหนีไปซะแล้ว!" ทันใดนั้นหลิวอี้อี้ก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย

เธอไม่ได้เกลียดซูเฉิน ตรงกันข้าม เธอรักเขาเหมือนน้องชายแท้ๆ คำตะคอกเมื่อวานเป็นเพียงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของตัวเอง