บทที่ 1217

“ทั้งหมดนี้ มันแปลกจริง ๆ!” เหลยจ้านอุทานด้วยความประหลาดใจ

“เฮ้อ แปลกมาก ทำไมผมถึงพูดแบบนั้น” จู่ ๆ เหลยจ้านก็กล่าวพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าสงสัย

“เมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผมรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่าง!” เซี่ยไห่หลงกล่าวด้วยความสงสัย

ลี่เซี่ยวกล่าวว่า “พวกคุณรู้สึกเหมือนกันใช่ไหม? ผมก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างเช่นกัน”

เฉินโม่มองพวกเขาอย่างเงียบ ๆ ด้วยสีหน้าราบเรียบ แต่ในใจของเขานั้นตกใจมาก

ความทรงจำเมื่อสักครู่ของทุกคน หายไปแล้ว

เฉินโม่พบว่าตอนนี้ตนเองก็กำลังลืมความทรงจำเมื่อสักครู่อย่างช้า ๆ

เฉินโม่รู้ว่าบางทีอีกสักครู่ เขาจะลืมแขนขาดอย่างสิ้นเชิง

อย่างไรก็ตาม มีเพียงตะเกียงน้ำมันโบราณที่อยู่ในจิตสำนึกของเขาเท่านั้น ที่เป็นประจักษ์พยานกับประสบการณ์ที่เหลือเชื่อเมื่อสักครู่

ถูกต้อง ตะเกียงน้ำมันที่หายไป ตอนนี้กำลังอยู่อย่างสงบในจิตสำนึกของเฉินโม่

จีอู๋หยากล่าวว่า “พวกคุณยืนเซ่ออยู่ตรงนี้ทำไม เดินทางต่อเถอะ คนประเทศอินได้แกนอสูรห้าชิ้นแล้ว ตอนนี้พวกเราอยู่อันดับท้ายสุด!”

“ถูกต้อง พวกเรายืนเซ่ออยู่ตรงนี้ทำไม แปลกจริง ๆ!” เหลยจ้านเกาหัวด้วยสีหน้าสงสัย

“ไปกันเถอะ อย่าเสียเวลาอีกเลย พวกเราต้องล่าสัตว์ประหลาดโดยเร็วที่สุด” จางเจิ้นเดินไปข้างหน้า

เซี่ยไห่หลงมองเฉินโม่ กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เฉินโม่ ไปกันเถอะ!”

เฉินโม่พยักหน้า เดินทางต่อไปพร้อมกับพวกเขา เขารู้ว่าตอนนี้พวกเขาลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ไปหมดแล้ว

ตอนนี้เขาลืมรูปลักษณ์ของแขนขาดไปแล้ว แต่เขายังไม่ลืมวัดต้าเหลยอินกับตะเกียงน้ำมัน