บทที่ 1080

คนที่อยากประจบอานหลิงหัว ก็แสดงท่าทีออกมาเช่นกัน ต่างพากันพูดเยินยออานหลิงหัว

มีผู้หญิงคนหนึ่งพูดว่า “คุณชายอานปฏิบัติกับดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงของเราแตกต่างกันจริงๆ! น่าอิจฉาจัง!”

“อิจฉาอะไร มีปัญญาเธอก็สวยให้เหมือนดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงสิ!”

“หึ หน้าตาไม่สวยไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย เธอคิดว่าฉันอยากหน้าตาเป็นอย่างนี้เหรอ” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“ใช่ หน้าตาไม่สวยไม่ใช่ความผิดเธอ แต่เธอเกิดมาน่ากลัวเป็นความผิดของเธอ!”

“ฮ่าๆ......” บทสนทนาของทั้งสองคน เรียกเสียงหัวเราะจากนักเรียนรอบๆ ได้เป็นจำนวนมาก

เจี่ยงหยาวข้ามคำพูดพวกนี้ไป มองอาเปียวด้วยใบหน้าโมโห “ไม่จำเป็น ฉันตัดสินใจไม่ร่วมงานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้แล้ว!”

เจี่ยงหยาวหันมามองเฉินโม่ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “พี่เฉินโม่ เราไปกันเถอะ!”

“ได้” เฉินโม่พยักหน้า

อาเปียวสีหน้ากระอักกระอ่วน รีบหันไปมองอานหลิงหัวทันที

“ไม่ไว้หน้าจริงๆ!” อานหลิงหัวกำมือสองข้างจนแน่น จากนั้นส่งสายตาให้อาเปียว

อาเปียวรีบเดินไปขวางหน้าทั้งสองคนเอาไว้ พูดด้วยรอยยิ้มประจบว่า “อย่าสิ วันนี้เป็นวันดีที่นักเรียนของมหาวิทยาลัยซีเป่ยมารวมตัวกัน จะขาดดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงได้ยังไงล่ะ”

นักเรียนที่อยากประจบอานหลิงหัว รีบพูดเกลี้ยกล่อมเหมือนกัน “ใช่ วันสำคัญขนาดนี้ ถ้าขาดดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยง ต้องขาดสีสันไปไม่น้อยแน่นอน ดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงจะกลับไม่ได้นะ!”

“ใช่ กลับไม่ได้! วันนี้นักเรียนมาเกือบทั้งมหาวิทยาลัย ถ้าดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงกลับไปแบบนี้ จะทำให้นักเรียนทั้งมหาวิทยาลัยผิดหวังไม่ใช่เหรอ!”

“กลับไม่ได้นะ ถ้าดาวมหาวิทยาลัยเจี่ยงกลับ ฉันก็กลับด้วย!”

โดนนักเรียนที่อยากประจบอานหลิงหัวพูดกล่อม พวกนักเรียนที่ไม่รู้จริงเท็จก็พูดกล่อมตามไปด้วย