บทที่ 147 เอาปืนใหญ่ไปไล่ยิงยุง

หลินเจี้ยนเฟิงโมโหมาก เขาไม่ได้สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวชี่แท้บนตัวเฉินโม่ กลับกัน เขารู้สึกถึงผลการฝึกตนที่ไม่อ่อนแอ จากเฉินซงจื่อ ที่อยู่หลังเฉินโม่

หลินเจี้ยนเฟิงแอบคิดในใจ "ไอ้หมอนี่ไม่ได้เก่งอะไร แต่นักพรตเฒ่าที่อยู่หลังเขา น่าจะลำบากหน่อย เดาว่าเฉินโม่อวดดีขนาดนี้ เพราะอาศัยนักพรตเฒ่าคนนี้ หลินหรูเฟิงก็น่าจะตายเพราะนักพรตเฒ่าคนนี้"

หลังจากที่คิดได้แล้ว หลินเจี้ยนเฟิงไม่สนใจเฉินโม่ "เด็กน้อย นายอวดดีมาก ฉันจะต้องให้นายจ่ายค่าอวดดีมาให้ได้!"

"ลงมือสิ"

หลินเจี้ยนเฟิงก้าวออกมา ลมปราณอันแข็งแกร่งระเบิดออกจากตัว ทำให้ลูกน้องที่อยู่ใกล้เขา โดนกระแทกจนถอยหลังไป 2-3 ก้าว

เฉินซงจื่อรีบก้าวมาขวางหน้าเฉินโม่เอาไว้ "หึ เอาปืนใหญ่ไปไล่ยิงยุงเหรอ จะท้าทายนายน้อย ผ่านฉันไปก่อน แล้วค่อยว่ากัน!"

หลินเจี้ยนเฟิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เด็กน้อยเฉินโม่ ดูเหมือนฉันเดาไม่ผิด นักพรตเฒ่าคนนี้เป็นที่พึ่งใหญ่ของนาย นายมันก็แค่สวะ เขาต่างหากคือเฉินไต้ซือที่แท้จริง!"

เฉินโม่ไม่ได้พูดอะไร แค่มองหลินเจี้ยนเฟิงนิ่งๆ

เฉินซงจื่อส่งเสียงหึอย่างเย็นชา "บังอาจ อำนาจของนายน้อย คนกระจอกแบบนายจะจินตนาการได้เหรอ!"

หลินเจี้ยนเฟิงไม่สนใจคำพูดของเฉินซงจื่อ เขาเข้าใจว่าเฉินซงจื่อ ตั้งใจยกยอเฉินโม่ เฉินโม่แค่คนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

"หึ ช่างเถอะ จัดการนายก่อนละกัน แล้วค่อยจัดการเด็กน้อยเฉินโม่ ไม่มีนายเป็นที่พึ่ง ดูสิว่าเฉินโม่จะอวดดียังไงอีก!"

หลินเจี้ยนเฟิงพูดจบ เด้งตัวขึ้นไป ลอยอยู่กลางอากาศสูงประมาณ 9 เมตรกว่า หมัดกระแทกลงมาบนหัวเฉินซงจื่อ

"มาได้ดี!"