บทที่ 1580

ลูกน้องคนอื่น ๆ ของหงซิงกั๋วเห็นกู่หลินเฟิงถูกถล่มล้มลง ทันทีนั้นก็หมดกังวลใด ๆ พุ่งเข้าใส่พวกกลุ่มจี๋ต๋าจิ่วตู

พวกกลุ่มลูกน้องนี้ บ้างก็เป็นนักบู๊แดนนอก พวกจี๋ต๋าจิ่วตูถึงแม้จะฮึดสู้อย่างสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่มีทางจะไปสู้ได้ โดนกันไม่กี่ทีก็ล้มกันระเนระนาด

“ไอ้คนแซ่หงนี่มึงคิดจะทำอะไร？” จี๋ต๋าจิ่วตูคำรามด้วยความโกรธแค้น

หงซิงกั๋วหัวเราะเสียงประหลาด “ข้าก็เคยบอกแล้ว ก่อนที่เฉินไต้ซือจะมา ข้าจะมีของกำนัลชิ้นใหญ่มารับขวัญเขาชิ้นหนึ่งไง！”

“ไอ้คนแซ่หง ข้าจะเตือนแกนะ จะให้ดีแกปล่อยพวกข้า ไม่งั้นถ้าเฉินโม่มา แกตายอย่างไม่ต้องสงสัย！” ห่าวเจี้ยนพูดขู่

“ข้าก็กำลังอยากจะพบเขาอยู่ มีหรือข้าจะกลัวมัน！” หงซิงกั๋วยกมือสะบัดไป พูดว่า “เอาตัวไป！”

จับเอาพวกจี๋ต๋าจิ่วตูไปแล้ว หงซิงกั๋วก็เริ่มเดินแผนขั้นต่อไป

“คุณชาย ต่อไปเราจะทำอะไรอีก” ลูกน้องคนหนึ่งถาม

หงซิงกั๋วยิ้มกวน ๆ ขึ้นแสดงบนใบหน้า พูดว่า “แน่นอนว่าต้องเชิญสาวสวยอย่างคุณหนูยานเอ๋อร์ที่น่ารักไปกินข้าวด้วยกันแล้ว！”

“กินข้าว？” ลูกน้องคนนั้นยังไม่เข้าใจ คิดไม่ออกว่าเวลานี้ทำไมถึงคิดจะเชิญมู่หรงยานเอ๋อร์ไปกินข้าว

“ไปเถอะ อย่ามัวยืนเซ่ออยู่เลย！” หงซิงกั๋วพูด แล้วเดินนำหน้าออกไป

มู่หรงยานเอ๋อร์เพิ่งกำลังเดินกลับจากห้องสมุด แต่กลับถูกหงซิงกั๋วพาคนมาดักไว้

“หงซิงกั๋ว นี่คุณคิดจะทำอะไร！” มู่หรงยานเอ๋อร์ตวาดเสียงเยือก หลายวันนี้ถูกหงซิงกั๋วตามตื๊อจนวุ่นใจจะตายอยู่แล้ว

หงซิงกั๋วโค้งอย่างสุภาพบุรุษสังคมสูง พูดว่า “ผมอยากขอเชิญคุณหนูยานเอ๋อร์ไปทานอาหารด้วยกัน ไม่ทราบคุณหนูยานเอ๋อร์จะกรุณาให้เกียรติได้ไหม？”

“ฉันไม่มีอารมณ์！” มู่หรงยานเอ๋อร์ปฏิเสธอย่างตัดบท

“หลีกไป ฉันจะไปละ！” มู่หรงยานเอ๋อร์ตวาดเสียงเยือก

หงซิงกั๋วไม่ขยับตัวหลีก แต่กลับมองไปที่มู่หรงยานเอ๋อร์แล้วหัวเราะเสียงเยือก

“หมาดี ๆ ไม่มาอยู่ขวางทางนะ ฉันขอให้คุณหลีกทางหน่อย คุณไม่ได้ยินหรือไง？” มู่หรงยานตวาดเสียงเยือก