บทที่ 1039

ทุกคนเห็นว่า เฉินซงจื่อที่สวมเสื้อคลุมลัทธิเต๋าสีน้ำเงิน ค่อยๆเดินเข้ามา

หลังจากที่เฉินซงจื่อประสบความสำเร็จในการฝึกฝน เดิมทีมีกลิ่นอายของเซียนอยู่แล้ว ยิ่งมีบุคลิกลักษณะของเซียนเป็น เหมือนกับปรมาจารย์ที่บรรลุเต๋า

“นี่คือ?”

ทุกคนในตระกูลเฉิน และผู้คนที่มาจากยานจิง มองไปที่เฉินซงจื่อด้วยความงุนงง

“เป็นไปได้ไหมว่าคุณเฉินท่านนั้นเป็นปรมาจารย์ที่บรรลุเต๋า?” ทุกคนแอบเดาในใจ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงส่งนักพรตลัทธิเต๋ามามอบของขวัญ?

ในสมองทุกคนเริ่มมีฉากภาพแบบนั้น……

นักพรตที่ใส่ชุดลัทธิเต๋า นั่งอยู่ในอาราม ต่อหน้ามีฉู่เหวินสงและผู้ศรัทธาคนอื่นๆคุกเข่าอยู่……

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณเฉินสามารถสั่งให้บุคคลผู้มีอิทธิพลใหญ่มากมายมาฉลองวันเกิดให้กับสาวน้อยของตระกูลเฉิน บุคคลมีอิทธิพลใหญ่เหล่านี้จะต้องถูกคุณเฉินหลอกแน่ๆ แต่คุณคิดว่าคนเหล่านี้โง่เหรอ?” คนระดับสูงของตระกูลหยู่ท่านนั้นพูดด้วยเสียงประชด

“ใช่สิ เกรงว่ามีเพียงเรื่องวิญญาณเท่านั้น ที่สามารถสั่งการบุคคลผู้มีอิทธิพลใหญ่จำนวนมากได้ในคราวเดียว” มีคนเห็นด้วยอย่างยิ่ง

“มันก็ไม่แน่ บุคคลผู้มีอิทธิพลใหญ่โตมากมายเช่นนี้ หรือพวกเขาทั้งหมดจะถูกคุณเฉินท่านนั้นหลอก? คุณคิดว่าคนเหล่านี้เป็นคนโง่หรือ? ฉันคิดว่าคุณเฉินท่านนั้นคงมีความสามารถจริงๆ” และมีบางคนคัดค้าน แต่ทุกคนคิดว่าไม่ผิดแน่ที่คุณเฉินจะเป็นนักพรตท่านหนึ่ง

มีเพียงหลี่เฟิง ทันใดนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึม มองไปที่เฉินซงจื่อ ใบหน้าแสดงความหวาดกลัวออกมา

คนอื่นไม่รู้จักเฉินซงจื่อ แต่ตระกูลหลี่ต้องรู้แน่นอน ยิ่งกว่านั้นหลี่เฟิงรู้ว่าความแข็งแกร่งของเฉินซงจื่อนั้นถึงระดับปรมาจารย์แล้ว

จากการคาดเดา คุณเฉินต้องเป็นเฉินโม่แน่นอน

เฉินซงจื่อเพิกเฉยต่อสีหน้าของทุกคน เดินตรงไปหาเฉินเข่อเอ๋อร์ และมอบพู่หยกขนาดเล็กและประณีตให้แก่เฉินเข่อเอ๋อร์

“คุณหนูรอง คุณเฉินมีธุระสำคัญที่ต้องไปทำ ดังนั้นจึงไม่สามารถมาอวยพรวันเกิดให้กับคุณหนูรองด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงทำของขวัญชิ้นนี้ขึ้นมากับมือเพื่อมอบให้กับคุณหนูรอง ”หลังจากที่นักพรตเฒ่าพูดจบ ก็ยื่นพู่หยกไปให้เฉินเข่อเอ๋อร์

เมื่อได้ยินว่าคุณเฉินเป็นคนทำเองกับมือ เฉินเข่อเอ๋อร์ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก และรับพู่หยกมา วางไว้กลางฝ่ามืออย่างระมัดระวังราวกับกำลังดูแลสมบัติล้ำค่า