บทที่ 198

จางหู่เยาะเย้ยและพูดว่า "เอ้อขุย รอให้คุณเฉินกลับมา พวกแกก็จะรู้ว่าทางเลือกของฉันถูกหรือผิด!"

เอ้อขุยหัวเราะเสียงดัง "รอให้เขากลับมาแล้วจะทำอย่างไรได้? หรือว่าเขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่ง ยังจะสามารถเทียบกับผู้ทรงอิทธิพลของอู่โจวได้อีกงั้นหรือ? ผู้สนับสนุนของพี่เจิ้นเป็นลูกพี่ฉู่ แม้แต่นายกฯอู่โจวก็ยังไม่กล้ายั่วโมโหลูกพี่ฉู่เลย เขาเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายที่ขุนยังไม่ขึ้นเป็นตัวอะไรกัน!"

สีหน้าของจางหู่เคร่งขรึม และไม่กล้าที่จะตอบโต้ ชื่อเสียงฉู่เหวินสงอู่โจว เป็นพระเจ้าสำหรับพวกเขาเลยทีเดียว

แต่จางหู่มีสัญชาตญาณแบบหนึ่ง ตราบใดที่เฉินโม่กลับมา แม้ว่าจะเป็นฉู่เหวินสง เขาก็มีวิธีที่จะจัดการได้

หวงเจิ้นพูดอย่างไม่อดทนว่า "จางหู่ หยุดพูดเรื่องไร้สาระ ถ้าแกยังต้องการปกป้องพวกเขา ก็อย่าโทษฉันที่จะไม่เกรงใจแล้ว!"

"หวงเจิ้น แน่จริงก็ปล่อยพลังมาเลย คำมอบหมายของคุณเฉินฉันไม่กล้าที่จะละเลย!" จางหู่มีใบหน้าที่แน่วแน่ เตรียมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

หวงเจิ้นโบกมือทันที และพูดอย่างเย็นชาว่า "จัดการ!"

ผู้คนสิบกว่าคนเผชิญหน้ากับหกคน หนึ่งรอบต่อมา และพวกจางหู่ไม่สามารถต้านทานไหวได้ และถอยกลับไปที่ร้านอาหาร

ความสิ้นหวังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อเจี่ยงหยาว และเขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "เดี๋ยวก่อน เราตกลงตามเงื่อนไขของคุณ เราจะย้ายออกไปเดี๋ยวนี้!"

บนใบหน้าของจางหู่เต็มไปด้วยความหดหู่ และก้มหน้าลงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้

หวงเจิ้นหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ "ตอบตกลงให้เร็วกว่านี้ก็ดีแล้ว เสียเวลาอันมีค่าของฉันจริงๆ เลย!"

"ในเวลาเดียวกันของวันพรุ่งนี้ ถ้าพวกคุณยังไม่ย้ายออกไป อย่าโทษฉันที่ไม่เกรงใจแล้ว!"

หลังจากพูดจบ หวงเจิ้นก็พาคนจากไปอย่างเย่อหยิ่ง ทิ้งตระกูลเจี่ยงที่สิ้นหวังไว้เบื้องหลัง

จางหู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำว่า "พี่เจี่ยง หวงเจิ้นมีอำนาจมากมาย เราจึงทำได้เพียงหลีกเลี่ยงความเย่อหยิ่งนี้ไปชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น และรอให้คุณเฉินกลับมาแล้ว ค่อยวางแผนอีกที"

ทั้งครอบครัวของเจี่ยงหยาวพยักหน้าพร้อมกัน "ทำได้เพียงเท่านี้แล้ว"

.......