#บทที่ 1120

เวินฉิงมองเฉินโม่ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ “เสี่ยวโม่ ขอแอบถามหน่อย นายยังมีอีกกี่เรื่องที่ปิดบังเราอยู่”

เฉินโม่มองแววตาแปลกใจของเวินฉิง เขารู้ว่าเรื่องบางเรื่องต้องโดนเวินฉิงสังเกตได้แล้ว รวมถึงแม่ก็ต้องกำลังสงสัยอยู่เช่นกัน การที่พวกเธอไม่ถาม เพราะให้ความเคารพตัวเอง ไม่อยากให้ตัวเองลำบากใจ

ดังนั้นเฉินโม่จึงไม่จำเป็นต้องปิดบัง เขายิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “พี่เวินฉิง เรื่องบางเรื่องไม่ใช่ว่าผมไม่อยากบอก แต่ยังไม่ถึงช่วงที่ให้พวกคุณรู้ รอให้ถึงเวลา ผมจะสารภาพทุกอย่างเลย”

มองสายตาเป็นกังวลของเวินฉิง เฉินโม่พูดเสริมอีก “พวกคุณวางใจได้เลย ทุกอย่างที่ผมทำเปิดเผยถูกต้อง เงินพวกนั้นของผม ก็มีที่มาอย่างถูกต้อง พวกคุณไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของผม จากพละกำลังของผม บนโลกนี้มีน้อยคนที่จะทำร้ายผมได้”

เวินฉิงมองเฉินโม่อยู่นาน จึงพยักหน้า “โอเค ฉันเชื่อเสี่ยวโม่ แต่ฉันแนะนำให้นายรีบหาเวลาสารภาพกับประธาน เพราะประธานสงสัยนายนานแล้ว”

“ได้ ผมจะรีบหาเวลาบอกทุกสิ่งกับทุกคน” เฉินโม่พยักหน้า ยังไงเรื่องบางเรื่องก็ปิดได้ไม่นาน เขาก็มีความคิดอยู่ตลอดว่าจะสารภาพทุกอย่าง

“งั้นฉันเอาข่าวดีที่แก้ไขเรื่องเงินได้แล้ว ไปบอกประธานก่อน นายจะไปด้วยกันไหม” เวินฉิงมองเฉินโม่ รอยยิ้มขบขันผุดขึ้นบนใบหน้าสวย

เฉินโม่หัวเราะร่า “ผมไม่ไปแล้ว เผื่อแม่ถามนั่นถามนี่ขึ้นมาอีก”

“รู้อยู่แล้วว่าเด็กดื้ออย่างนายไม่ไปหรอก งั้นฉันไปละ” เวินฉิงยิ้มแล้วดุออกมา จากนั้นก็หันหลังเดินไป มีกลิ่นหอมออกมาด้วย

ในห้องทำงานของหลี่ซู่เฟิน หลังจากฟังรายงานจากเวินฉิง หลี่ซู่เฟินก็เป็นเหมือนเวินฉิง ตกใจไม่พูดอะไรอยู่นาน

“ประธาน เราจะรีบแจ้งเลยไหมคะ เพื่อทำให้ใจของทุกคนมั่นคง” เวินฉิงถามขึ้น

หลี่ซู่เฟินกลับมาใจเย็นเหมือนเดิม เธอมองเวินฉิงแล้วพูดว่า “อย่าทำแบบนี้ อย่าเพิ่งประกาศข่าวนี้ก่อน ให้พวกที่ไม่สามารถร่วมลำบากไปกับเหม่ยหวา กรุ๊ปออกไปให้หมด! อันที่จริงนี่เป็นโอกาสดี เหม่ยหวา กรุ๊ปพัฒนาเร็วเกินไป ใช้โอกาสนี้คัดพวกที่เป็นภัยต่อบริษัทออกให้ไปให้หมด”

เวินฉิงพยักหน้าด้วยใบหน้านับถือ “ประธานฉลาดมาก”