บทที่ 1125

“ไปให้พ้น!” จี๋ต๋าจิ่วตูกระโจนเข้ามาทันที ต่อสู้นัวเนียกับห่าวเจี้ยน

เฉินโม่กับคนที่เหลือดูอยู่ข้างๆ เมื่อทั้งสองคนทะเลาะกัน บรรยากาศแห่งการจากลาก็ลดลงไปไม่น้อย

“ไอ้อ้วน ถึงปิดเทอมกลับบ้าน เราก็คุยกันทางวิดีโอคอลได้บ่อยๆ อีกทั้งตอนนี้การคมนาคมก็พัฒนามาก นั่งรถไฟความเร็วสูงไม่กี่ชั่วโมง สามารถไปถึงเมืองต่างๆ ทั่วประเทศได้ นายไม่เห็นต้องเวอร์ขนาดนี้เลย” เหวินถิงอี้วางบทกวีโบราณในมือลง แล้วพูดติดตลก

จี๋ต๋าจิ่วตูปล่อยห่าวเจี้ยน มองเหวินถิงอี้แล้วพูดว่า “ไอ้เฉื่อย นายจะไปรู้อะไร บ้านเกิดของฉันมีรถไฟความเร็วสูงที่ไหนกันล่ะ!”

“ฉันจะบรรยายสภาพบ้านเกิดของฉันให้ฟัง พวกนายฟังจบแล้วจะรู้ว่าทำไมฉันถึงเศร้าขนาดนี้”

พวกเฉินโม่มองจี๋ต๋าจิ่วตูอย่างสงสัย กำลังรอให้เขาพูดต่อ

เมื่อจี๋ต๋าจิ่วตูเห็นว่าเรียกความสนใจของคนพวกนี้ได้ จึงหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “บ้านเกิดของฉัน การเดินทางส่วนใหญ่อาศัยเดินเท้า ด้านความปลอดภัยส่วนใหญ่อาศัยสุนัข ความบันเทิง......ความบันเทิงส่วนใหญ่อาศัยมือ”

“ตอนนี้พวกนายเข้าใจความเศร้าของฉันหรือยัง” จี๋ต๋าจิ่วตูใบหน้าน่าสงสาร

“เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ไอ้อ้วน นายพูดประโยคสุดท้ายอีกรอบสิ ความบันเทิงอาศัยอะไรนะ ทำไมฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย” ห่าวเจี้ยนเริ่มซ้ำเติมอีกแล้ว

จี๋ต๋าจิ่วตูถลึงตาใส่ ห่าวเจี้ยน แล้วพูดเสียงดังว่า “ความบันเทิงส่วนใหญ่อาศัยมือ เข้าใจหรือยัง”

“ฮ่าๆ!”

เสียงหัวเราะของทุกคนดังลั่นห้อง

ความรู้สึกของผู้ชาย เรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก บางครั้งเพียงประโยคทำให้เหม่อลอยได้ บางครั้งบทเพลงเดียวทำให้น้ำตาไหลได้

เหล้าแก้วเดียวอาจทำให้สงบศึกได้ แววตาสามารถแทนคำพูดนับไม่ถ้วนได้

การจากลาของเฉินโม่กับรูมเมทเป็นไปอย่างมีความสุข แต่การจากลาของมู่หรงยานเอ๋อร์กับเล่หรูหั่ว กลับรู้สึกเข้าใจผิดเหมือนจากกันคนละฟากฟ้า

ในมหาวิทยาลัย ใต้ร่มไม้ บนทางเดินหิน