บทที่ 1026

ขณะนั้นชายหนุ่มในชุดกีฬาสีดำ เดินเข้ามาช้าๆ หยุดลงตรงหน้าเฉินเข่อซิน

“หลิ่วซื่อชงแห่งยานจิง สุขสันต์วันเกิดครับคุณเข่อซิน!”

พูดจบ หลิ่วซื่อชงมอบของขวัญของตัวเอง

พ่อบ้านที่อยู่ข้างเฉินเข่อซินเดินเข้ามา รับของขวัญของหลิ่วซื่อชง

เฉินเข่อซินยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ขอบคุณคำอวยพรของคุณชายหลิ่วมากค่ะ เชิญนั่งค่ะ!”

มีบางคนแอบกระซิบกระซาบ “ตระกูลหลิ่วแห่งยานจิง แม้ไม่ถือว่าเป็นตระกูลใหญ่ แต่ก็เป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในยานจิง ถ้าอยู่ในมณฑลล่างๆ ต้องอยู่ในลำดับตระกูลอันดับต้นๆ แน่นอน!”

ด้านหลังเฉินเข่อซิน เฉินตงหวากับเฉินกั๋วต้งมองหลิ่วซื่อชงด้วยใบหน้าทอดถอนใจ ถ้าตามปกติหลิ่วซื่อชงอยู่ต่อหน้าพวกเขา จะพูดคุยเหมือนคนรุ่นเดียวกัน

วันนี้มาอวยพรเฉินเข่อซิน ส่วนใหญ่ก็เห็นแก่หน้าตระกูลหลี่แห่งยานจิง

แต่ในเมื่อวันนี้เขามาอวยพรให้คนรุ่นหลังของตระกูลเฉิน เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าตัวเองด้อยกว่าตระกูลเฉิน

เฉินกั๋วเหลียงกับเฉินกั๋วจงที่อยู่ด้านหลัง ก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ เฉินกั๋วจงพูดว่า “ฉันพอรู้มาว่าพละกำลังของตระกูลหลิ่วไม่ด้อยเลย”

เฉินกั๋วเหลียงยิ้มแล้วพูดว่า “อันที่จริงคนที่สามารถสร้างรากฐานที่ยานจิงได้ ถึงพละกำลังด้อย แต่ก็คงไม่ด้อยเท่าไรหรอก”

“น้องรองพูดมีเหตุผล!” เฉินกั๋วจงพยักหน้า เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากหลิ่วซื่อชง ก็มีชายหนุ่มอีกคนยืนขึ้นมา เดินมาตรงหน้าเฉินเข่อซิน “ฮั่วเหวินเต๋อแห่งยานจิง มาอวยพรคุณเข่อซิน ขอให้คุณเข่อซินสวยวันสวยคืน นี่ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้มากมายอะไรครับ!”

พ่อบ้านเข้ามารับของขวัญ เฉินเข่อซินรอยยิ้มงดงามราวกับดอกไม้ จากนั้นพูดว่า “พี่ฮั่วเกรงใจแล้ว เชิญนั่งค่ะ!”

มีคนอุทานอย่างตกใจ “ตระกูลฮั่วแห่งยานจิง! พละกำลังของตระกูลนี้เหนือกว่าตระกูลหลิ่วระดับนึงเลยนะ!”

“คุณเข่อซินเรียกหลิ่วซื่อชงว่าคุณชายหลิ่ว แต่เรียกฮั่วเหวินเต๋อว่าพี่ฮั่ว เห็นได้ชัดว่าเธอสนิทกับฮั่วเหวินเต๋อมากกว่า” มีคนวิเคราะห์ขึ้นมา