บทที่ 119 ฆ่านายเหมือนฆ่าไก่

ชายชราข้างหลินเทียนหยาประสานมือและกล่าวว่า " นายน้อยฉลาด!"

เฉินซงจื่อมองดูหลินเทียนหยาและผู้ติดตามของเขาด้วยความระแวง และกล่าวด้วยเสียงเย็นชาว่า "คุณจะทำอะไร?"

หลินเทียนหยายิ้มและพูดว่า " ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันไม่ต้องการรุกรานไต้ซือ"

หลังจากพูดจบ ดวงตาของหลินเทียนหยาก็มองไปที่เอียนชิงเฉิง แววตาของเขาเผยความต้องการจู่โจมที่ไม่ปกปิดเลย

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีหญิงที่งดงามเช่นนี้ในอู่โจว มาไม่เสียเที่ยวเสียจริง! ฉันแค่อยากจะชวนคนสวยคนนี้มาดื่มไวน์สักแก้ว ไม่ทราบว่าคนสวยยินดีหรือไม่?"

ซังซังรีบปกป้องเอียนชิงเฉิงที่อยู่ข้างหลังตนทันที เธอมองจ้องหลินเทียนหยาอย่างโกรธเคือง "ไปให้พ้น!"

หลินเทียนหยายิ้มเยาะและพูดว่า "โอ้ สาวงามคนนี้แสบเหมือนกันนะเนี่ย? ฉันชอบ ฮ่าฮ่า!"

เฉินโม่มองหลินเทียนหยาอย่างเฉยเมย เขาดูออกตั้งแต่อยู่ในภูมรวมทรัพย์ แล้วว่าหลินเทียนหยามีจุดประสงค์ไม่ดีต่อเอียนชิงเฉิง แต่เขาไม่คาดดิดว่าเขาจะใจกล้ามาแย่งกันอย่างนี้!

เมื่อมีซังซังอยู่ใกล้ๆ เฉินโม่ก็ไม่รีบร้อนที่จะโจมตี รอดูว่ายาเสริมจิตนี้จะสามารถพัฒนาพลังของซังซังได้มากแค่ไหน

ซังซังรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากกับการจ้องมองที่ดุดันของหลินเทียนหยาใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอด่าทอว่า "ไร้ยางอาย!"

หลินเทียนหยาถูกด่า แต่เขาไม่ได้โกรธเลย เขามองเฉินโม่และพูดอย่างเย่อหยิ่งว่า " ไต้ซือ ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับคุณ แต่ตระกูลหลินก็ไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูกับคุณนะ หวังเพียงแค่ว่าอย่าเข้ามายุ่งเรื่องของผมและแม่หญิงงามทั้งสองนี้"

เฉินโม่ไม่ได้พูดอะไร เขารอดูว่าหลินเทียนหยาจะทำอย่างไร

หลินเทียนหยาคิดว่าเฉินโม่กลัวชื่อเสียงตระกูลหลิน ดังนั้นเขาจึงเพิกเฉยต่อเฉินโม่และมองเอียนชิงเฉิงด้วยรอยยิ้ม " ลุงอวู๋ รบกวนลุงจัดการเจ้าตัวแสบนี้ด้วยนะ แต่อย่าทำให้บาดเจ็บนะครับ เพราะฉันเก่งเรื่องถนุถนอมหญิงสาวมากที่สุด"

ลุงอวู๋พูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่ต้องกังวลครับคุณชาย ผมทราบว่าต้องทำอย่างไรครับ"

ซังซังปกป้องเอียนชิงเฉิงและพูดอย่างกังวลว่า "คุณหนูถอยออกมา คนนี้เป็นนักบู๊แดนในเช่นกัน เขาอาจเก่งกว่าฉัน หากว่าฉันเป็นอะไรไป คุณเร่งขอความช่วยเหลือจากเฉินโม่ทันที!"

เอียนชิงเฉิงพยักหน้าและเหลือบมอง เฉินโม่ที่ทำสีหน้าเฉยชาราวกับว่าจะไม่โจมตี เธอโกรธเคืองเล็กน้อย