บทที่ 199

หลินโจว ดินแดนแห่งตระกูลหลิน

ชายวัยกลางคนในวัยสี่ถึงห้าสิบปี จิตวิญญาณหล่อเหลาสดใสดุจหยก และสวมเสื้อคลุมยาว ยืนอยู่หน้าประตูดินแดนแห่งตระกูลหลิน

มองดูยามรักษาการณ์ทั้งสองข้างของประตู เขาก็เดินตรงเข้าไปในประตู ราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น

"ใครกัน? กล้าบุกเข้ามาในตระกูลหลิน!" ยามรักษาการณ์ทั้งสองตะโกนอย่างเสียงดัง

ปังปัง!

ด้วยเสียงอู้อี้สองครั้ง ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวก็ดึงฝ่ามือของเขากลับมา และผู้คุมสองคนมีเลือดออกจากอวัยวะบนใบหน้า และเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจในทันที

"ข้ารับใช้ของตระกูลหลินที่ต่ำต้อย ก็กล้าที่จะห้ามฉันงั้นเหรอ!"

เมื่อมองดูศพของผู้คุ้มกันสองคนอย่างเย็นชา ชายวัยกลางคนก็เยาะเย้ย และเดินเข้าไปในตระกูลหลินอย่างรวดเร็ว

ในห้องโถง หลินเสวี่ยที่สวมใส่ชุดกระโปรงยาวสีขาวเหมือนดั่งหิมะ นั่งอยู่ในที่นั่งหลัก กำลังจัดการกับกิจการต่างๆ ของตระกูลหลิน

ทันใดนั้น ตระกูลหลินเหมือนจะรู้สึกได้บางอย่าง และเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน เห็นเพียงชายวัยกลางคนสวมใส่เสื้อคลุมยาว ได้ยืนอยู่ต่อหน้าเขาระยะไม่ถึงเท้าข้างหนึ่ง

"คุณเป็นใคร?"

หลินเสวี่ยตกใจมาก เธอได้รับรางวัลยาเสริมจิตจากเฉินโม่ ในตอนนี้เธอเป็นนักบู๊แดนในชั้นรู้ความไปแล้ว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าอีกฝ่ายอยากจะเอาชีวิตเธอ ในเวลานี้เธอคงตายไปแล้ว

ชายผู้นั้นมองดูหลินเสวี่ยด้วยความสงสัย และในดวงตาของเขามีแสงแห่งความชื่นชมฉายผ่าน "แดนในชั้นรู้ความ! ตระกูลหลินยังมีคนสวยที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ด้วยเหรอ และเจ้าเด็กคนนั้นหลินสุ่นกลับไม่ได้นำมาให้ฉัน ดูเหมือนว่าเขาจงใจซ่อนมันไว้ เดี๋ยวฉันต้องสั่งสอนเขาให้หลาบจำไปเลย!"

หลินเสวี่ยตกใจมากขึ้น เมื่อเห็นว่าชายผู้นี้มีอายุน้อยกว่าหลินสุ่นอย่างชัดเจน แต่เรียกเขาว่าหลินสุ่นว่าเจ้าเด็กคนนั้น และได้ยินเสียงของเขานั้นแก่มาก เหมือนกับชายชราในวัยแปดเก้าสิบเลยทีเดียว

คนคนนี้ เป็นใครกันแน่?

"คุณคือผู้ใดกันแน่? ทำไมถึงบุกรุกเข้ามาในบ้านตระกูลหลินของเราล่ะ?" หลินเสวี่ยยืนขึ้น และก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อให้ง่ายต่อการหลบหนี

ชายวัยกลางคนยิ้มเล็กน้อย "ฉันเป็นกุยโหย่กวงที่ตระกูลหลินบูชา หรือว่าหลินสุ่นไม่ได้พูดถึงฉันเลยเหรอ? จริงๆ เลย จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับอย่างนั้นเลยเหรอ? ใช่แล้ว หลินสุ่นล่ะ? รีบให้เขาออกมากราบฉันเดี๋ยวนี้!"

หลินเสวี่ยไม่สามารถทนต่อสายตาที่ไร้ยางอายในสายตาของอีกฝ่ายได้ คนคนนี้เป็นนักเลงหัวไม้อย่างชัดเจน ยังคงมองดูในที่ที่น่าภาคภูมิใจของเธอ ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวในความแข็งแกร่งของเขา หลินเสวี่ยคงตบเขาไปนานแล้ว