บทที่ 1579

ลูกน้องคนนั้นสีหน้ากลัวลนลาน อยากเล่าเรื่องมากมายที่เฉินไต้ซือไม่เคยเห็นกับกฎหมายโลกมนุษย์ แต่เห็นท่าทีเย่อหยิ่งของหงซิงกั๋ว เขาก็ไม่กล้าพูดไปในที่สุด

“ถ้างั้นพวกผมจะไปสืบดูเส้นทางของเฉินไต้ซือเดี๋ยวนี้”

“อือม์ ไปเลย！” หงซิงกั๋วพูด “อย่าลืมเรียกท่านหงมาหน่อย”

“ได้ครับ！” ลูกน้องสองคนนั้นออกจากไป

แววตาหงซิงกั๋วทอประกายเหี้ยมแวบหนึ่ง “ฮึ เฉินไต้ซือขี้หมาอะไรมัน ก็ไอ้พวกต้มตุ๋นในวงการเท่านั้น แกหลอกคนไปทั่วทั้งแผ่นดินได้ แต่ไม่มีทางหลอกข้าได้หรอก！”

อิทธิพลของบ้านตระกูลหงไม่ใช่เล็ก ๆ เส้นทางเคลื่อนไหวของเฉินโม่ก็ถูกพวกเขาตรวจพบในเวลาไม่นาน

ลูกน้องสองคนนั้นออกไปแค่เพียงไม่กี่ชั่วโมง ก็กลับมาพบหงซิงกั๋วอีกครั้ง เพื่อรายงานข่าว

“คุณชาย เฉินไต้ซือกำลังเดินทางไปที่มหา’ ลัยหัวหนาน คุณต้องระมัดระวังตัวให้ดีนะครับ！” ชายหนุ่มคนหนึ่งพูด

“มาได้จังหวะดีจริง ๆ！” หงซิงกั๋วหัวเราะเสียงเหยียด ๆ “ก่อนที่เขาจะมาถึง ข้าจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งให้เขาก่อน ให้เขารู้ว่ามู่หรงยานเอ๋อร์เป็นผู้หญิงของข้า！”

ลูกน้องสองคนตกใจอย่างแรง “คุณชาย คุณจะทำอะไร......”

หงซิงกั๋วหัวเราะอย่างซ่อนเลศนัย “ไม่บอกพวกแกหรอก เดี๋ยวพวกแกก็จะรู้เอง”

ลูกน้องสองคนมองหน้ากันเหลอหลา คุณชายคนนี้เวลาอยู่ข้างนอกจะวางตัวสุขุมลุ่มลึก แต่เวลากับลูกน้องพวกนี้ จะเข้มงวดอย่างที่สุดตลอดเวลา

เขาทำอะไร แต่ไหนแต่ไรจะไม่บอกลูกน้องเลยแม้แต่นิดเดียว

“ไป ไปช่วยกันทำงานกับข้าสักเรื่องหนึ่ง！” หงซิงกั๋วพูดด้วยสีหน้าอึมครึม

“......ครับ！” ลูกน้องสองคนรู้สึกกังวลอยู่หน่อย แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ตามหงซิงกั๋วออกไป

จี๋ต๋าจิ่วตูกับพวกหลายคนเดินเล่นอยู่ในสวนภายในโรงเรียน บ่นว่าเฉินโม่ไม่รู้จะมาถึงเมื่อไหร่

จู่ ๆ หงซิงกั๋วพาคนมาปรากฏตัวขึ้น ขวางทางที่พวกเขาจะเดินไป

นักศึกษาคนอื่น ๆ พอเห็นหงซิงกั๋ว ต่างรีบหลบกันออกไป หงซิงกั๋วในใจของพวกเขาเกือบจะกลายเป็นลักษณะนามของซาตานไปแล้ว