บทที่ 1284

ปัง!

ประตูเปิดออก ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลายืนอยู่ที่ประตู มองจางจื่อเจี้ยนด้วยความเย็นชา และถามว่า “แกเป็นใคร? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม? กล้ามารบกวนคุณชายหลิ่ว!”

จางจื่อเจี้ยนกล่าวเยาะเย้ยว่า “ยังมีหน้ามาบอกว่าคุณชายหลิ่วอีก? ในอำเภอเฟิ่งซานแห่งนี้ แม้แต่ฉันก็ไม่รู้จัก ยังกล้าเรียกตนเองว่าคุณชายอีก? ช่างน่าขำสิ้นดี!”

สีหน้าของชายหนุ่มคนนั้นเคร่งขรึม มองจางจื่อเจี้ยนด้วยสายตาดุดันแล้วกล่าวว่า “แกมาหาเรื่องเหรอ?”

จางจื่อเจี้ยนตะคอกอย่างเย็นชา “รีบส่งตัวเพื่อนนักเรียนของฉันออกมา มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เกรงใจ!”

“พวกแกเป็นเพื่อนนักเรียนของผู้หญิงคนนั้นเหรอ? ฮึ่ม ประจวบเหมาะ ในเมื่อพวกแกมาแล้ว ฉันจะบอกพวกแกว่า เพื่อนนักเรียนของพวกแกทำให้คุณชายหลิ่วขุ่นเคือง ตอนนี้เธอกำลังถูกคุณชายหลิ่วลงโทษอยู่? หลังจากคุณชายหลิ่วหายโกรธแล้ว พวกเราก็จะส่งเธอกลับไปให้พวกแกเอง!” ชายหนุ่มกล่าวเย้ยหยัน

เมื่อทุกคนได้ยิน ก็รู้สึกโกรธมาก

นักเรียนบางคนตะโกนเสียงดังว่า “เห็นได้ชัดว่าพวกแกฉุดคร่าผู้หญิง รีบส่งเหมิงเหมิงออกมา มิฉะนั้น พวกแกจะได้เห็นดีกัน!”

“ถูกต้อง ส่งตัวหลินเหมิงเหมิงออกมา!”

ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ลงโทษหลินเหมิงเหมิงอย่างไร พวกเขาล้วนเป็นนักเรียน แล้วถ้า.......

พวกเพื่อนนักเรียนไม่กล้าคิดอีกต่อไปแล้ว

“จางจื่อเจี้ยน นายต้องช่วยหลินเหมิงเหมิงออกมา มิฉะนั้น..... ” ดูเหมือนว่าผู้หญิงที่กลับมารายงานให้ทุกคน จะนึกถึงผลลัพธ์ที่ไม่ดีและเริ่มร้องไห้

เพื่อนนักเรียนหลายคนมองจางจื่อเจี้ยน ในบรรดานักเรียนเหล่านี้ ภูมิหลังครอบครัวของจางจื่อเจี้ยนโดดเด่นที่สุด

“ใช่ จางจื่อเจี้ยน นายต้องช่วยหลินเหมิงเหมิงออกมา!” พวกเพื่อนนักเรียนแย่งกันพูด

จางจื่อเจี้ยนกลายเป็นจุดสนใจในกลุ่มเพื่อนนักเรียนอีกครั้ง ทำให้เขาก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มเล็กน้อย และกล่าวกับทุกคนว่า “ทุกคนวางใจเถอะ ขอเพียงแค่มีฉันอยู่ ก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไรหลินเหมิงเหมิง!”

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตู กอดอกแล้วมองจางจื่อเจี้ยนด้วยความเย้ยหยัน และกล่าวเบา ๆ ว่า “รนหาที่ตาย!”