บทที่ 1285

หลังจากกล่าวจบ โทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ จางจื่อเจี้ยนกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “ลุงหวาง ผมเอง ผมคือจื่อเจี้ยน เรื่องราวเป็นแบบนี้ ผมกับเพื่อนนักเรียนมาร้องเพลงที่ KTV ของคุณลุง และพบปัญหาเล็กน้อย รบกวนคุณลุงส่งคนมาจัดการให้ด้วย!”

“โอเค โอเค ขอบคุณลุงหวาง วันหลังถ้ามีเวลาว่าง เชิญคุณลุงมาดื่มเหล้ากับพ่อของผมที่บ้าน!”

หลังจากวางสาย จางจื่อเจี้ยนจ้องมองชายหนุ่มคนนั้นด้วยความลำพองใจ “แกรอก่อน อีกสักครู่ ก็จะมีคนมาจัดการแก!”

ชายหนุ่มแสดงสีหน้าไม่เกรงกลัว และกล่าวเยาะเย้ยว่า “ตกลง ฉันจะคอยดูว่าใครกันแน่ที่จะถูกจัดการ!”

จางจื่อเจี้ยนตะโกนเสียงดังไปทางเพื่อนนักเรียน “เพื่อนนักเรียนทุกคนไม่ต้องกังวล ฉันโทรไปหาเถ้าแก่ของที่นี่แล้ว อีกสักครู่เขาจะส่งคนมาช่วยพวกเราแก้ปัญหา เมื่อถึงเวลานั้น ไอ้คนจองหองพวกนี้จะไม่สามารถรับผลที่ตามมาได้!”

สุนัขรับใช้สองคนที่อยู่ข้างจางจื่อเจี้ยน กล่าวด้วยความลำพองใจกับพวกเพื่อนนักเรียนว่า “ทุกคนวางใจเถอะ คิดว่าทุกคนน่ารู้พลังอำนาจของคุณชายจางในอำเภอเฟิ่งซาน ขอเพียงแค่เขาช่วยเหลือ หลินเหมิงเหมิงต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน!”

เพื่อนนักเรียนรู้สึกสับสนและทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ถึงแม้จำนวนของพวกเขาจะมาก แต่พวกเขาล้วนเป็นนักเรียนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง เมื่อพบเจอเรื่องแบบนี้ พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ตอนนี้จางจื่อเจี้ยนออกหน้าแทน เขาจึงกลายเป็นผู้นำของพวกเขาทันที

“เยี่ยมมาก โชคดีที่ครั้งนี้มีจางจื่อเจี้ยนอยู่ด้วย มิเช่นนั้น ทุกคนก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี!”

“ใช่ ต้องขอบคุณ จางจื่อเจี้ยน!”

ถานชิวเซิงมองจางจื่อเจี้ยนที่ลำพองใจ ด้วยความไม่พอใจ หันไปมองเฉินโม่และกล่าวด้วยความโมโหว่า “จะปล่อยให้เขาเสแสร้งแบบนี้ต่อไปเหรอ?”

เฉินโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขอเพียงแค่เขาสามารถช่วยหลินเหมิงเหมิงได้สำเร็จ ก็ปล่อยให้เขาเสแสร้งต่อไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาใหม่เพิ่มเติม”

ไม่ใช่ว่าเฉินโม่ไม่อยากลงมือ แต่เป็นเพราะว่าเขาไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจคนธรรมดาเหล่านี้ คนที่บำเพ็ญมาเป็นเวลาหกร้อยปี อยู่ดี ๆ จะให้เขาฆ่าคนธรรมดาที่เหมือนมดเหล่านี้ แล้วการบำเพ็ญจะมีประโยชน์อะไรล่ะ

ดังนั้นสิ่งที่เฉินโม่ปฏิบัติตามมาโดยตลอดก็คือ ถ้าไม่จำเป็นต้องลงมือ เขาก็จะไม่ลงมือ แต่ถ้ามีคนกระตุ้นต่อมโมโหของเฉินโม่ เฉินโม่ย่อมไม่ไว้หน้าอย่างแน่นอน