บทที่ 146

เจี่ยจิ้งอานก็หันไปมองข้างถนนบ่อยๆ ตอนนี้ 4 ทุ่มแล้ว แต่ยังไม่เห็นเฉินโม่เลย อย่าบอกนะว่าตกใจเพราะตระกูลหลิน จนหนีไปแล้ว

เพียงพริบตา 7-8 คนด้านหน้า พากันประกาศยอมจำนนต่อตระกูลหลิน ถึงตาฉู่เหวินสงแล้ว

มองฉู่เหวินสง จู่ๆ สายตาหลินเจี้ยนเฟิงเย็นชาทันที "เจ้าบ้าคลั่งแห่งอู่โจว นายยอมเป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลหลินไหม"

เจี่ยจิ้งอานกับคนอื่นตกใจมาก คนก่อนหน้าหลินเจี้ยนเฟิง ถามว่าจะยอมจำนนหรือตาย แต่ทำไมถามดูหมิ่นเช่นนี้ แค่กับฉู่เหวินสงเท่านั้น

อย่าบอกนะว่า เพราะฉู่เหวินสงเป็นคนของเฉินโม่

ถ้าเป็นเช่นนั้น หลินเจี้ยนเฟิงคงทำกับพวกเขา เหมือนฉู่เหวินสงดูหมิ่นถึงขั้นสุดงั้นเหรอ

พวกผู้มีอิทธิพลที่ประกาศยอมจำนนต่อตระกูลหลินไปก่อนหน้านี้ มองฉู่เหวินสงอย่างสะใจ พวกเขามองออก หลินเจี้ยนเฟิงอคติต่อเจ้าบ้าคลั่งคนนี้มาก!

ฉู่เหวินสงก้มหน้า สีหน้าอึมครึม กำมือทั้งสองข้างแน่น แต่กลับไม่กล้าต่อต้าน พละกำลังที่หลินเจี้ยนเฟิงแสดงออกมา แข็งแกร่งกว่าหลินหรูเฟิงเมื่อวันนั้น เขารู้ดีว่าหลินหรูเฟิงน่ากลัวแค่ไหน นับประสาอะไรกับหลินเจี้ยนเฟิง ที่อยู่ตรงหน้าล่ะ

แต่ฉู่เหวินสงมีศักดิ์ศรีของตัวเองเหมือนกัน ในฐานะที่เป็นผู้มีอิทธิพลแห่งอู่โจว ฐานะไม่ธรรมดา ยึดครองฝ่ายเดียว มีคนติดตามมาตลอด แต่ตอนนี้กลับโดนคนอื่นปฏิบัติเป็นสุนัขตัวหนึ่ง ฉู่เหวินสงจะยอมได้อย่างไร

"เฉินไต้ซือ ทำไมคุณยังไม่มา อย่าบอกนะว่ากลัวตระกูลหลินจริงๆ"

ฉู่เหวินสงไม่เคยอยากเจอเฉินโม่เร็วๆ เท่าตอนนี้มาก่อนเลย

เห็นฉู่เหวินสงไม่พูด ความอาฆาตฉายขึ้นบนใบหน้าหลินเจี้ยนเฟิง เขาจงใจดูหมิ่นฉู่เหวินสง เพราะต้องการให้ฉู่เหวินสงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ที่จะยอมจำนนต่อตระกูลหลิน เขาจะแก้แค้นแทนหลินหรูเฟิง

ถ้าฉู่เหวินสงยอมจำนนต่อตระกูลหลิน เขาจะลงมือยาก

"นายไม่พูด เตรียมจะปฏิเสธฉันเหรอ" เสียงหลินเจี้ยนเฟิงเย็นชา ความอาฆาตพลุ่งพล่าน "งั้นนายก็ตายซะเถอะ!"

ฉู่เหวินสงหนักใจ แอบพูดในใจว่า "ชีวิตฉันจบแล้ว!"

เอี๊ยด!

ขณะนั้น รถแท็กซี่สีแดงคันหนึ่งเหยียบเบรก จอดข้างถนนอย่างรวดเร็ว

คนขับรถรูปร่างอ้วน ลงจากรถอย่างโมโห เอามือตบลงบนกระโปรงรถ ก่นด่าออกมาว่า "ไอ้รถพังๆ นี่ ทำให้เสียเวลาจริงๆ!"