บทที่ 1124

ถึงแม้ขจัดความเหนื่อยล้าบนร่างกายออกไปได้ แต่ความเหนื่อยล้าทางจิตใจ เฉินโม่ไม่สามารถช่วยหลี่ซู่เฟินฟื้นฟูกลับมาได้

“แม่ ถ้าเหนื่อยจริงๆ ก็ไปนอนสักพักเถอะ มีผมกับพี่เวินฉิงอยู่ ไม่มีอะไรหรอก” เสียงเฉินโม่เหมือนเพลงกล่อมเด็ก มีมนตร์ที่ทำให้คนง่วงเหงาหาวนอน

จู่ๆ หลี่ซู่เฟินรู้สึกหนักเปลือกตามาก สติก็เลือนรางตามไปด้วย ตอนนี้เธอไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น อยากนอนให้เต็มที่

“อืม” หลี่ซู่เฟินตอบเสียงอู้อี้ จากนั้นนอนเอนลงบนเก้าอี้

เวินฉิงขมวดคิ้ว มองเฉินโม่อย่างไม่ค่อยเข้าใจ แล้วถามเบาๆ ว่า “เสี่ยวโม่ นายทำอะไรประธาน ตอนนี้เหม่ยหวา กรุ๊ป ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่รอดำเนินการ จะห่างจากประธานได้ยังไง”

เฉินโม่มองเวินฉิง แล้วพูดเสียงเบาว่า “แม่เหนื่อยมากแล้ว ถ้าทำงานแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วร่างกายแม่จะรับไม่ไหว ผมใช้วิชาสะกดจิตนิดหน่อย ให้แม่พักผ่อนให้เต็มที่ มีเรื่องอะไรพี่จัดการได้เลย!”

“แต่......” เวินฉิงขมวดคิ้ว เวลานี้ต้องการประธานจริงๆ แต่เมื่อเวินฉิงเห็นกระจุกผมขาวที่จอนผมหลี่ซู่เฟิน ไม่ว่ายังไงเธอก็พูดคำพูดที่เหลือออกมาไม่ได้

เธอเพิ่งพบว่าแท้จริงแล้วประธานไม่ได้เป็นสาวอีกแล้ว เทียบกับวัยรุ่นอย่างพวกเธอ ประธานแก่แล้วจริงๆ

เมื่อก่อนเธอทำงานหามรุ่งหามค่ำไปกับเวินฉิงได้ แต่ตอนนี้เธอฝืนทำงานหนักแบบนั้นไม่ไหวแล้ว

เวินฉิงมองเฉินโม่ จู่ๆ มีความปลาบปลื้มขึ้นในใจ มองเฉินโม่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “เสี่ยวโม่ นายโตแล้วจริงๆ”

เฉินโม่ยิ้มบางๆ อันที่จริงเขารู้สึกละอายใจ นึกย้อนไปถึงตัวเองที่ไม่ได้เรื่องเมื่อชาติที่แล้ว ไม่เคยสนใจว่าแม่จะเหนื่อยหรือเปล่า ตอนนี้คิดได้ขึ้นมา เฉินโม่รู้สึกผิดในใจเป็นอย่างมาก

“เสี่ยวโม่ พาประธานไปพักผ่อนเถอะ เรื่องที่บริษัทนายไม่ต้องกังวล ฉันจะค่อยๆ จัดการ ให้ประธานได้พักผ่อนอย่างเต็มที่” เวินฉิงเอ่ยขึ้น

เฉินโม่พยักหน้า “อืม พี่เวินฉิงก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้ว เรื่องที่ไม่สำคัญก็ให้พวกลูกน้องทำ มีผมอยู่ เหม่ยหวา กรุ๊ปต้องไม่เป็นอะไร”

ความมั่นใจยิ่งใหญ่แผ่ออกมาจากตัวเฉินโม่ นี่เป็นความมั่นใจที่มาจากผู้บำเพ็ญแดนดั่งเทพ และเป็นความมุ่งมั่นตั้งใจที่เขาจะปกป้องคนสนิทและเพื่อน