บทที่ 1487

โรงแรมหยุนฉวนเป็นหนึ่งในโรงแรมดีที่สุดในพื้นที่นี้ คนที่สามารถจัดงานเลี้ยงวันเกิดในโรงแรมประเภทนี้ได้ ต้องเป็นคนที่มีฐานะอย่างแน่นอน

มีคนยืนต้อนรับอยู่ที่ประตูใหญ่ของโรงแรม ทันทีที่เฉินเข่อเอ๋อร์ลงจากรถ มีชายหนุ่มสองคนวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เข่อเอ๋อร์ วันนี้คุณสวยมาก!” ชายหนุ่มตาเล็กที่สวมชุดสีขาว มองเฉินเข่อเอ๋อร์ด้วยดวงตาเร่าร้อน และชมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แม้ว่าอีกคนจะค่อนข้างสงบ แต่เฉินโม่ก็เห็นความประหลาดใจอยู่ในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็ระงับความคิดที่แท้จริงของตนเอง แล้วทักทายเฉินเข่อเอ๋อร์ด้วยสีหน้าสงบ จะเห็นได้ว่าถึงแม้ชายหนุ่มคนนี้จะอายุน้อย แต่เขาเป็นคนที่เจ้าเล่ห์มาก

“พี่เฉินโม่ นี่คือจางฉีหลิง หลินฮ่าวหราน เพื่อนนักเรียนของฉัน!” เฉินเข่อเอ๋อร์กล่าวกับเฉินโม่ด้วยรอยยิ้ม

ผู้ชายทั้งสองคนมองเฉินโม่ด้วยความระแวดระวัง ชายหนุ่มที่ชมเฉินเข่อเอ๋อร์เมื่อสักครู่ มองเฉินโม่ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“เข่อเอ๋อร์ ผมจำได้ว่าคุณมีพี่สาวเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น แล้วพี่ชายคนนี้มาจากไหน?” จางฉีหลิงที่ข่มอารมณ์ไว้ไม่ได้ ถามด้วยความสงสัย

เฉินเข่อเอ๋อร์สามารถเข้าใจความหมายที่อยู่ในคำพูดของเขา เธอกลอกตาใส่เขา “เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน!”

ผู้ชายอีกคนค่อนข้างสุขุม เมื่อเห็นจางฉีหลิงถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้ เขายิ้มให้เฉินโม่ ยื่นมือออกไปแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นพี่ใหญ่ของเข่อเอ๋อร์ ก็เป็นพี่ใหญ่ของพวกเราด้วย พี่เฉินโม่ พบกันครั้งแรก ฝากเนื้อฝากตัวด้วย!”

เฉินโม่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจ แต่เขาไม่ได้ยื่นมือออกไป กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ผมไม่คุ้นชินกับการจับมือ พวกคุณเล่นสนุกของพวกคุณไปเถอะ ผมมาดูแลความปลอดภัยของเข่อเอ๋อร์เท่านั้น”

“เข้าไปข้างในกันเถอะ!”

มือของผู้ชายคนนั้นค้างอยู่กลางอากาศ ความโกรธประกายผ่านดวงตาของเขา แต่มันหายไปอย่างรวดเร็ว และไม่โกรธแล้ว เขากล่าวกับเฉินโม่ด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ผมเป็นฝ่ายละเมิดล่วงเกินเอง”