บทที่ 120

เฉินโม่วางมือบนไหล่ของเฉินซงจื่อ และดึงเขาออกไป ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และพูดเบา ๆ ว่า "พอแล้ว"

หลินเทียนหยาและลุงอวู๋สีหน้าเปลี่ยนไป และมองไปที่เฉินโม่

หลินเทียนหยาพูดอย่างเย็นชา "อยากจะเป็นฮีโร่มาช่วยหญิงงามเหรอ?"

เฉินโม่ส่ายหัว "ฉันพาพวกเธอมาที่นี่เอง คุณมารังแกพวกเธอต่อหน้าฉัน หากใครรู้เข้าฉันคงเสียหน้าไม่น้อย"

"ฮ่าฮ่า เกียรติสำคัญกว่าหรือชีวิตสำคัญกว่า? หากคุณกล้าที่จะเข้ามาแทรกแซง เช่นนั้นคุณจะกลายเป็นศัตรูของตระกูลหลิน! ที่ฉันการเรียกคุณว่าไต้ซือ เพราะฉันเห็นหัวคุณ แม้ว่าคุณจะมีวิชาเหล่านั้น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านักบู๊ยอดฝีมือ คุณสู้ไม่ได้แม้แต่น้อย!"

"ฉันแนะนำให้คุณคิดให้ดี!" สีหน้าหลินเทียนหยาเต็มไปด้วยการคุกคาม

เฉินโม่พูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "ในเมื่อพูดเรื่องไร้สาระจบแล้ว ก็เริ่มกันเถอะ เป็นศัตรูกับตระกูลหลินแล้วอย่างไร? ในสายตาของฉัน ตระกูลหลินไม่ต่างอะไรไปจากมดแมลงที่ด้อยค่า!"

หลินเทียนหยาโกรธเคืองอย่างมาก " กล้าดูหมิ่นตระกูลหลินเหรอ? อยากตายหรือไง ลุงอวู๋ จัดการมัน!"

"ครับนายน้อย!" ลุงอวู๋พยักหน้าและมองเฉินโม่อย่างเย็นชา เขาไม่รู้สึกถึงพลังปราณที่แท้จริงแม้แต่น้อยจากร่างกายเฉินโม่เลย เขาจึงคิดว่าเฉินโม่เป็นเพียงนักบวชลัทธิเต๋าที่รู้เทคนิควิชาเล็กน้อย ฉะนั้นเขาจึงไม่แยแสเฉินโม่เลย"

"ไอ้หนู ไปตายซะ!"

ลุงอวู๋เหยียดมือออกกำแน่นเป็นกรงเล็บแหลมคม นิ้วของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำเล็กน้อย ทำให้ผู้คนสั่นเทา

"ไปตาย!"

จู่ๆ ลุงอวู๋ก็หายตัวไป และกรงเล็บสีดำของเขาจับไปที่ใบหน้าของเฉินโม่

แววตาที่หลินเทียนหยามองเฉินโม่ ราวกับว่าเขากำลังมองคนตายและเยาะเย้ย "ลุงอวู๋วิชากรงเล็บอินทรี และวางยาพิษเอาไว้ แม้ว่าเขาจะเป็นแค่นักบู๊แดนในชั้นสมบูรณ์ แต่คุณเป็นแค่นักพรตที่รู้จักวิชาบู๊เล็กน้อย จะเป็นคู่แข่งลุงอวู๋ได้ยังไง!"

ครั้งนี้เฉินโม่ไม่ได้ใช้สายฟ้า สายฟ้าเป็นหยางและแข็งแกร่ง มีเพื่อปราบวิญญาณชั่วร้าย แต่ไม่ได้มีผลต่อนักบู๊มากเท่าไหร่นัก

เฉินโม่ไม่ได้ใช้หมัดเทพเทียนเสวียนเลยด้วยซ้ำ เขาใช้พลังวิญญาณของเขาโดยตรงและต่อยออกไป